RECENSIE: Guy The Musical, King's Head Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Guy de musical, nu te zien in het King's Head Theatre.

Guy de musical King's Head Theatre,

31 augustus 2018

4 sterren

Dit is een werkelijk enerverend nieuw werk van een fris duo. Tekstschrijver Leoe Mercer en componist/arrangeur Stephen Hyde, twee Oxford-vrienden die onlangs zijn afgestudeerd, hebben als missie de musicalwereld opnieuw uit te vinden. Dat doen ze op een verkwikkende en prachtige manier met hun synth-pop nummers die zo van een album zouden kunnen komen.  Dit zijn makers die moeiteloos voor de popindustrie zouden kunnen schrijven, en wie weet gebeurt dat binnenkort: ze voelen de tijdgeest haarfijn aan en spreken rechtstreeks tot het hart met hun voortreffelijk gemaakte en aanstekelijke songs.

De schrijvers ontmoetten elkaar tijdens hun studie aan Oxford University (Filosofie en Theologie voor Leoe, Muziek voor Stephen) en wisten al snel dat dit hun roeping was.  Vorig jaar lanceerden ze hun eerste musical, 'The Marriage of Kim K' (inderdaad, over mevrouw Kardashian), die het erg goed deed en binnenkort in Australië in première gaat.  Afgelopen november besloten ze een ander aspect van de hedendaagse cultuur te verkennen: homoseksuele internet-hookups (vaak eufemistisch 'daten' genoemd - wie 'Chicago' heeft gezien, kent het verschil tussen 'scharrelen' en 'rondslapen' - dus laten we onszelf niet voor de gek houden, toch?).  Wat volgde was een reeks nummers die doen denken aan een conceptalbum; deze vonden hun weg naar het podium van het Bunker Theatre in Southwark als onderdeel van een festival voor nieuw werk (al in mei van dit jaar), waar de show veel indruk maakte.  Een tournee volgde, langs onder andere de Hope Mill in Manchester en Buxton.  De recensies stroomden binnen, veelal enthousiast en vaak met opbouwende suggesties.  Leoe en Hyde namen dit ter harte en herschreven maar liefst 80% van de show. Het is DEZE nieuwste incarnatie die we nu in Angel (bij Islington) hebben gezien.  De eigentijdse sound, hun bereidheid om hun werk te blijven verbeteren en de snelheid waarmee ze stappen zetten, zou de aandacht moeten trekken van producenten en theaters door het hele land.

Foto: Toriabrightside

Het wordt tijd ook, want tot nu toe hebben ze vrijwel alles zelf gedaan.  Als moderne 'Lakeland Poets' opererend vanuit hun bases in Cumbria en een theatrale uitvalsbasis in Manchester, is alles tot nu toe op een zeer improvisatorisch niveau bereikt.  De volledige partituur van deze show is bijvoorbeeld op de Mac van Stephen in elkaar gezet.  De productie schreeuwt om meer middelen en investeringen.  De enscenering is in handen van Leoe, die bewonderingswaardig goed uit de voeten kan met wat in feite een productie zonder decor is.  Een paar kledingstukken of rekwisieten verschijnen en verdwijnen weer, maar feitelijk is het een lege 'black box'-ruimte.  Er zit wat meer raffinement in het lichtontwerp van Rajiv Pattani, en het geluidsontwerp (met dank aan producent en technisch manager Dan Mawson) is voorbeeldig: de balans tussen de stemmen op het podium en de backingtracks is nagenoeg perfect en nooit storend.

Foto: Simon J Webb

Een punt waarop de productie echt scoort, is de krachtige cast.  Brendan Matthew (die we steeds meer leren kennen als een gedurfde en innovatieve regisseur van nieuw werk) speelt de hoofdrol van een stevig gebouwde jongen die op zoek is naar ware liefde in de snelle, vluchtige wereld van homodating-apps. Hij verrijkt de avond met zijn prachtige hoge stem, die moeiteloos wisselt tussen tenor en falsetto, wat een etherisch, bijna buitenaards effect geeft dat werkelijk zinderend is.  Hij wordt in zijn zoektocht geweldig bijgestaan door een trio 'mooie jongens'.  Allereerst is er X-Factor-veteraan en solo-artiest Seann Miley-Moore als de Aziatische atleet Aziz, wiens vertolking van 'Suppression Effect' je voor altijd bij zal blijven: deze man begrijpt alles van timing en frasering, en hij beweegt als een droom.  Zijn tegenstrever wordt gespeeld door Adam Braidley (Joe/Dom), een mannelijke en energieke krachtbron met een talent voor comedy; zijn razendsnelle personagewissels zijn een van de hoogtepunten van de show.  En dan is er huisgenoot Tyler, gespeeld door Steve Banks, die net zo sportief is als de andere twee.  Wat hij precies doet in een huis met de aan sport-allergische Guy is een van de vele verhalende vragen die het script nog moet uitdiepen.  Niettemin storten alle vier de acteurs zich vol overgave op hun rollen en tonen ze een enorme betrokkenheid bij de ontwikkeling van het stuk, waarbij ze veel eigen ideeën hebben ingebracht voor de frisse dialogen.  De oorspronkelijke choreografie van Yukiko Masui is met panache hersteld, evenals een groot deel van de originele regie.

Ik weet zeker dat de makers mettertijd - en waarschijnlijk sneller dan verwacht - nog dieper in deze aimabele personages zullen duiken om ze meer vlees op de botten te geven.  Het moment is daar nu rijp voor.  De show bestaat inmiddels uit twee delen met een pauze en voelt aan als een volwaardig stuk.  Natuurlijk zouden een groter budget en meer tijd meer theatrale verdieping en een nog strakkere uitvoering mogelijk maken.  Zoals het er nu voorstaat, voelen we al een band met deze personages en geven we om hen: als toeschouwer wil ik nu vooral veel meer over ze weten.  Ik ben ervan overtuigd dat deze inventieve creatievelingen antwoorden zullen vinden op manieren die we nu nog niet kunnen voorzien: ze zijn simpelweg te goed om voor de hand liggende keuzes te maken.  Wat ze ons bieden is iets bijzonders.  Maar voordat dat gebeurt, werken ze alweer aan hun volgende project, 'Queueue', een immersieve musical over de internetverslaving van millennials.

Blijf op de hoogte van hun verdere ontwikkelingen via hun website.  En onthoud: surf verantwoord.

Tot en met 1 augustus 2018

BOEK NU TICKETS VOOR GUY