RECENZJA: Nell Gwynn, Apollo Theatre ✭✭✭

Gemma Arterton i zespół Nell Gwynn. Fot. Tristram Kenton Nell Gwynn

Apollo Theatre

3 Gwiazdki

Kup Bilety

Jak wielkie znaczenie ma miejsce wystawienia sztuki? Czy sama przestrzeń teatralna ma moc decydowania o sukcesie bądź klęsce przedstawienia? Oczywiście zależy to od sztuki i specyfiki danego miejsca, ale w przypadku „Nell Gwynn” wybór teatru okazał się mieć kluczowe znaczenie.

Niezależnie od tego, czy Jessica Swale pisząc sztukę, wyobrażała ją sobie na deskach Shakespeare’s Globe, trudno o lepszy dom dla tej sprośnej, metateatralnej komedii – szczególnie teraz, gdy przeniosła się ona do tradycyjnej sali z łukiem prosceniowym w Apollo Theatre.

Gemma Arteron w Nell Gwynn. Fot. Tristram Kenton

Wizja losów Nell (Eleonory) Gwynn – barwnej drogi „od pucybuta do milionera” (czy raczej od handlarki do faworyty) – autorstwa Swale to list miłosny do teatru. To hołd dla genialnie ekscentrycznych ludzi sceny i wszystkiego, co składa się na magię teatru.

Obsada odrzuca anachroniczny w tym kontekście naturalizm. Pod wodzą reżysera Christophera Luscombe’a (Spamalot, The Rocky Horror Show) aktorzy stosują styl wybitnie performatywny, zwracając się bezpośrednio do widzów i wchodząc z nimi w interakcję. Granica między ich melodramatycznymi rolami granymi przed wyimaginowaną publicznością z czasów Restauracji, a scenami „poza sceną”, jest ledwo zauważalna.

Gemma Arterton jako Nell Gwynn. Fot. Tristram Kenton

Ekspresyjna obsada podaje komediowe kwestie – mieszankę erudycyjnych gier słownych i mniej subtelnych żartów „o parówce” – z pełną samoświadomością; każdemu puencie brakuje niemal tylko klaśnięcia w udo i uderzenia w perkusję. Niestety, w nowym domu na błyszczącym West Endzie, „Nell Gwynn” traci tę interaktywną atmosferę, która skłania do salw śmiechu, wywołując zamiast tego chichoty, przewracanie oczami i słyszalne westchnienia zawodu.

Mimo to, jeśli nie przeszkadza Państwu lekki, nieco przerysowany styl przypominający żarty pijanego wujka, „Nell Gwynn” to fantastyczna rozrywka. Mamy tu świetny zespół muzyczny na scenie, chwytliwe piosenki, a nawet lekcję flirtu przy użyciu wachlarza.

Drugi akt jest szczególnie zabawny, a momentami wręcz wzruszający. Jednak sentymentalizm jest szybko przerywany rubasznymi odzywkami, co nie pozwala publiczności w pełni zaangażować się emocjonalnie.

W roli słynnej aktorki epoki Restauracji debiutuje Gemma Arterton (The Duchess of Malfi, Made in Dagenham, Quantum of Solace). Pełna uroku i werwy Arterton wypada przekonująco na każdym etapie przemiany Nell: od sprzedawczyni pomarańczy przy Drury Lane po ulubioną kochankę króla. Arterton potrafi tańczyć i śpiewać, ale jej przewidywalna, kokieteryjna manieryka z czasem nieco nuży, czyniąc ze złożonej i inteligentnej postaci Nell bohaterkę o dość jednostajnym rysie.

Gemma Arterton jako Nell i David Sturzaker jako Karol II w Nell Gwynn. Fot. Tristram Kenton

Michele Dotrice (Some Mothers Do 'Ave 'Em) jest wyśmienita jako garderobiana Nancy, podobnie jak Greg Haiste, powracający do roli Edwarda Kynastona. Niespożyta energia Haiste’a i jego wyczucie komizmu ożywiają tę charakterystyczną postać – oddanego aktora, który z niechęcią rezygnuje z ról kobiecych, by ustąpić miejsca Nell. Ostatecznie to właśnie Edward okazuje się najbardziej ujmującą postacią wieczoru.

David Sturzaker jako czarujący, choć niezdecydowany Karol II, zręcznie balansuje między komedią a wątkiem romantycznym. Z kolei Jay Taylor w roli cenionego aktora Charlesa Harta – który według podań uczył Nell fachu – stworzył pełną wyczucia kreację.

W skrócie: Połączenie „Zakochanego Szekspira” z Latającym Cyrkiem Monty Pythona. Niezwykła historia Nell Gwynn, przypominająca bajkę o Kopciuszku, zyskała nowe życie w tej beztroskiej i sprośnej komedii Jessiki Swale, ale spektakl aż prosi się o powrót do klimatycznych, otwartych przestrzeni Theatre Globe. Nell Gwynn jest grana w Apollo Theatre do 30 kwietnia 2016 roku