RECENSIE: Forever Plaid, St James Studio ✭✭✭✭

Forever Plaid

St James Theatre Studio

8 april 2016

4 sterren

Boek nu voor Forever Plaid

Forever Plaid is een liefdevolle ode aan de close-harmonygroepen die in de jaren vijftig zo mateloos populair waren. Het is een olijke maar sublieme reis terug in de tijd, mits je de twist accepteert: 'The Plaids', vier schoolvrienden, zijn inmiddels overleden. Ze kwamen om het leven door een aanrijding met een bus vol katholieke schoolmeisjes toen ze onderweg waren naar hun eerste grote optreden, maar voor één avond zijn ze teruggekeerd.

Krankzinnig, ik weet het – als er ooit een flinterdun excuus was voor een revue, dan is dit het wel. Maar wat Forever Plaid zo geslaagd maakt, zijn de optredens van de acteurs zelf en de enorme zorg en aandacht die in elk arrangement is gestoken.

The Plaids worden vertolkt door Jon Lee (Jinx), Keith Jack (Sparky), Matthew Quinn (Smudge) en Luke Striffler (Frankie). Deze heren zouden zo in een aflevering van Glee passen. Elk met hun eigen tekortkomingen vormen ze een merkwaardig charismatisch kwartet, maar zodra ze beginnen te zingen is het simpelweg hemels. Het zijn vier gewone jongens met doorsnee banen, maar zodra ze voor de microfoon stappen en transformeren tot The Plaids, gebeurt er iets magisch. Dit zijn mannen die zingen uit pure liefde voor het vak, en dat hoor je in alles terug.

Met een repertoire bestaande uit klassiekers als Three Coins In The Fountain, Moments To Remember, Cry, Sixteen Tons, Catch A Falling Star, Heart and Soul en Love Is A Many Splendoured Thing, is dit een prachtige tijdreis langs de hits van weleer. Forever Plaid is niet zozeer een jukeboxmusical, maar eerder een thematische revue met een nostalgische inslag. Er wordt weliswaar liefdevol de draak gestoken met dit groepje nerds, maar het publiek blijft achter met een diepe bewondering voor hun uitzonderlijke talent.

Zelfs de muzikaal leider doet mee: Anthony Gabriele speelt de rol van Bob, de tikkeltje pompeuze en zelfverzekerde vakbondspianist die toevallig bij het theater hoort op de avond van hun terugkeer. Gabriele zorgt voor een vlekkeloze, rijke begeleiding van de strakke vocale arrangementen. Tijdens de show hebben de heren het over 'the blend' (de harmonie), en naarmate de avond vordert begrijp je precies wat ze bedoelen. Het muzikale vakmanschap op het podium, zowel vocaal als instrumentaal, is van een zeer hoog niveau.

Regisseur Grant Murphy zorgt ervoor dat de intermezzo's in Forever Plaid nooit gaan vervelen. Door optimaal gebruik te maken van de talenten van dit ensemble geeft Murphy de show een vloeibaarheid en dynamiek die vaak ontbreekt bij revues als deze.

Na de speelperiode in Londen reist Forever Plaid door naar het Radlett Centre en het Theatre Royal in Bury St Edmunds. Maar voor nu heeft de Studio van het St James' Theatre een voorstelling gevonden die deze prachtige, intieme ruimte perfect tot zijn recht laat komen.

Forever Plaid is voor de een een twee uur durende 'trip down memory lane' en voor de ander een kennismaking met een genre dat drijft op puur vocaal talent. Het onderstreept bovendien het belang van kleine theaters voor langlopende producties in Off-Broadwaystijl. Ik twijfel er niet aan dat deze show een groot succes kan worden. Ik kom in ieder geval zeker nog een keer kijken bij The Plaids!

FOREVER PLAID SPEELT TOT EN MET 24 APRIL 2016