RECENSIE: The Phantom Of The Opera, Her Majesty's Theatre Londen

The Phantom Of The Opera is weer terug in Her Majesty's Theatre. Nadat hij vanaf de zijlijn toekeek hoe de twee producenten van de show kibbelden over de toekomst van de veelgeprezen productie van Hal Prince, wilde Douglas Mayo dolgraag weer een bezoek brengen aan de 'Phantom's Lair' in Her Majesty's Theatre in Londen, om te zien wat er over was gebleven van het "briljante origineel".

Killian Donnelly en Lucy St Louis in The Phantom Of The Opera. Foto: Johan Persson The Phantom Of The Opera

Her Majesty's Theatre

4 Sterren

Boek Tickets Voor The Phantom Of The Opera

Tijdens wat alleen omschreven kan worden als een rampjaar voor het theater, waren theaterfans geschokt toen Cameron Mackintosh aankondigde dat The Phantom Of The Opera niet zou terugkeren zodra de theaters in Londen weer opengingen. Het leek erop dat de recordbrekende reeks van vijfendertig jaar van deze publieksfavoriet met een sisser zou aflopen.

Welnu, The Phantom Of The Opera heropende op 22 juli 2021 in Her Majesty's Theatre en ik voelde eerlijk gezegd een mix van vrees en hoop; hoop dat een show die mij een paar van mijn mooiste theaterervaringen wereldwijd heeft gegeven, na de lockdown klaar zou zijn voor nog eens vijfendertig jaar.

Eerst even wat achtergrondinformatie. Andrew Lloyd Webbers The Phantom Of The Opera is momenteel de op één na langstlopende musical op West End en de langstlopende musical op Broadway. De oorspronkelijke regie was in handen van Hal Prince (die ook Evita regisseerde), de choreografie was van Gillian Lynne (bekend van het succesvolle Cats) en het decor- en kostuumontwerp van Maria Bjornson. Maria was een tovenares die van het lege podium (de beruchte 'black box' van Hal) het meest weelderige spookhuis maakte waarin deze Phantom de eigenaren en artiesten van de Opera Populaire kon tarten en terroriseren.

Er wordt gezegd dat The Phantom Of The Opera een passieproject was voor Andrew, en de weelderige productie sloeg over de hele wereld in als een bom. Met teksten van Richard Stilgoe en een jonge tekstschrijver genaamd Charles Hart, deed het creatieve team zijn magie en creëerde iets dat de decennia heeft overstegen.

Het gezelschap van The Phantom Of the Opera. Foto: Johan Persson

Helaas zijn Hal, Maria en Gillian niet meer onder ons, dus er is een nieuwe generatie creatieve beheerders aangetreden. De Amerikaanse regisseur Seth Sklar-Heyn werkt nu samen met Chrissie Cartwright en Matt Kingley, die respectievelijk de choreografie van Gillian Lynne en het decor- en kostuumontwerp van Maria Bjornson hebben gereproduceerd en aangepast.

Het was een genot om de nieuwe cast deze geliefde show te zien aanpakken. De Phantom van Killian Donnelly was passend dreigend en in gelijke mate verliefd op en geobsedeerd door zijn muze, Christine. Het grootste deel van de show hoorde ik een voor Killian volledig onbekende stem: een prachtige volle stem met minder van die geweldige rock-kwaliteit waar we hem de laatste tijd van kennen. 'Music Of The Night' was fenomenaal, een toonbeeld van schoonheid in contrast met de dwingende, sensuele choreografie die zorgt voor zo'n ongemakkelijke nevenschikking terwijl Christine onder de invloed van de Phantom is. Het is een ijzersterke vertolking van een complex personage dat met een minimale tijd op het podium indruk moet maken op het publiek, en hij slaagt daarin.

Lucy St Louis is een verademing als Christine Daae; haar stem is engelachtig terwijl ze geterroriseerd en psychologisch gestalkt wordt door de Phantom. Met zijn lange gestalte en aristocratische uitstraling, gecombineerd met een vleugje bravoure, benadert Rhys Whitfields Raoul de perfectie in het liefdesduet 'All I Ask Of You'.

Er zijn enkele opmerkelijke vertolkingen van Saori Oda (Carlotta), Matt Harrop (Firmin) en Adam Linstead (Andre). Het was geweldig om te zien hoe zij de vocale complexiteit van 'Prima Donna' te lijf gingen. Dat is een nummer dat natuurlijke stembeheersing, acteertalent en een geluidstechnicus in topvorm vereist om alle woorden van Charles Hart verstaanbaar over te brengen. Ik durf te zeggen dat dit de beste uitvoering was die ik in jaren heb gehoord.

