RECENSIE: Raising Martha, Park Theatre ✭✭

Foto: Darren Bell Raising Martha

Park Theatre

17 januari 2017

2 Sterren

Boek Tickets

Een kikkerfokkerij op het Engelse platteland is het mikpunt van lokale dierenrechtenactivisten. Ze hebben de botten van de lang overleden stammoeder van de familie, Martha, opgegraven. Dit moet ertoe leiden dat de boerderij sluit of wordt verkocht. Inspecteur Clout wordt ingeschakeld om de zaak te onderzoeken en de verhaallijn op gang te houden.  Als je op de oncomfortabele stoelen van het balkon in het Park Theatre zit, moet wat er op het toneel gebeurt je wel volledig blijven boeien. Helaas zwiept het script van David Spicer heen en weer tussen oprecht grappige oneliners – die net iets te zeldzaam zijn om de vaart in de komedie te houden – en het soort kinderachtige onzin dat me flashbacks gaf naar studentenvoorstellingen die ik als docent noodgedwongen moest uitzitten. (In het bijzonder de hallucinerende kikkers van twee meter hoog zijn een gênante en flauwe vondst.)

Stephen Boxer, Jeff Rawle en Julian Bleach. Foto: Darren Bell

Geconfronteerd met zo'n matig script doet de cast dapper hun best met over-the-top acteerwerk, waarbij plotwendingen vaak hardop worden geschreeuwd voor het geval we de eendimensionale verhaallijn niet kunnen volgen. Eerlijk is eerlijk: de chemie tussen Tom Bennett en Joel Fry als de klungelige activisten Marc en Jago is bij vlagen komisch goud. Vooral Bennett is uitstekend als de volstrekt incompetente prutser die verliefd is op Caro (een pittige en energieke Gwyneth Keyworth), die het natuurlijk weer doet met Jago. Hun scènes zijn de beste van het stuk, sprankelen van de humor en maken de avond bijna de moeite waard.

Gwyneth Keyworth en Julian Bleach. Foto: Darren Bell

Helaas sukkelt de rest van het stuk voort terwijl de broers Gerry (Stephen Boxer), die aan padden likt om high te worden, en Roger (Julian Bleach, die zijn stem dreigend inzet maar vervolgens te weinig te doen krijgt) kibbelen over de toekomst van het bedrijf. Jeff Rawle zet een goede prestatie neer als Clout, maar zelfs hij lijkt soms verbijsterd door het plot. Het begon nog veelbelovend met het functionele decor van Rebecca Brower, waarin we Marc and Jago het lichaam zien opgraven, maar daarna strompelt het stuk richting een onvermijdelijk en voorspelbaar einde. Met de kritiek op de politiestaat en burgerrechten, en de zwarte humor rondom het lijk van Martha, hangt er een zweem van 'Loot' rond de voorstelling. Maar het geluid dat je tijdens deze productie hoort, is niet het gekwaak van kikkers. Het is de geest van Joe Orton die verveeld zucht omdat zijn anarchistische komedie na vijftig jaar nog steeds niet is overtroffen.

Te zien tot 11 februari 2017

BOEK TICKETS VOOR RAISING MARTHA