RECENSIE: Tom Molineaux, Brockley Jack Theatre ✭✭✭

Tom Molineaux Brockley Jack Studio, 25 mei 2017

3 Sterren

BOEK TICKETS

Het is altijd een genoegen om dit ondernemende en gastvrije fringe-theater te bezoeken. Het is harmonieus gevestigd in de historische en kwalitatief uitstekende (en betaalbare) pub die zijn naam ontleent aan een van de beruchtste struikrovers van Zuid-Londen. Hier kun je profiteren van de uitgebreide gastronomische faciliteiten – met volop zitplaatsen binnen of buiten in een van de twee aangename terrastuinen (één voor rokers, één rookvrij). Ik genoot er van een malse rumpsteak met al dente seizoensgroenten en in boter gebakken krieltjes, weggespoeld met een pint van het heerlijke huisbier 'Brockley Jack Ale', en dat alles voor minder dan £ 14. Daarna kun je je terugtrekken op de banken in de loungebar voor een goede kop koffie, voordat je het theater aan de achterzijde binnengaat. En welke locatie is geschikter voor deze eigen productie – momenteel op tournee langs diverse kleine theaters in de regio (en eentje nabij Blackburn) – die het leven en de carrière belicht van een van de eerste zwarte sportsupersterren van Groot-Brittannië, de imposante zwaargewicht bokser uit de titel?

Tom Molineaux was een kracht om rekening mee te houden. Als Afro-Amerikaan die, net als Bill Richmond voor hem, zijn vrijheid uit slavernij had verworven, zag hij in Engeland meer kansen dan in zijn geboorteland, de Verenigde Staten. Hij vertrok naar Londen en genoot – in tegenstelling tot Richmond – van een bliksemsnelle maar korte carrière, gevolgd door een snelle afgrond in alcoholisme. Uiteindelijk stierf hij berooid en dakloos in een Iers garnizoen op de jonge leeftijd van 34 jaar. Het is makkelijk in te zien waarom zo'n personage aanspreekt. Gelukkig werd veel van zijn geschiedenis nauwgezet gedocumenteerd door de Ierse sportjournalist Pierce Egan, wiens bijna hartstochtelijke toewijding aan de lugubere wereld van het vuistvechten een berg aan bronmateriaal opleverde. Hieruit heeft Tom Green, artistiek mededirecteur van de Brockley Jack, voldoende gedestilleerd voor een tachtig minuten durend spektakel voor twee acteurs: de schrijver en het legendarische object van zijn fascinatie.

Tot zover ziet het er veelbelovend uit. Bovendien heeft mede-artistiek directeur Kate Bannister de regie op zich genomen en gezorgd voor een eenvoudige maar flexibele enscenering, waarbij ontwerper Francis Alston een sfeervolle setting creëerde; hoewel Bannister de attributen wellicht expressiever had kunnen inzetten. Er is belichting van William Ingham, geluid van Jack Barton, stijlvolle kostuums van Martin Robinson en – misschien wel het mooiste van alles – levendige en overtuigende gevechtsregie door RC Annie. De gelukkige casting van de gespierde Nathan Medina in de hoofdrol geeft een krachtige geloofwaardigheid aan het personage, terwijl Brendan O’Rourke een pittig contrast biedt als de relatief tenger gebouwde verslaggever. Bovendien heeft de productie succesvol steun gezocht bij de lokale gemeenschap, waaronder veel boksverenigingen, wat in grote mate heeft bijgedragen aan het verkrijgen van financiering van diverse vooraanstaande instanties. Als 'project' is het dan ook bewonderenswaardig.

De echte uitdagingen waar de voorstelling voor staat, zijn echter minder praktisch en eerder esthetisch van aard. Bij het verbeelden van het leven van een bokser val je al snel in de valkuil van een script dat zich laat samenvatten als: 'En toen vocht ik tegen...' Helaas slaagt het script er, ondanks de grote inzet van de cast en het creatieve team, niet in om te ontsnappen aan de neiging een verzamelalbum van 'hoogtepunten' uit de sportieve nalatenschap van Molineaux te presenteren. Hoewel er enkele rake en intrigerende videoclips zijn (met dank aan Timothy Stubbs-Hughes) die wijzen op een bredere context en een eerlijkere verkenning van de brute waarheid achter deze vorm van vechten, komt het script van Green zelf slechts incidenteel op die manier tot leven. Ondanks dat we het duo bijna onophoudelijk horen praten, blijven ze aan het eind net zo ongrijpbaar en mysterieus als aan het begin. Een serieuzer minpunt is waarschijnlijk de beslissing om Egan als personage op te voeren; het luisteren naar een sportjournalist die voorleest uit eigen werk is dramatisch gezien niet erg meeslepend. Misschien was een theatraler verhaal geweest om Richmond en Molineaux samen te brengen in de sportschool van Richmond (waar ook figuren als Lord Byron over de vloer kwamen). Wie zal het zeggen. Zoals het nu staat, voelt het minder als een toneelstuk en meer als een geïllustreerde lezing. Gelukkig zijn de heren die de lezing geven een genot om naar te kijken.

Tot 3 juni

BOEK TICKETS VOOR TOM MOLINEAUX