RECENSIE: 27, The Cockpit ✭✭✭✭✭

Anthony Selwyn in 27 27

The Cockpit

12 september 2016

5 Sterren

Boek Nu

Er zijn maar weinig fringe-producties die op hun premièreavond op zo'n indrukwekkende gastenlijst vol beroemdheden kunnen bogen: Eric Idle, Tim Minchin, Prof. Brian Cox en Tracy Ullman waren van de partij. Maar daar zaten ze dan, geflankeerd door vele andere bekende namen uit de wereld van theater, muziek en televisie, op de bankjes van The Cockpit. Ze waren getuige van de lancering van een buitengewoon nieuw musicalspektakel: de wereldpremière van ‘27’. Bij de ingang van het intieme theater (slechts 170 stoelen) lag de rode loper uit voor een fotowand vol logo's van de show en hoofdsponsor Pineapple Dance Studios (die gul hebben bijgedragen met overvloedige repetitieruimte). Het was meteen duidelijk: we stonden op het punt om iets heel bijzonders mee te maken.

Ryan Molloy en het ensemble van 27

Inderdaad, vanaf het moment dat je de zaal van The Cockpit binnenstapt – een bescheiden theater in een zijstraatje van Marylebone – stokt je adem van verbazing. Het magnifieke decor van witte metalen constructies van ontwerper Nick Eve en de flitsende lichtshow doen de ruimte drie keer groter lijken dan hij is. Je voelt direct dat je de wereld van het kleine fringe-theater achter je hebt gelaten. Zoals de briljante jonge producent Adam Pritchard het verwoordde: dit is een 'grote show die toevallig in een kleine zaal staat'.

Cassie Compton in 27

Die verhoogde staat van opwinding is precies wat je nodig hebt voor deze epische hervertelling van de legende van Orpheus, de ontdekker van muziek en zang, verplaatst naar het tijdperk van de moderne rockster. Het verhaal wordt ingeleid door de declamerende vertelling van De Schikgodinnen, gespeeld door de voortreffelijke Jodie Jacobs, prachtig ondersteund door nieuwkomers Maisey Bawden en Eloise Davies. Vanaf hun openingsscène staan de haren op je armen overeind en voel je – voor de eerste van vele keren tijdens de voorstelling – de sensatie die dit verbluffende stuk teweegbrengt.

Sam Cassidy, schrijver en mederegisseur, zet zijn goddelijk geïnspireerde held – met grote klasse vertolkt door Greg Oliver – neer als de commercieel meest succesvolle troef van een band die verder bestaat uit Max (Jack Donnelly) en Jason (Ryan Gibb): de Argonauten. Net als in Cocteau’s ‘Orphée’ verschijnen de bovennatuurlijke personages hier in de gedaante van gewone stervelingen, waarbij ze slechts af en toe hun buitenaardse krachten tonen. Verleid door Ms. M (een loepzuivere Lucy Martin), sluit Orpheus een deal met de CEO van Hades Records (een angstaanjagend verleidelijke Ryan Molloy). Deze plotwending doet denken aan het Faust-verhaal, vooral door de vele verleidingen die hem worden voorgeschoteld en waarvoor hij maar al te makkelijk bezwijkt. Zijn ideale vriendin Amy (Cassie Compton, fantastisch bij stem) sterft na te zijn 'gebeten' door de 'slang' van drugsmisbruik. En dat is nog maar de eerste akte.

Ryan Molloy, Greg Oliver, Jack Donnelley, Ryan Gibb in 27.

Na de pauze, en een schitterende solo-klaagzang die misschien wel het muzikale hoogtepunt van de show is (twee dagen later hoor ik ‘I’m alive, and I don’t know why’ nog steeds in mijn hoofd), raakt Orpheus ook buiten westen door een overdosis. Hij belandt in het schimmenrijk en we volgen zijn missie door de onderwereld op zoek naar zijn geliefde. Er volgen een aantal originele wendingen waarbij de Orphische en Faustiaanse verhaallijnen steeds nauwer verweven raken, totdat de protagonist, na het bereiken van een Boeddha-achtig niveau van zelfkennis (durf ik het te zeggen... ‘Nirvana’?), uit zijn lijden wordt verlost. En zo eindigt het.

Dit eenvoudige verhaal is doorspekt met magnifieke muzikale nummers, waarin Cassidy en zijn medeschrijver Matt Wills blijk geven van grote variëteit en virtuositeit. Cassidy voert de regie samen met Arlene Phillips, terwijl de choreografie in handen is van Ryan-Lee Seager en Ms. Martin. Mark Benheim is verantwoordelijk voor de orkestraties: een reeks vooraf opgenomen tracks die ‘live’ gemixt worden met de stemmen op het podium, precies zoals dat in een opnamestudio gaat. Het enige volledig ‘live’ element zijn de fantastische gitaarsolo’s die vanaf een platform hoog boven het publiek worden gespeeld. Matt Nalton heeft de muzikale leiding, en Harry Barker zorgt voor een kraakhelder en prachtig gebalanceerd geluid. Het ensemble ziet er fantastisch uit in de simpelweg fabelachtige kostuums van Lucy Alexander.

Jodie Jacobs in 27

Zeven jaar geleden begon schrijver-componist-tekstschrijver Sam Cassidy aan deze reis, waarbij de andere creatievelingen zich gaandeweg bij het team voegden. De komst van producent Adam Pritchard maakte het verschil in de ambitie van het project. Hij stelde hen in staat om een jaar geleden een workshop-uitvoering te geven in het Union Theatre, gevolgd door een showcase in The Cockpit afgelopen voorjaar, om nu uit te monden in deze schitterende speelperiode van zes weken. Er is aanzienlijk geïnvesteerd en dat geld is wijs besteed om de show op dit niveau te krijgen. De zoektocht naar de volgende stap en de financiering daarvoor is inmiddels geopend. De betrokkenheid van Arlene Phillips (sinds 2013) is een enorme impuls voor dit proces. Een jaar geleden zat ik in een ruimte van het Laban Dance Centre in Greenwich met een panel bestaande uit Arlene, Anthony van Laast en Alistair Darling, waarbij we met mensen uit het vak bespraken dat er dringend actie nodig is om echt nieuw, spannend en verfrissend musicaltheater te realiseren.

Deze productie is een schoolvoorbeeld van hoe je de beste ervaren kopstukken uit de industrie kunt laten samensmelten met dynamisch nieuw talent. Het team achter de tekst, regie en choreografie scoort een enorme hit met hun debuutproject. Ongetwijfeld zullen ze de speelreeks in The Cockpit gebruiken om het script verder te verfijnen. Voor een eerste show getuigt het van een verbluffende volwassenheid en vakmanschap. Ik heb mijn kaartjes al geboekt om deze week nog een tweede keer naar deze schitterende productie te gaan kijken. Haal je tickets nu!

Foto's: Nick Ross

BOEK NU VOOR 27 IN THE COCKPIT THEATRE