RECENSIE: Blonde, gestreamd via Derby Live ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Howell en Hurt's Marilyn Monroe-musical Blonde, momenteel te zien via de livestream van Derby Live.

Blonde Te streamen via Derby LIVE tot en met 16 mei.

4 Sterren

Kijk Nu De laatste keer dat ik de uitbundige Marilyn Monroe-musical van Howell en Hurt zag, was tijdens het RADA Festival in 2018, uitgevoerd op een piepklein podium met een waanzinnig getalenteerde cast. Het talent is er nog steeds, maar door deze pandemische tijden is deze streamingproductie ontstaan, een coproductie met de Kristian Thomas Company, opgevoerd volgens strikte coronarichtlijnen. Het resultaat is een gepolijste productie waarin de focus voor mij echt op de muziek kwam te liggen. De lege zaal gaf een kille, spookachtige sfeer die wonderwel past bij dit dromerige verslag van Marilyns leven en dood. Het ensemble danst op twee meter afstand en de 'social distancing' wordt consequent aangehouden. Hoewel dat aanvankelijk vreemd oogt, versterkt het naarmate de show vordert het gevoel van Marilyns isolement.

Het script van Paul Hurt verkent Marilyn zowel als vrouw als icoon: hoe ze door Hollywood werd gecreëerd, hoe haar imago en leven werden gemanipuleerd en hoe de mannen en liefdes in haar leven worstelden met de wereldwijde aanbidding van Monroe. Haar opsplitsen in Norma Jeane als de 'echte' vrouw en Marilyn als de gefictionaliseerde sekssymbool is een effectieve vondst die de manier waarop ze werd behandeld stevig in de realiteit verankert; haar jeugddromen aan diggelen geslagen door de Hollywood-machine. Verity Power is een overtuigende Monroe, vooral als de Marilyn 'buiten de schijnwerpers'. Haar behoeften, verlangens en wanhoop worden krachtig neergezet, al miste ik wellicht een sprankje van de chemie waar Monroe op het witte doek om bekendstond. Anna Bond is een ontroerend kwetsbare Norma Jeane en ze duetten prachtig in een van de hoogtepunten, Blonde, de afsluiter van de eerste akte. Omdat het verhaal bijna volledig door een mannelijke bril wordt bekeken, blijven de mannen in haar leven misschien wat tweedimensionaal. Fotograaf Georgie Gifford wordt gevoelig gespeeld door Finlay Paul, haar echte vriend, maar ook hij kijkt door een lens en dat kleurt zijn perceptie. Charlie Ellerton is uitstekend in de dubbelrol van Joe DiMaggio en Arthur Miller, en Louise Grantham is een geweldige Paula Strasburg – voor Monroe even schadelijk als al die mannen. De hilarische song Alma Mater drijft niet alleen de spot met 'The Method', maar toont ook haar rotsvaste geloof erin en de invloed daarvan op de twintigste-eeuwse cinema.

De muziek en liedteksten van Adam Howell zijn gevat, gevoelig en vangen de hoogte- en dieptepunten van haar carrière feilloos, met name in het aangrijpende slotnummer Be Wonderful. Toch zou de tweede, korte akte nog wat verder uitgediept kunnen worden, vooral Monroe’s relatie met Arthur Miller – over wie hij zelf schreef in zijn memoires en toneelstukken – en een vluchtige verschijning van Laurence Olivier mist wat nuance. Desalniettemin is dit een krachtig portret van de strijd tussen realiteit en imago, tussen dromen en roem, en van een vrouw die door de hele wereld werd bemind maar zich eenzaam en ondergewaardeerd voelde.