RECENSIE: No Milk For The Foxes, Camden People's Theatre ✭✭✭

No Milk for the Foxes

Camden Peoples’ Theatre

22 april 2015

Recensie door James Garden

3 sterren

Het is weer die tijd van het jaar — de tijd waarin het politieke theater volop van zich laat horen en van de daken schreeuwt dat de Tories moeten vertrekken. Althans, dat is wat het merendeel van het politieke theater lijkt te verkondigen. (Mocht iemand ooit een expliciet pro-Tory toneelstuk schrijven dat niet louter drijft op de charme van de hoofdpersoon, dan zou dat baanbrekend zijn, al is het wellicht volkomen misplaatst.)

Dit is misschien de reden waarom No Milk for the Foxes, hoewel uiterst inventief en fraai geproduceerd, aanvoelt als bekend terrein. Conrad Murray en Paul Cree, de makers en vertolkers van het stuk, hebben zeker een interessante wereld gecreëerd: twee beveiligers die de staat van hun wereld bespreken. Het werk houdt het midden tussen een 'raw-urban' versie van Waiting For Godot en de 'state of the nation'-toespraak van de tuinmannen uit Shakespeare's Richard II — wat absoluut een fascinerend uitgangspunt is.

De live beatbox, gecombineerd met actuele loop-station productietechnieken zoals we die kennen van artiesten als Imogen Heap en celliste Zoe Keating, is bijzonder effectief in het oproepen van de wanhopige stemming van de personages. De twee acteurs zetten hun rollen moeiteloos neer en hun komische timing is ongeëvenaard. De mix van naturalisme in de vormgeving van Rosalind Russell en de expressionistische belichting van Simeon Miller dragen sterk bij aan de geloofwaardigheid van deze toneelwereld.

Helaas voelt het stuk alsof er iets ontbreekt — bijna alsof het lijdt aan hetzelfde gebrek aan koers waar Labour tijdens de coalitieperiode mee kampte. Velen zullen zich de landelijke TUC-mars aan het begin van de bezuinigingsmaatregelen van de Tories nog herinneren; Miliband en Labour bleven dwepen met het idee van een "March For The Alternative". Wij, de goede linkse garde, staken onze vuisten in de lucht en riepen "Helemaal mee eens, maat!", zonder daadwerkelijk specifieke alternatieven voor de status quo te eisen.

Net als succesvolle politieke partijen doet het beste politieke theater meer dan alleen een probleem aankaarten; het biedt een soort positieve visie voor de toekomst. We "weten" inmiddels allemaal wel dat nulurencontracten en weinig effectieve coaches bij het Jobcentre de ruggengraat van de Britse samenleving raken. En mocht de massa haar eigen noodlot nog niet zo kernachtig kunnen verwoorden, dan kan de gemiddelde bezoeker van het Camden Peoples’ Theatre dat zeker wel.

No Milk for the Foxes is een degelijk stuk theater dat preekt voor eigen parochie van de linkse middenklasse. Maar uiteindelijk heeft die parochie iets meer nodig dan de boodschap: "Zijn we niet allemaal een beetje de sjaak? Laten we bespreken hoe erg we eraan toe zijn", wil het politieke werk echt de moeite waard zijn.

No Milk For The Foxes is tot 9 mei 2015 te zien in het Camden People's Theatre