Francesca Ellis handhaaft de stijfheid en mysterie van Mdm Giry. Ze jaagt me soms de stuipen op het lijf, zo griezelig. Ik bedoel, wie gaat er nu naar een gemaskerd bal verkleed als zichzelf!

Ik weet niet precies hoe hij het heeft gedaan, maar regisseur Seth lijkt de inherente humor en het overkoepelende drama weer in de productie te hebben teruggebracht. Hierdoor ontstond er ruimte voor humor die ik totaal was vergeten; er klonken subtielere lachsalvo's uit de zaal dan ik me van eerdere bezoeken kan herinneren. Het was ook prachtig om de backstage-momenten van Gillian, zoals haar Degas-achtige ballerina's, intact te zien.

Wat is er dan veranderd? De originele prosceniumboog van Maria is er niet meer, vervangen door een afgeslankte versie die functioneel is, maar er wat te flitsend uitziet. De wereldberoemde kroonluchter is nieuw, met een ontwerp dat moderner oogt. Maria's prachtige 'Winged Victories', die drie decennia lang trots boven in de boog stonden en waar de Phantom aan het einde van 'All I Ask Of You' op magische wijze naar beneden zakte, bieden geen verrassende wending meer. Zo zonde!

Killian Donnelly in The Phantom Of The Opera. Foto: Johan Persson

Veel fans zullen weten dat de gehele Londense productie vanaf de eerste dag gebruikmaakte van de Victoriaanse toneeltechniek van het theater, waarbij de crew lieren bediende om de kaarsen door de vloer omhoog te draaien terwijl de Phantom en Christine afdaalden naar zijn schuilplaats. Het is een van de meest theatrale decorwisselingen in de musicalwereld en gelukkig is deze gebleven, al heb ik me laten vertellen dat het nu geautomatiseerd is. Het is een ware prestatie dat Maria's visie 35 jaar lang grotendeels intact is gebleven – dat is ongehoord.

De productie leek wat vertragingen en timingproblemen te hebben in de technische tovenarij, wat hopelijk wordt opgelost naarmate de show langer speelt. De overgang van de veiling naar 'Hannibal' leek decorstukken tekort te komen, doordat de timing van de zorgvuldig ontworpen draperieën met hun enorme franjes te snel ging, terwijl een vreemd uitziend stuk van het nieuwe proscenium volledig verloren leek in de leegte. Daarentegen leek het naar beneden komen van de kroonluchter te haperen; het duurde een hele tijd voordat deze daalde na de woedende aanwijzing van de Phantom. Maria's 'Winged Victories' zijn nu vervangen door een Pegasus op het podium, wat door de manier waarop het wordt bewogen eerder wat knullig dan adembenemend oogt.

In elk ander opzicht verslapt het tempo van de productie nooit. Raouls sprong is nog steeds even adembenemend als altijd en het nummer 'Masquerade' blijft een indrukwekkende opener van de tweede akte. Het surround-geluid van Mick Potter zorgt voor de benodigde spookachtige verwarring en het orkest van Simon Lee deed een verdienstelijke poging om de prachtige begeleiding van Phantom neer te zetten, maar feit blijft dat je met 14 muzikanten minder een aanzienlijk verschil hoort. Als musicalliefhebber heb ik veel respect voor de artiesten in de West End-orkesten. Terwijl orkesten door de jaren heen steeds kleiner worden, rouw ik om het verlies van de kunstenaars in de orkestbak, en in het bijzonder bij deze show. Ik zal nooit het geluid vergeten van de originele orkestratie met zo'n 27 man; de impact daarvan werd alleen geëvenaard door de dynamische ouverture van Love Never Dies, waarvan ik betwijfel of die ooit nog live te horen zal zijn. Het is ons verlies!

Ik nam een 'Phantom-maagd' mee op de avond dat ik er was, en hij vond de productie fantastisch. Zelf ben ik al meer dan 30 jaar een vaste bezoeker en heb ik de show gezien in Londen, New York, Sydney, Melbourne en Las Vegas, waarbij ik meestal met plezier voor mijn kaartjes heb betaald. Als je de show nog nooit hebt gezien (ja, dat is mogelijk), ga dan kijken en vorm je eigen oordeel. Jarenlang was ik een groot bewonderaar van het handhaven van de wereldwijde productiestandaarden, maar is minder ook echt meer? Phantom werkte voor mij altijd zo goed omdat het spektakel het materiaal perfect aanvulde. Maar nu, voor mij althans, is het eindoordeel nog niet geveld.