RECENSIE: American Idiot, Arts Theatre ✭✭✭

De cast van American Idiot. Foto: Darren Bell American Idiot

3 sterren

Arts Theatre

22 juli 2015 Boek tickets

Je hoort Green Day niet vaak in één adem genoemd met Abba of de Four Seasons. En toch sluiten deze pop-punks zich nu aan bij de klassieke favorieten in de lijst West End-jukeboxmusicals. De show ging in 2010 op Broadway in première en toerde twee jaar later door het Verenigd Koninkrijk – nu is de productie terug in het Arts Theatre bij Leicester Square.

Het plot is eenvoudig (soms zelfs zozeer dat je zit te wachten op een wending die nooit komt): de ontevreden jongeren Johnny, Will en Tunny zoeken elk hun eigen ontsnappingsroute uit de saaie buitenwijken. Johnny beproeft zijn geluk in de grote stad, waar hij de weg kwijtraakt door drugs en mooie meisjes; Tunny gaat het leger in en wordt uitgezonden naar Irak, terwijl Will probeert zijn verantwoordelijkheid te nemen als vader nadat hij zijn vriendin zwanger heeft gemaakt.

De schaduw van het conservatisme uit het Bush-tijdperk en 9/11 hangt zwaar over deze productie, die als geheel perfect het rebelse politieke geluid vangt waar Green Day om bekendstaat. Hoewel deze rauwe woede een paar geweldige nummers oplevert (je krijgt bij vlagen echt zin om te gaan moshpitten), ontbreekt het soms aan diepgang en subtiliteit. De show kampt met de eeuwige uitdaging van de jukeboxmusical: een verhaal vertellen zonder de vrijheid te hebben de teksten aan te passen. Dit valt extra op omdat de musical volledig gezongen is; zonder gesproken dialogen blijft het voor de personages een hele opgave om meer te worden dan schreeuwerige karikaturen.

Hoewel sommige ensemble-nummers met zware gitaren een beetje in elkaar overvloeiden, kregen de zachtere hits van Green Day een veel creatievere invulling. ‘Boulevard of Broken Dreams’ was prachtig geënsceneerd en gearrangeerd, net als de klassieker ‘Wake Me Up When September Ends’. Het hoogtepunt van de show was ‘Extraordinary Girl’, de hartverscheurende ballade van Tunny vanuit zijn ziekenhuisbed – fantastisch gezongen, met een belichting en kostuums die de adem benamen.

De show moest het echt hebben van deze momenten en de tomeloze energie; buiten Johnny en Tunny is er namelijk weinig sprake van karakterontwikkeling. De thuisblijvende vader Will komt niet echt uit de verf, terwijl de geliefde van Johnny weliswaar geweldige nummers zingt, maar nauwelijks een persoonlijkheid krijgt (ze heet nota bene ‘Whatsername’!).

De cast, een mix van West End-veteranen en gevestigde rockzangers, levert een puike prestatie en geeft de show de nodige pit en kracht. Aaron Sidwell is stekelig en getroebleerd als hoofdpersoon Johnny; hij haalt alles uit zowel zijn rocknummers als zijn oprechte solo’s. Alexis Gerred weet de machteloze heldhaftigheid van Tunny treffend te vangen, terwijl Steve Rushton goede ondersteuning biedt als Will. Voormalig X Factor-finaliste Amelia Lily heeft misschien nog niet veel West End-ervaring, maar ze beschikt over een indrukwekkende stem en houdt zich staande op acteergebied. Er zitten geen zwakke schakels in dit krachtige ensemble, waarbij vooral de optredens van Racquel Jones en Natasha Karp opvielen.

De enscenering was uitzonderlijk; het decor van Sarah Perks is rauw en groezelig, met slimme vondsten zoals een ‘bus’ die hoofdzakelijk bestaat uit gitaarkoffers. De televisie op het podium werd effectief gebruikt, al is het jammer dat de wand vol tv’s die op Broadway zo’n indruk maakte, niet gereproduceerd kon worden op een kleiner podium. De kostuums zijn heerlijk punk-actig en dystopisch; vooral de demonisch ogende cheerleaders, die rechtstreeks uit een koortsdroom lijken te komen.

De choreografie van Racky Plews was messcherp; boos en gepassioneerd wanneer nodig, maar verrassend ontroerend tijdens de langzamere nummers. Overigens, een leuk drinkspelletje voor de bezoekers: neem een slok telkens wanneer een personage zijn middelvinger opsteekt of naar zijn kruis grijpt, dan ben je binnen de kortste keren aardig tipsy! De band is fantastisch en doorbreekt halverwege de show zelfs even de vierde wand.

American Idiot is bij vlagen een frustrerende productie; hoewel de muziek van Green Day veel potentie heeft, voelt de vorm van een volledig gezongen musical niet altijd passend. Echter, wat de show tekortkomt aan plot en karaktertekening, wordt ruimschoots goedgemaakt door energie, passie en puur speelplezier.

Boek tickets voor het Arts Theatre. Te zien tot en met 27 september 2015