RECENSIE: Soho Cinders, Charing Cross Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Stiles en Drewe's Soho Cinders met Luke Bayer en Millie O'Donnell, nu te zien in het Charing Cross Theatre

Luke Bayer en Millie O'Connell in Soho Cinders. Foto: Pamela Raith

Soho CindersCharing Cross Theatre 28 oktober 2019 4 Sterren Boek Tickets Charme is de eigenschap die deze show in overvloed heeft: des te heerlijker omdat het een eigentijds verhaal is dat tevens fungeert als een parabel voor onze tijd.  En van hoeveel nieuwe musicals kun je dat nu echt zeggen?  Deze hervertelling van Assepoester met omgedraaide rollen speelt zich af in een glamoureus maar herkenbaar Londen, doorspekt met rake observaties en gevatte humor, en voorzien van prachtige liedjes van George Stiles en Anthony Drewe.  Nu de productie voor het komende feestseizoen in dit theater staat, vormt het een bevredigend alternatief voor de traditionele kerstpanto's, terwijl het met beide benen in het huidige oververhitte politieke klimaat blijft staan.  Thema's als seksualiteit, integriteit in het openbaar bestuur, corruptie, hebzucht en de mediacultuur zijn vandaag de dag nog even actueel als toen de show in 2011 in première ging.  Deze productie is bovendien een prachtige viering van de kernkrachten van de Britse musicalwereld: samenwerking, toewijding en vakmanschap.  Het overtuigt zowel als drama als qua uitvoering. Ewan Gillies en cast. Foto: Pamela Raith Het podium van dit intieme theater met 230 plaatsen wordt gevuld door een levendige, grotendeels jonge cast van 16 personen, die zingen en dansen op de muziek van een band die veel groter klinkt dan de vier muzikanten van muzikaal leidster Sarah Morrison op het balkon doen vermoeden: de orkestraties zijn werkelijk fenomenaal.  Opkomend regisseur-producent Will Keith (die ook een briljant choreograaf is) regisseerde deze show drie jaar geleden voor het eerst in het nieuwe Union Theatre in Southwark.  Sindsdien is zijn visie op het stuk aanzienlijk gerijpt.  Hij heeft een deel van zijn team meegenomen naar dit nieuwe project, waarbij hij met name de krachten heeft gebundeld met een van zijn toenmalige 'lelijke stiefzusters' (Clodagh), Michaela Stern.  Het is ongelofelijk dat zij, in samenwerking met Kyle Tovey, dit pakket in slechts drie maanden tijd hebben samengesteld en naar het Off-West End hebben gebracht; en het resultaat is een verdomd goed stuk werk.  Als productiedebuut is het ambitieus, aantrekkelijk en zeer actueel. Michaela Stern en Natalie Harman. Foto: Pamela Raith Prachtig ontworpen met een strakke maar stedelijke rauwheid door Justin Williams – veel turquoise en fuchsia met een vleugje beige – en Keith heeft een nieuwkomer aangetrokken voor de kostuums, Nicole Garbett, die een verpletterend debuut maakt en de cast er schitterend laat uitzien.  Ook choreograaf Adam Haigh heeft, ondanks zijn overvolle agenda, in slechts anderhalve week wonderen verricht door de bewegingen naadloos te laten versmelten met de regie van Keith.  De detaillering is een van de hoogtepunten van deze productie: er is geen moment waarop er niet iets fascinerends gebeurt, waarbij elk lid van het ensemble een specifiek personage is met een eigen verhaal.  En Jack Weir belicht het geheel met een vernuftige combinatie van showbizz-flair en naturalistisch realisme. De cast van Soho Cinders. Foto: Pamela Raith Ook de acteerprestaties zijn groots.  Luke Bayer, in de titelrol, die onlangs nog een uitstekende alternatieve Jamie was (iedereen heeft het over hem), creëert hier een fascinerend personage van de onderdrukte West End-gelukszoeker die het probeert te maken: hij is op zijn best in de heerlijke liedjes die Stiles en Drewe voor hem schreven – zijn vertolking van 'They Don't Make Glass Slippers' tilt het nummer naar een krachtig dramatisch hoogtepunt.  