RECENSIE: Noonday Demons, King's Head Theatre ✭

Noonday Demons

14 juli 2015

1 Ster

Gerecenseerd door James Garden

Vanavond bracht ik een bezoek aan de King’s Head Theatre voor de voorstelling Noonday Demons – tenminste, dat was de bedoeling.

De werkelijkheid pakte anders uit. Ik heb Noonday Demons *gehoord* in de King’s Head, en het stemgebruik was verdienstelijk. Het plot is vrij rechtlijnig: een religieuze kluizenaar in het vroege Koptische Egypte probeert een andere kluizenaar zijn grot uit te werken door te bewijzen dat hij heiliger is. Het is geen dijenkletser, en toch was het uiterst vreemd dat veel toeschouwers bijna van hun stoel vielen van het lachen – vooral de vrouw recht voor me vond het hilarisch. Het is niet zo dat de grappen me ontgingen; ik begreep ze wel, ik vond ze alleen niet bepaald lachwekkend. Het was hooguit interessant.

Maar hoewel ik op een stoel zat (stoel C6 om precies te zijn), met mijn gezicht naar wat overduidelijk twee acteurs op een podium in de King’s Head moesten zijn – in de gloednieuwe thrust-opstelling nota bene – heb ik bitter weinig van de productie gezien. Waarom, vraagt u zich af?

Omdat lichtontwerper Seth Rook Williams het blijkbaar een puik plan vond om zijn tegenlicht vol op mijn stoel te richten. Als lichtontwerper met de nodige ervaring in Canada weet ik precies hoe armaturen worden gesteld. Je ziet exact wanneer je in het brandpunt staat; je kijkt dan recht in de kern van de lichtbundel. En als die lamp wordt uitgeschakeld, blijft de schittering nog secondenlang op je netvlies staan.

Eén lamp stond recht op mij gericht, de lamp ernaast net naast me. Ik zat niet eens op de eerste rij, maar op de derde, en relatief ver van deze twee lampen vandaan.

Het resultaat was dat ik de eerste tien minuten van het stuk het gezicht van de eerste acteur simpelweg niet kon zien door de wetten van de natuurkunde en biologie. Toen de eerste scène eindigde, bleef de gloed van die lampen nog lang in mijn gezichtsveld hangen. Om de een of andere reden vonden de ontwerper en regisseur Mary Franklin het namelijk ook nog een goed idee om deze lampen aan het einde van de scène meerdere keren van nul naar vol vermogen te laten flitsen.

Naarmate de tweede scène vorderde, besloot mevrouw Franklin dat het ook een goed plan was om de zaal vol te pompen met rook. Dat had een interessant effect kunnen zijn, ware het niet dat ik wederom lange tijd de gezichten van de acteurs totaal niet kon zien. Wat is het nut van een toneelstuk als je het niet kunt zien?

Ik had deze acteurs dolgraag echt aan het werk gezien, want hun stemgebruik klonk veelbelovend. Ik heb de indringende monnik, Jake Curran, eerder gezien in de wel écht grappige productie Diary of a Nobody. Ik had hem deze avond ook graag daadwerkelijk willen zien spelen.

Bij het verlaten van het theater hoorde ik de artistiek directeur van de King’s Head de regisseur van het stuk hartelijk feliciteren met een warm “well done”. Plotseling begreep ik waarom de vrouw voor me zo hard moest lachen en bijna van haar stoel viel: het was haar eigen voorstelling.

Dat ene moment, terwijl ik het theater verliet, was het enige moment van de hele avond dat mij aan het lachen kreeg.

Noonday Demons is nog tot en met 2 augustus 2015 te zien in het King’s Head Theatre.