RECENSIE: Safety Net, Etcetera Theatre Londen ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt het toneelstuk Safety Net van Qianqian Chen, nu te zien in het Etcetera Theatre in Londen.

Safety Net Etcetera Theatre, Londen

Drie sterren

Reserveer tickets

Theresa May beweerde ooit dat wie een burger van de wereld is, een burger van nergens is. Ze hield natuurlijk een pleidooi voor nationalisme, maar het vat ook de ervaring samen van velen die buiten het land wonen waar zij of hun ouders zijn geboren. In Safety Net, het ambitieuze nieuwe stuk van Qianqian Chen, voelen de Chinese, Amerikaanse en Thaise personages zich zo losgekoppeld van hun culturele wortels dat ze niet langer weten waar ze thuishoren. Voor een van hen, een in China geboren vrouw die in New York woont, is de verwarring zo groot dat ze in haar geest in tweeën splitst: het traditionele, op familie gerichte Chinese meisje Jing en de levenslustige wereldburger Jenny.

Met een droomachtige, desoriënterende structuur legt het stuk de psyche van Jing/Jenny bloot, terwijl ze worstelt met haar terugkeer naar China om te trouwen met haar verloofde Tian, na jarenlang weg te zijn geweest. In New York is er de aantrekkingskracht van Eric, een Chinees-Amerikaan die opgroeide in de VS en een hekel heeft aan de stempel 'Chinees' – maar die desondanks worstelt met zijn identiteit en soms de meer Chinese naam Ray gebruikt. En dan is er nog Jings uitbundige vriendin Trada, die uit Thailand komt maar verliefd is op een Italiaan. Deze spanningen worden treffend weerspiegeld in het decorontwerp van Joy Huang, bestaande uit zwart-witte boxen in steeds wisselende combinaties.

Cruciaal voor dit gevoel van ontworteling is de taal. Chen en regisseur Peizhi Zeng hebben ervoor gekozen om enkele scènes in het Chinees te laten verlopen, zoals Jings gesprekken met haar verloofde en moeder in China, zonder gelijktijdige vertaling zoals boventitels. Het publiek krijgt bij binnenkomst een Engelse vertaling van deze scènes, maar deze tekst is pas echt te begrijpen nadat je de voorstelling hebt gezien. Als iemand die noch Mandarijn noch Kantonees spreekt, genoot ik van de klank van de taal zonder precies te weten wat er gebeurde. Achteraf bleek uit de vertaling dat ik geen belangrijke plotpunten had gemist, op één cruciale scène tegen het einde na. Dit tweetalige karakter weerspiegelt de realiteit van hun levens, maar versterkt ook het gevoel dat we direct in de getroebleerde geest van Jing kijken terwijl ze worstelt met haar identiteit.

Hoewel deze aanpak mij soms in verwarring bracht, gold dat niet voor het grotendeels tweetalige publiek dat zowel Chinees als Engels sprak (al zorgde Jenny's gebruik van Kantonees voor een extra laag onbegrip voor wie alleen Mandarijn verstaat). Londen heeft een enorme populatie Chineessprekenden, elk jaar verder groeiend door studenten en expats in de City, dus het meest verrassende is eigenlijk hoe zelden we Chinees horen op de Britse podia.

Siqi Han en Lilian Tsang voeren een vijfkoppige cast van Oost-Aziatische acteurs aan, waarbij Molly Thoma de rol van Eric/Ray speelt om de zoektocht naar identiteit extra kracht bij te zetten. Hui Chen is charmant en grappig als feestbeest Trada, terwijl Robin Khor Yong Kuan uitstekend is als Tian. Voor wie geen Chinees spreekt, maakt het onvertaalde Mandarijn en Kantonees het stuk – dat vaak neigt naar een abstracte en poëtische stijl – uitdagender. Desondanks is deze productie een pluim op de hoed voor kunstenaarscollectief Reallusion Theatre in hun missie om werk te maken voor de Aziatische gemeenschap wereldwijd.

Te zien tot en met 27 april 2019

RESERVEER TICKETS VOOR SAFETY NET