RECENSIE: Fiver de musical, Crazy Coqs bij Brasserie Zedel ✭✭✭✭

Fiver

Crazy Coqs bij Brasserie Zédel

26 november 2017

Vier sterren

Meer informatie

De Crazy Coqs blijft een pionier op het gebied van nieuwe musicaltitels met deze heerlijke partituur van Alex James Ellison en Tom Lees, die samen tekenden voor het script, de muziek en de liedteksten. Hoewel ze nog jong zijn, hebben beide makers hun sporen al verdiend en dit resultaat van hun samenwerking is dan ook zeer de moeite waard. Het briefje van vijf uit de titel is de 'MacGuffin' die een dozijn personages met elkaar verbindt, vergelijkbaar met de amoureuze verwikkelingen in 'La Ronde', terwijl het aan een zwerftocht door het hedendaagse Londen begint. Toegegeven, een simpel briefje van vijf heeft misschien niet dezelfde dramatische zeggingskracht als, laten we zeggen, syfilis, en de inzet had wat hoger gemogen om het publiek écht op het puntje van hun stoel te krijgen, maar als rode draad werkt het prima. De scènes die we onderweg tegenkomen zijn bovendien uiterst vermakelijk en vullen het dikke uur speeltijd moeiteloos.

Tijdens deze korte speelreeks werd de show geopend door nieuwkomer Joe Kerry. Met zijn charismatische en aanstekelijke vertolking van 'Change is bringing me down' (het script zit vol grappige woordspelingen rondom geld) zette hij direct de toon, krachtig bijgestaan door de achtergrondzang van de overige drie castleden. Kerry begeleidde zichzelf op gitaar, terwijl Lees plaatsnam achter de piano om een ensemble van viool, cello en drums te leiden in zijn eigen fraaie arrangementen. Jordan Murphy, die zowel de regie als de productie voor zijn rekening nam, slaagde er uitstekend in de centrale ruimte zo te benutten dat er in een 'traverse'-opstelling gespeeld kon worden. Het is interessant om te zien wat hij gaat doen met de drie andere mini-musicals die het komende jaar op de programmering staan.

Na het openingsnummer namen Jodie Steele en Daniel Buckley het stokje over aan de bar. Steele worstelde soms met de complexe teksten van 'I'm Disconnected' – lastig over te brengen in de galmende akoestiek van deze zaal – maar Buckley had het makkelijker met de levendige blues van 'Let today be the day'. Hij demonstreerde zijn verfijnde lichte tenor tot in de perfectie, geholpen door een betere geluidsafstemming; er werd in deze productie gebruikgemaakt van versterking.

Een ontroerend moment van melancholie volgde in 'Every Year', waarin een serieuzer plotpunt centraal stond met het neerleggen van bloemen op het graf van een dierbare vriend. Deze sfeer bleef echter niet lang hangen; Steele veegde de weemoed kordaat opzij met het geweldige 'At the end of the day', gevolgd door Sabrina Aloueche's 'Freedom'. Laatstgenoemde kreeg hiermee de kans om haar prachtige, warme mezzosopraan te laten schitteren. In contrast hiermee stonden de folksy vignetten van 'This guy', die erg vermakelijk waren, gevolgd door het titellied in Lily Allen-stijl. Steele was hier duidelijk in haar element met de snedige tekst. Na een kort intermezzo volgde het romantische 'I want to hear it from you', dat weelderig en tegelijkertijd breekbaar klonk, waarna we de finale invlogen met de meesterlijke scène 'I’m over you'. Kerry sloot de avond af, en voor nu zat het erop.

Maar ik vermoed dat dit niet voor lang is. De muziek staat als een huis en met een sterker script zou dit stuk wel eens een heel groot publiek kunnen bereiken. De elegantie en humor van de liedcomposities verdienen eigenlijk een krachtigere theatrale structuur; het zou de makers wellicht helpen om voor het script een derde partij aan te trekken. Maar voor nu valt er op zichzelf al genoeg te genieten van deze fantastische nummers.

Meld je aan voor onze NIEUWSBRIEF om op de hoogte te blijven van de beste voorstellingen bij jou in de buurt.