RECENSIE: Mosquitoes, National Theatre at Home ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Lucy Kirkwoods toneelstuk Mosquitoes, met Olivia Colman en Olivia Williams in de hoofdrol, nu te streamen via het platform National Theatre at Home.

Olivia Williams en Olivia Colman in Mosquitoes. Foto: Brinkhoff Moegenburg Mosquitoes

National Theatre at Home

4 Sterren

Bekijk het hier

Het mooiste aan een streamingdienst als National Theatre at Home is dat je producties kunt zien waarvoor het destijds onmogelijk was om kaartjes te bemachtigen. Lucy Kirkwoods toneelstuk uit 2017 stond in de Dorfman met Olivia Colman en Olivia Williams in de hoofdrollen; alleen al voor die twee namen waren tickets goud waard. Wat een genoegen is het dan ook om deze voorstelling online te kunnen bekijken, ook al weerhoudt de matige geluidskwaliteit de productie van de volle vijf sterren.

De zussen Alice en Jenny vormen het hart van het stuk. Alice (Olivia Williams) is briljant, een wetenschapper die meewerkt aan de lancering van de Hadron-versneller. Ze is georganiseerd en combineert de eisen van haar baan met de opvoeding van haar tienerzoon Luke. Jenny (Colman) is chaotischer; aan het begin van het stuk is ze zwanger, ze rookt en ze is nog steeds ontdaan door het verlies van haar dochter, die stierf aan de mazelen. (Jenny weigerde het kind te laten vaccineren na het lezen van bangmakerij en onjuiste berichten, wat het stuk nu zeer actueel maakt).

Zoals verwacht zijn Colman en Williams uitmuntend in het vangen van de botsing tussen wetenschap en natuur, orde en chaos, spontaniteit en planning. Ze komen uiteraard met elkaar in botsing op het moment dat de Large Hadron Collider wordt opgestart. Maar het is de uitzonderlijke vertolking van Joseph Quinn als Luke die bijna de show steelt. Hij wordt verscheurd door puberangst, gepest op een vreselijke school, is verliefd op een afschuwelijk meisje en hunkert naar de aandacht van zijn moeder voor wat hij doormaakt, terwijl hij zijn vader mist die tien jaar eerder verdween. Die ouder is aanwezig in de vorm van The Boson, een indrukwekkende verteller gespeeld door Paul Hilton, die mogelijk de vermiste vader van Luke is of misschien het Higgs-boson-deeltje zelf – zo ambitieus en reikwijdend is het script van Kirkwood.

Foto: Brinkhoff Moegenburg

Het is een stuk boordevol ideeën, op sommige punten misschien iets te veel waardoor het wat lang aanvoelt, maar Kirkwood weet wetenschap en ambitie vermakelijk te maken door het familiedrama centraal te stellen. Er is ook een glansrol voor Amanda Boxer als Karen, de moeder van Alice en Jenny. Ooit zelf een briljant wetenschapper die vanwege haar geslacht naast een Nobelprijs greep, vecht ze nu tegen incontinentie en geheugenverlies. Het thema van de achterstelling van vrouwelijke wetenschappers is wellicht één thema te veel voor dit stuk, maar het is prachtig ontroerend. Dat geldt ook voor de rollenomdraai van de zussen wanneer Jenny praktischer wordt en Alice juist hysterisch raakt als Luke een paar dagen vermist is. De echte sterren van de show zijn echter het adembenemende lichtontwerp van Paule Constable en de vormgeving van Katrina Lindsay, die ons op indrukwekkende wijze meenemen door oerknalen, tijd en wetenschap. Het is echt zonde dat het geluid in deze opname zo matig is, en mijn pc heeft toch goede luidsprekers! Telkens wanneer de acteurs zich van het centrale podium verplaatsen, wordt hun stem zwak en dof, wat zonde is van de rake oneliners in dit gevatte, spannende en bewonderenswaardig ambitieuze stuk.

Website National Theatre at Home