RECENSIE: Ma Rainey's Black Bottom, Netflix ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Ma Rainey's Black Bottom, nu te zien op Netflix met Viola Davis in de hoofdrol.

Viola Davis in Ma Rainey's Black Bottom Ma Rainey’s Black Bottom.

Nu te streamen op Netflix.

4 Sterren

Nu de bioscopen nog gesloten zijn, is het geen verrassing dat de Oscar-buzz zich concentreert op films die nu of binnenkort te streamen zijn. Deze eerbiedige, getrouwe en krachtige bewerking van het toneelstuk van August Wilson uit 1982 — onderdeel van zijn tiendelige Pittsburgh Cycle — verdient die aandacht dubbel en dwars. In een opnamestudio in Chicago wachten haar band en manager op de komst van Ma Rainey. Terwijl ze wachten filosoferen, ruziën en discussiëren ze over hun eigen verleden. De spanningen lopen op wanneer de diva-achtige Ma arriveert en erop staat dat haar stotterende neefje de introductie van de titelsong inspreekt. Het stuk stevent af op een schokkend slot, dat ik onvoorspelbaar en oprecht aangrijpend vond.

Het zou me zeer verbazen als deze productie niet minstens twee Oscar-nominaties (en twee overwinningen) in de wacht sleept. De eerste is voor Viola Davis die, zoals altijd uitmuntend en eerder bekroond met een Oscar voor haar rol in een andere Wilson-verfilming (Fences), simpelweg verbluffend is in de titelrol. Ze ondergaat een totale transformatie. Als openlijk lesbische, nukkige en enorm getalenteerde vrouw is Ma een droomrol die zij volledig belichaamt. Davis speelt Ma fel en onverzettelijk, zelfs als ze ongelijk heeft, maar toont haar ook volkomen uitgeput in momenten van rust; ze maakt voelbaar dat zingen het enige is waarvoor ze leeft. De littekens van haar ervaringen en de strijd die elke vrouw van kleur destijds leverde (en nog steeds levert), zijn afleesbaar van haar vermoeide gezicht, haar matte blik en haar plotselinge woede-uitbarstingen. Het is jammer dat ze niet vaker in beeld is, maar dat is trouw aan het toneelstuk: Ma arriveert laat en zit in minder scènes dan de begeleidingsband, maar elk frame telt in deze weergaloze vertolking.

De tweede Oscar-nominatie zou Chadwick Boseman wel eens kunnen toevoegen aan de droevige groep postume winnaars. We weten inmiddels met welke gezondheidsproblemen hij kampte tijdens de opnames, en dat is aan zijn postuur te zien. Maar het doet geen enkel afbreuk aan zijn gepassioneerde, meeslepende vertolking van Levee, de heethoofdige trompettist met eigen ambities die hard botst met Ma Rainey. Emotioneel bijzonder krachtig is zijn monoloog over de groepsverkrachting van zijn moeder waarvan hij als achtjarige getuige was, en de wraak die zijn vader nam. Het is geen toeval dat elke ruimte in de opnamestudio aanvoelt als een cel; ze zitten allemaal gevangen in hun verleden en de gruwelijke geschiedenis van racisme, en ze ontsnappen daar zelden aan. De teksten zijn prachtig en het tempo is bijna lome, totdat je beseft dat de boog gespannen wordt tot de geschiedenis hen inhaalt en Levee elke kans op een toekomst voor zichzelf verspeelt.

Hoe voortreffelijk deze hoofdrollen ook zijn, het is een ensemblefilm waarin iedereen perfect gecast is. Ik genoot in het bijzonder van Glynn Turman als de wijze pianist Toledo, Jeremy Shamos als Ma’s lijdzame manager en Dusan Brown als haar neefje. Regisseur George C. Wolfe voegt aan het einde een scène toe over culturele toe-eigening die de relevantie van het stuk en de film voor de huidige tijd extra onderstreept. Een absolute aanrader.