RECENSIE: Nell Gwynn, Apollo Theatre ✭✭✭

Gemma Arterton en het gezelschap van Nell Gwynn. Foto: Tristram Kenton Nell Gwynn

Apollo Theatre

3 Sterren

Koop Tickets

Hoe bepalend is een locatie? Heeft een theaterruimte op zichzelf de kracht om een voorstelling te maken of te breken? Natuurlijk hangt dat af van het stuk en de eigenzinnige kenmerken van de zaal, maar in het geval van Nell Gwynn blijkt de locatie wel degelijk van groot belang.

Of Jessica Swale haar toneelstuk nu voor ogen had in Shakespeare’s Globe Theatre toen ze het schreef of niet, een passender thuis voor deze schunnige, meta-theatrale komedie is nauwelijks denkbaar - zeker nu het zijn intrek heeft genomen in de lijsttoneel-setting van het Apollo Theatre.

Gemma Arteron in Nell Gwynn. Foto: Tristram Kenton

Swale’s bewerking van het 'van-krabber-tot-koningin'-verhaal van Nell (of Eleanor) Gwynn is een liefdesverklaring aan het theater; een viering van briljant excentrieke theatermensen en alles wat erbij komt kijken om magie op het podium te creëren.

De cast neemt afstand van wat een anachronistisch naturalisme zou zijn geweest. Onder regie van Christopher Luscombe (Spamalot, The Rocky Horror Show) hanteren ze een meer performatieve stijl, waarbij ze naar voren gericht spelen en voortdurend interactie zoeken met het publiek; er is slechts een marginaal verschil tussen hun melodramatische vertolkingen voor een fictief Restoration-publiek en hun scènes 'achter de schermen'.

Gemma Arterton is Nell Gwynn. Foto: Tristram Kenton

De expressieve cast brengt hun komische regels — een combinatie van gevatte woordspelingen en minder subtiele grappen over 'het verstoppen van de worst' — met veel zelfbewustzijn; het enige dat nog ontbreekt na elke clou is een klap op de dij en een 'tadaa'-roffel. Helaas mist Nell Gwynn in haar nieuwe onderkomen in het glitzy West End de interactieve sfeer die uitnodigt tot schaterlachen, en blijft het nu beperkt tot gegniffel, rollende ogen en hoorbare zuchitjes.

Dat gezegd hebbende: als je houdt van luchtig, overgeacteerd en een sfeer die doet denken aan een jolige oom op een feestje, dan is Nell Gwynn fantastisch vermakelijk. Er is een puike liveband, vlotte liedjes en zelfs een lesje in het flirten met een waaier.

De tweede akte is bijzonder amusant, en bij vlagen ook erg ontroerend. De emotie wordt echter telkens bruusk afgekapt door platte oneliners, waardoor het publiek nooit écht geraakt wordt.

Nieuw in de rol van de befaamde Restoration-actrice is Gemma Arterton (The Duchess of Malfi, Made in Dagenham, Quantum of Solace). De charmante en energieke Arterton overtuigt de hele rit, terwijl Nell transformeert van sinaasappelverkoopster in Drury Lane tot de favoriete minnares van de koning. Arterton kan dansen en zingen, maar haar voorspelbaar kokette maniertjes worden op den duur wat eentonig, waardoor de complexe en intelligente Nell een beetje een 'one-trick-pony' blijft.

Gemma Arterton als Nell en David Sturzaker als Charles II in Nell Gwynn. Foto: Tristram Kenton

Michele Dotrice (Some Mothers Do Ave ‘Em) is voortreffelijk als de kostuumontwerpster Nancy, evenals Greg Haiste, die terugkeert in de rol van Edward Kynaston. Haiste’s sprankelende energie en komische timing geven een enorme schwung aan dit herkenbare personage: een toegewijd acteur die met tegenzin zijn vrouwenrollen opgeeft om plaats te maken voor Nell. Uiteindelijk is Edward de meest beminnelijke van het hele stel.

David Sturzaker, als de charmante maar besluiteloze Charles II, vindt een knappe balans tussen komedie en romantiek. Evenzo doet Jay Taylor met zijn gevoelige vertolking recht aan de rol van de gewaardeerde acteur Charles Hart, die Nell berucht genoeg de kneepjes van het vak bijbracht.

Kortom: Shakespeare in Love ontmoet Monty Python. Het opmerkelijke assepoesterverhaal van Nell Gwynn is nieuw leven ingeblazen in Jessica Swale’s luchtige, ondeugende komedie, maar de productie smeekt erom terug te keren naar het sfeervolle openluchttheater van de Globe. Nell Gwynn is tot en met 30 april 2016 te zien in het Apollo Theatre.