RECENSIE: Honour, Park Theatre ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt de herneming van Joanna Murray-Smiths Honour in het Park Theatre

Katie Brayben en Henry Goodman in Honour. Foto: Alex Brenner Honour Park Theatre, Londen

Drie sterren

Boek Nu

Op een gegeven moment in Joanna Murray-Smiths Honour laat journalist en ‘groot denker’ George zijn geleerdheid zien door het naturalisme uit te leggen – de 19e-eeuwse stijl in literatuur en drama die het huiselijk leven met de forensische blik van een wetenschapper onder de loep nam. Dit zou net zo goed een beschrijving kunnen zijn van het stuk zelf, momenteel te zien in het Park Theatre, dat minutieus het jarenlange huwelijk tussen George en Honor ontleedt, evenals de aard van de liefde zelf.

Na een samenzijn van 32 jaar wordt het stel geconfronteerd met de dynamiek van hun relatie wanneer George valt voor Claudia, een aantrekkelijke jonge journaliste die half zo oud is als hij. Zonder waarschuwing verlaat hij zijn vrouw, die uit liefde haar eigen veelbelovende carrière als dichter op een laag pitje heeft gezet om haar man te steunen en hun dochter, Sophie, op te voeden. Het stuk onderzoekt de rol van vrouwen als Honor binnen ogenschijnlijk succesvolle huwelijken en de offers die worden gebracht voor de carrière van een partner – een thema dat nog steeds actueel is, hoewel het stuk uit 1995 stamt. Het stelt ook de vraag wat voor liefde een koppel van middelbare leeftijd nog bindt als de jaren zijn verstreken en de passie is gedoofd.

Natalie Simpson en Henry Goodman in Honour. Foto: Alex Brenner

Als George is Henry Goodman een zachtaardige, beschaafde intellectueel die nieuw leven en passie vindt in zijn nieuwe relatie. Hij wekt weinig sympathie op, maar krijgt de meeste lachers op zijn hand door precies het soort oudere man te worden waar hij vroeger op neerkeek: de man die er vandoor gaat met een jongere vrouw. Claudia, voortreffelijk gespeeld door Katie Brayben met een ijzige charme, is een slimme, ambitieuze schrijfster in spe die haar charisma en seksuele aantrekkingskracht gebruikt om hogerop te komen, ondanks wat een verbazingwekkend gebrek aan kennis lijkt. Ze beweert op de universiteit te hebben geleerd hoe ze het systeem moet bespelen om hoge cijfers te halen zonder de basisconcepten van literatuur of filosofie te begrijpen. Hoewel ze oprecht aangetrokken kan zijn tot George, blijkt haar interesse vooral te liggen in wat hij haar kan bieden.

Imogen Stubbs en Natalie Simpson in Honour. Foto: Alex Brenner

Imogen Stubbs brengt krachtig de verwoesting in beeld die Honor voelt door het verlies van de man van wie ze houdt, wat alles waarin ze ooit geloofde ondermijnt. De impact van George's vertrek is het meest treffend te zien in de indrukwekkende, hartverscheurende vertolking van Natalie Simpson als hun 21-jarige dochter, wiens ideale beeld van de perfecte liefde van haar ouders wreed aan diggelen wordt geslagen.

De reactie van Sophie is het meest ontroerende aspect van deze herneming. Hoewel het stuk boeiend is en strak geregisseerd door Paul Robinson, laat het je uiteindelijk onverschillig over het gestrande huwelijk. Je voelt vooral irritatie over Honors niet aflatende liefde voor deze dwaze man en hoopt vurig dat ze haar eigen leven weer oppakt en haar eigen talenten ontdekt. In dat opzicht slaagt de voorstelling erin diep door te dringen in de beweegredenen van de personages, maar schetst het daarmee tegelijkertijd een tamelijk klinisch portret van een burgerlijk milieu.

Te zien tot en met 24 november 2018

BOEK NU VOOR HONOUR IN HET PARK THEATRE