RECENSIE: A Woman Of No Importance, Vaudeville Theatre ✭✭✭

A Woman Of No Importance

Vaudeville Theatre

16 oktober 2017

3 Sterren

Boek Tickets

Onder een apocalyptische, sepia-gekleurde hemel floot orkaan Ophelia om mijn oren en bracht mijn haar in de war, deed mijn jas wapperen en duwde mij in een rap tempo door de Strand. Ik zocht beschutting in het Vaudeville Theatre voor de start van het Oscar Wilde-seizoen, dat opent met 'A Woman of No Importance'. Ondanks de vele blikken op mijn horloge toen het stuk de 150e minuut bereikte, was ik dankbaar aan de grillen van Ophelia te ontsnappen.

Wilde's komedie uit 1893 vertelt het verhaal van de jonge Gerald Arbuthnot (Harry Lister Smith), die een functie als secretaris aangeboden krijgt door Lord Illingworth (Dominic Rowan). Bij het horen van het nieuws is Geralds moeder (Eve Best) diep getroffen; ze ontdekt dat Lord Illingworth dezelfde George Harford is die ze ooit liefhad, maar die weigerde met haar te trouwen, ook al wist hij dat ze in verwachting was en ondanks de sociale schande die haar te wachten stond door een kind buiten het huwelijk te baren. Mrs Arbuthnot, geruïneerd door haar onwettigheid en gedwongen te leven als een zondares, is er alles aan gelegen dat Gerald de positie weigert bij – zonder dat hij het weet – zijn eigen vader.

Eve Best is opmerkelijk als Mrs Arbuthnot en zet een vrouw neer die geen zelfmedelijden heeft vanwege haar verleden, maar wilskrachtig is en dankbaar voor haar zoon, ongeacht de last die ze als alleenstaande ouder heeft gedragen. Best vertolkt Arbuthnots ‘Mother’s Love’-monoloog met een schrijnende tederheid, en haar laatste confrontatie met Lord Illingworth (door Rowan gespeeld met een hooghartig mannelijk overwicht) is zowel geregisseerd als gespeeld met een bevredigende catharsis. De dames uit de hogere kringen op het landgoed Hunstanton Chase zorgen ondertussen voor de nodige lachmomenten met hun geroddel en discussies over het gedrag van de heren. Emma Fieldings Mrs Allonby heeft iets 'ondeugends' over zich, altijd bereid om de barricades te bestormen waar haar sekse tegenaan loopt. Lady Caroline Pontefract (Eleanor Bron) is vermakelijk bezitterig terwijl ze haar echtgenoot bemoedert, maar voor mij is het Anne Reids nieuwsgierige en gevatte Lady Hunstanton die de touwtjes in handen heeft in deze voorstelling.

Regieassistent Sara Joyce spreekt over Wilde’s schrijfproces en hoe hij sommige 'relevante momenten en pikantere taal uit eerdere versies' van het stuk schrapte uit angst voor zijn reputatie. Een deel van Wilde’s oorspronkelijke script is nu echter in ere hersteld en als geheel valt niet te ontkennen dat de dialogen nog steeds resoneren bij het 21e-eeuwse publiek. Miss Hester Worsley zegt: 'Hanteer niet één wet voor mannen en een andere voor vrouwen. U bent onrechtvaardig jegens vrouwen in Engeland. En zolang u wat bij een vrouw een schande is, niet beschouwt als schandelijk gedrag bij een man, zult u altijd onrechtvaardig blijven.'

Wilde zei ooit: 'Theaterpubliek is veel meer onder de indruk van wat ze zien dan van wat ze horen', en het decorontwerp van Jonathan Fensom voldoet zeker aan de victoriaanse sfeer, met een gedetailleerde salon ingericht met rode chaise-longues en fraaie tapijten, en een schilderachtig stenen terras verlicht met gloeiende lantaarns. Tijdens de scènewisselingen, waarbij we als pionnen in een spelletje Cluedo worden verplaatst van het terras naar de salon en naar het huis van Arbuthnot, verschijnt een zichzelf begeleidend kwintet (bestaande uit Lady Statfield, Lady Hunstanton en drie personeelsleden) voor het gordijn om victoriaanse liedjes te zingen. De eerste, 'A Boy’s Best Friend is his Mother', werd met veel geamuseerd gekakel ontvangen, maar tegen de derde keer dat dit gebeurde, was de humor er voor mij wel vanaf.

De Classic Spring Theatre Company van artistiek directeur Dominic Dromgoole begint hun seizoen met eerbetoon aan het werk van proscenium-toneelschrijvers, waarbij ze stukken opvoeren op de podia die de schrijvers voor ogen moeten hebben gehad toen de inkt op hun manuscripten nog nat was. 'A Woman of No Importance' past het Vaudeville Theatre als een handschoen, en het beeld van Oscar Wilde die in dezelfde zaal zit waar hij ooit voorstellingen van Hedda Gabler zag (een rol die Eve Best een Olivier Award opleverde), is behoorlijk romantisch. Oscar Wilde had een uniek gevoel voor humor en zijn stukken zijn doorspekt met scherpe opmerkingen. Hoewel Wilde’s intelligente kwinkslagen hier goed tot hun recht komen, en ondanks enkele sterke vertolkingen, voelt 'A Woman of No Importance' veel te lang aan en ontbreekt het aan echt momentum en energie.

'A Woman of No Importance' is tot en met 30 december 2017 te zien in het Vaudeville Theatre.

BOEK NU VOOR A WOMAN OF NO IMPORTANCE IN HET VAUDEVILLE THEATRE