Tegenover hem staat 'Buttons', die hier 'Velcro' heet (snap je 'm?), gespeeld door Off-West End-ster Millie O'Connell, die een grote schare fans heeft opgebouwd met haar glansrol als Anna Boleyn in 'SIX', en haar rol hier met verbeeldingskracht en autoriteit neerzet.  Hun sterke chemie is cruciaal voor het succes van de productie. Millie O'Connell. Foto: Pamela Raith Als de andere mannen in zijn leven zijn de twee liefdesinteresses van Cinders – de uiterst precieze Chris Coleman als campagnefinancier Lord Bellingham en de zwierig nonchalante Lewis Asquith als biseksueel politicus James Prince – altijd geloofwaardig; maar het podium wordt pas echt opgeëist door Clodagh en haar even vreselijke zus Dana (Natalie Harman), die zich wentelen in de volkse platheid van hun humor en de brute vulgariteit van hun ambities.  Een interessantere rol is echter die van Ewan Gillies als de opvallende campagnestrateeg William George, die gezegend is met een rol die geen volledig voorspelbaar pad volgt: zijn 'The Tail That Wags The Dog' in de tweede akte is een van de meest meesterlijke creaties van Stiles & Drewe, en Keith en Haigh maken er terecht een van de pronkstukken van de show van.  Ondertussen zet Tori Hargreaves een zeer overtuigende Marilyn Platt neer, de andere liefde in het leven van Prince, en boekt Melissa Rose een klein succesje met haar rol als Sasha, de assistente van Prince's manager. Millie O'Connell en Tori Hargreaves. Foto: Pamela Raith Het ensemble is briljant dynamisch en even drukbezet als de rest: Ben Darcy, Savannah Reed, Luke Byrne, Laura Fulgenzi, Danny Lane, Jade Bailey en Thomas Ball.  Zij hebben allemaal originele ideeën kunnen inbrengen om hun rollen veel meer te laten zijn dan alleen 'achtergrond': zij vormen de stad rondom de andere personages, waarbij elk moment van hun aanwezigheid op het toneel minutieus is uitgedacht.  De hoeveelheid personages suggereert een zekere complexiteit in het plot, en dat is een van de uitdagingen voor de tekstschrijvers, Drewe in samenwerking met Elliot Davis.  Ze doen het prima, maar geen van beiden is in de eerste plaats een toneelschrijver, en dat is te merken: de dramaturgische focus van het script is soms wat zweverig – zo ligt de ontknoping in handen van Velcro.  Waarom?  Ik weet zeker dat de schrijvers daar een reden voor hadden, maar is het een dramatisch bevredigende reden?  Dat punt onderstreept naar mijn mening hoezeer de rol van Robbie (de vervanger van Assepoester) wordt verzwakt.  Er is een voorbeeld hiervan: in de jaren 80 was er een razend succesvolle herneming van Vivian Ellis' 'Mr Cinders': in die persiflage op de jaren 20 lieten de schrijvers Clifford Grey en Greatrex Newman wijselijk elke belangrijke beslissing in het plot over aan Jim Lancaster.  Hun hoofddoel bleef ook scherp in het vizier: een satire op het Britse klassensysteem.  Het probleem hier is dat Robbie geen enkele regie over zijn eigen leven krijgt; hij is gedoemd een reactief figuur te zijn in plaats van iemand die het initiatief neemt – hij volgt de leiding van anderen in plaats van de gebeurtenissen aan te sturen; ook heeft de hervertelling geen duidelijk doel voor ogen. Maar de vaart en energie van de productie van Keith en Haigh zullen dergelijke problemen waarschijnlijk buiten de gedachten houden van de minder kritische plezierzoekers in de zaal.  Waarschijnlijk.  Er valt verder genoeg te genieten in deze fraaie en pittige show, met volop sentiment, gezouten met scherpe maatschappijkritiek.  En de liedjes zijn fantastisch.  Veel plezier! Soho Cinders is te zien tot en met 21 december 2019