RECENSIE: Stand And Deliver, King's Head Theatre ✭

Stand and Deliver

King's Head Theatre

15 februari 2015

1 ster

Stand and Deliver is een curieus stuk dat momenteel te zien is in het King’s Head Theatre in Angel. Er zitten een aantal erg grappige momenten in die doen denken aan de befaamde Carry On-films, wat voetbalhumor die de vele fanatieke supporters in het land zeker zullen waarderen, en een flinke dosis jaren '80 nostalgie met een paar fantastische hits. Echter, als toneelstuk blijft de productie in deze vorm helaas niet overeind.

Qua structuur lijkt het stuk meerdere theatergenres tegelijk te willen bedienen: het gaat over voetbal en fanzines, maar krijgt in de tweede helft een bizarre wending met een tijdreis naar de 18e eeuw. Afgezien van het feit dat alle personages in beide schijnbaar losstaande verhalen opduiken, is de derde component net zo surrealistisch: de cast zingt gedurende de hele voorstelling bekende nummers uit de jaren '80.

Zangtechnisch zitten er sterke momenten tussen, vooral van Adam Scott Pringle en Laura Coutts. Maar afgezien van de hommage aan de jaren '80 en de link met de voetbalclub, raakt de verhaallijn voor deze jukeboxmusical de weg kwijt in de tweede helft wanneer de hoofdrolspeler Frank Goldenboy (gespeeld door Alex Murphy) zich plotseling ontpopt als een 18e-eeuwse struikrover.

Zelfs deze bizarre twist komt niet helemaal uit de verf. Hoewel het romantische, heroïsche beeld van struikrovers die reizigers overvielen een bekend thema is, probeert schrijver Wayne Gumble zo veel tegelijk te vertellen dat we Frank niet goed genoeg leren kennen om te begrijpen waarom hij fantaseert over het beroven van koetsen op het Engelse platteland.

Daarnaast zijn er de twee vertellers, vertolkt door Sara Lynam en Joey Bartram, die erg grappig zijn en hun rollen uitstekend uitvoeren, maar zij lijken bijna in hun eigen afzonderlijke toneelstuk te spelen.

In de kern zit er een geweldige show verscholen. Bepaalde grappen werken uitstekend en de tweede helft is aanzienlijk sterker dan de eerste; het tempo ligt hoger en er zit eindelijk een duidelijke vaart in het verhaal. Dit maakt het geheel een stuk tastbaarder, toegankelijker en daardoor ook vermakelijker.

Met een strakker script zouden deze uiteenlopende werelden van voetbal, Engelse geschiedenis en jaren '80 muziek best goed samen kunnen komen.

Het publiek wil graag weten waar ze naar gaan kijken. Aangezien het element van tijdreizen pas wordt geïntroduceerd vlak voordat de pauze begint, brengt deze voorstelling de helft van de tijd door op een weg zonder kaart, GPS of wegwijzers. In tegenstelling tot hoofdrolspeler Frank probeert deze show niet moedwillig uw kostbare tijd te stelen – de productie is zelf simpelweg ook de weg kwijt.

Recensie door James Garden