ELEŞTİRİ: Mosquitoes, National Theatre at Home ✭✭✭✭

Paul T Davies, National Theatre at Home platformunda yayınlanan, başrollerini Olivia Coleman ve Olivia Williams'ın paylaştığı Lucy Kirkwood imzalı Mosquitoes oyununu inceliyor.

Mosquitoes'da Olivia Williams ve Olivia Coleman. Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg Mosquitoes

National Theatre at Home

4 Yıldız

Buradan İzleyin

National Theatre at Home gibi bir dijital yayın platformunun en güzel yanı, zamanında bilet bulmanın imkansız olduğu oyunları izleme şansı sunması. Lucy Kirkwood'un 2017'de Dorfman sahnesinde sergilenen oyunu Olivia Coleman ve Olivia Williams'ı bir araya getirmişti; sadece bu iki isim için bile biletler karaborsaya düşmüştü. Bu nedenle, ses kalitesindeki ciddi sorunlar tam beş yıldız almasına engel olsa da, yapımı çevrimiçi izlemek büyük bir keyif.

Oyunun merkezinde Alice ve Jenny kardeşler var. Alice (Olivia Williams), Hadron Çarpıştırıcısı'nın hayata geçirilmesi üzerinde çalışan parlak bir bilim insanı; bir yandan işinin zorluklarıyla başa çıkarken bir yandan da ergen oğlu Luke'u yetiştirmeye çalışıyor. Jenny (Coleman) ise daha kaotik bir tip; oyunun başında hamile, sigara tiryakisi ve kızamığa yakalanarak ölen kızının yasını tutuyor. (Jenny, okuduğu asılsız haberler ve korku senaryoları yüzünden çocuğunu aşılatmayı reddetmiş, bu da oyunu günümüz dünyası için oldukça tanıdık kılıyor).

Bekleneceği üzere Coleman ve Williams; bilim ve doğa, düzen ve kaos, planlama ve doğaçlama arasındaki çatışmaları ustalıkla yansıtan mükemmel performanslar sergiliyor. Tıpkı Büyük Hadron Çarpıştırıcısı çalıştırıldığında olduğu gibi, onlar da kaçınılmaz olarak birbirine çarpıyor. Ancak Luke rolüyle Joseph Quinn, neredeyse rol çalacak kadar olağanüstü bir performans sergiliyor. Ergenlik sancılarıyla boğuşan, okulda zorbalığa uğrayan, pek de tekin olmayan bir kıza aşık, annesinin yaşadıklarını fark etmesi için can atan ve on yıl önce kaybolan babasının eksikliğini hisseden bir genç. Bu baba figürü, Paul Hilton tarafından canlandırılan etkileyici anlatıcı 'The Bosun'da vücut buluyor; bu karakter ya Luke'un kayıp babası ya da bizzat Higgs Bozonu parçacığının kendisi. Kirkwood'un metni işte bu kadar hırslı ve geniş kapsamlı.

Fotoğraf: Brinkhoff Moegenburg

Fikirlerle dolup taşan, yer yer uzunluğuyla biraz yoran ama Kirkwood'un aile dramını ön plana çıkararak bilimi ve tutkuyu eğlenceli kıldığı bir oyun bu. Ayrıca Alice ve Jenny’nin annesi Karen rolünde Amanda Boxer muazzam bir iş çıkarıyor; zamanında cinsiyeti yüzünden Nobel Ödülü elinden alınmış, şimdi ise sağlık sorunları ve hafıza kaybıyla mücadele eden eski bir bilim kadını. Kadın bilim insanlarının arka plana itilmesi teması oyun için belki bir katman fazla kaçmış olabilir ama son derece etkileyici. Luke birkaç günlüğüne kaybolduğunda, Jenny'nin daha pratik, Alice'in ise daha histerik birine dönüşerek rollerin değişmesi de bir o kadar vurucu. Ancak gösterinin asıl yıldızları, bizi büyük patlamalardan zamana ve bilime kadar her şeyin içine çeken Paule Constable’ın nefes kesici ışık tasarımı ve Katrina Lynsey’nin sahne tasarımı. Bu kayıtta sesin bu kadar kötü olması gerçekten yazık, üstelik bilgisayarımın hoparlörleri de oldukça iyidir! Oyuncular merkez sahneden her uzaklaştıklarında sesler boğuluyor ve bu nüktedan, heyecan verici, harika bir hırsa sahip oyundaki bazı müthiş replikler güme gidiyor.

National Theatre at Home web sitesi