RECENSIE: The Lehman Trilogy in het National Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Ben Powers bewerking van Stefano Massini's The Lehman Trilogy, nu te zien in het National Theatre.

Simon Russell Beale, Ben Miles en Adam Godley in The Lehman Trilogy. Foto: Mark Douet The Lehman Trilogy.

The National Theatre.

12 juli 2018

3 Sterren

Boek Nu

De opkomst van de gebroeders Lehman tot wereldmacht en hun uiteindelijke faillissement en ondergang is een episch verhaal. In deze bewerking van Stefano Massini’s toneelstuk door Ben Power vertolken drie acteurs de rollen van de broers, hun zonen en kleinzonen, plus alle overige personages. Wat een intiem stuk voor een kleine studio had moeten zijn, krijgt grandeur door het decor van Es Devlin; zij vult het toneel van de Lyttelton met een verschuivend canvas van achtergronden die ons meevoeren van het bescheiden begin in Alabama naar de beurs van New York. Toch wordt het draaiende decor gedurende de speeltijd van drieënhalf uur al snel eentonig. Keer op keer bekruipt je het gevoel dat we naar hetzelfde punt worden teruggebracht, waardoor de avond over het geheel genomen saai wordt.

Simon Russell Beale, Adam Godley en Ben Miles in The Lehman Trilogy. Foto: Mark Douet

Simon Russell Beale is in mijn ogen niet in staat om een slechte prestatie te leveren, en ook hier is hij zijn gebruikelijke voortreffelijke zelf als Henry Lehman, met een sterke vertolking van de ambitieuze zoon Phillip. Ben Miles en Adam Godley excelleren eveneens; het trio werkt fantastisch samen. Vooral Godley maakt indruk als de artistiek aangelegde Bobbie Lehman, de laatste van de broers. Ze spelen kinderen en vrouwen, wat steevast een lachsalvo uit de zaal van het National Theatre uitlokt, en het verstrijken van de tijd wordt knap in beeld gebracht. Maar ondanks het acteerwerk is de regie van Sam Mendes klinisch, kil en emotioneel leeg. Alles wordt verteld via beschrijvingen: we weten wanneer een personage opstaat om een glas water in te schenken, omdat we een acteur zien opstaan om een glas water in te schenken terwijl een andere acteur ons vertelt dat het personage opstaat om een glas water in te schenken. Elke generatie heeft een nachtmerrie over instortende torens, en bij de derde droom (één in elk bedrijf) kun je het script bijna zelf uitschrijven. Het eerste bedrijf zet de toon en dat verandert gedurende de volgende twee bedrijven niet meer.

Simon Russell Beale, Adam Godley en Ben Miles in The Lehman Trilogy. Foto: Mark Douet

Het stuk is de hele tijd sympathiek tegenover de gebroeders Lehman; Bobbie overleed in 1969 als laatste familielid aan het hoofd van het bedrijf. De uiteindelijke vernietiging van de firma wordt toegeschreven aan degenen die het bedrijf de subprime-hypotheekcrisis in loodsten, wat leidde tot de wereldwijde financiële crisis van 2008. Dit mag dan waar zijn, maar de broers investeerden onder meer in kernwapens, en we zien nergens het effect van de beslissingen van het bedrijf op de gewone man die alles verloor. Het voelt alsof er een kans lag voor een scherpere veroordeling die het stuk laat liggen. Er wordt uitstekend geënsceneerd, maar in tegenstelling tot de terugkerende nachtmerrie wordt de dramatische inzet nooit hoog genoeg opgevoerd om echt te prikkelen of een gevoel van risico over te brengen, hoe bewonderenswaardig en vermakelijk het acteerwerk ook is.

BOEK NU VOOR THE LEHMAN TRILOGY