RECENSIE: Unexpected Joy, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert Unexpected Joy, een nieuwe musical van Bill Russell en Janet Hood, nu te zien in het Southwark Playhouse.

De cast van Unexpected Joy. Foto: Pamela Raith Unexpected Joy Southwark Playhouse

Vier sterren

Boek Nu In het decor van Provincetown, Cape Cod, volgt Unexpected Joy een week uit het leven van drie generaties vrouwen. Rachel, de echtgenoot van een uiterst rechtse tv-evangelist, brengt haar dochter Tamara mee voor een bezoek aan oma (of 'glam-ma'), babyboomer en popster Joy. Als de ene helft van het duo Joy en Jump (Rachels overleden vader) was Joy een ware zangsensatie; ze plant nu een herdenkingsconcert, een jaar na het overlijden van Jump. Rachel keurt de hippie-levensstijl van haar moeder al lang af – van het roken van wiet en feministische protesten tot het feit dat ze nooit met haar vader is getrouwd. Maar tijdens dit bezoek heeft Joy een geheim voor haar conservatieve dochter en rebelse kleindochter. Ze gaat eindelijk trouwen. Met een vrouw.

Janey Fullerlove (Joy), Kelly Sweeney (Tamara), Jodie Jacobs (Rachel) in Unexpected Joy. Foto: Pamela Raith

Het script van Bill Russell blijft aan de lichte kant, ondanks het potentieel voor melodrama. Alle vier de personages zijn gelaagd en afwisselend sympathiek en stroef. Ondanks Rachels vijandige opvattingen wordt ze verfrissend genoeg nooit neergezet als een regelrechte schurk, en omgekeerd is Joy ook geen alwetende heilige. Ondanks de kleine cast heb je nooit het gevoel dat er iemand ontbreekt; de wereld buiten de scènes wordt genoeg gesuggereerd. Zelfs de band, onder leiding van Gareth Bretherton, is bij de actie betrokken als de muzikanten van Joy, die Tamara en Rachel begroeten met koele, zwijgzame knikjes. Het is ook nog eens ontzettend grappig. De gespannen stiltes tussen de ruziënde familieleden worden tot het uiterste opgerekt en het publiek ligt het grootste deel van de avond in een deuk. Een paar verrassend rake moderne verwijzingen maken het geheel actueel, en over het algemeen is het script hartelijk en herkenbaar.

Melanie Marshall (Lou) en Janet Fullerlove (Joy) in Unexpected Joy. Foto: Pamela Raith

Het eenvoudige decor van Verity Johnson zorgt ervoor dat de actie naadloos kan wisselen in tijd en plaats, waarbij enkele boho-details het retro-interieur van Joys huis suggereren. De soberheid zorgt er ook voor dat de acteerprestaties in de schijnwerpers komen te staan – en wauw, die mogen er wezen.

Melanie Marshall is als Joys activistische, feministische verloofde Lou een komisch hoogtepunt, bekroond met een paar vlijmscherpe grappen en gezegend met een prachtige, volle zangstem. Haar uitvoering van She’s Got a Mind of Her Own is een fantastische introductie van het personage: zelfverzekerd en heerlijk zelfbewust. Jodie Jacobs is een ander hoogtepunt; ze weet ons zelfs mee te laten voelen met de strenge Rachel, ondersteund door krachtige vocalen waar het dak eraf gaat. In haar professionele debuut is Kelly Sweeney een meer dan waardige tegenspeler als dochter Tamara. Als Joy is Janet Fullerlove hilarisch, gevangen tussen twee vuren, terwijl ze terloops een joint draait tijdens een nummer en met een kater de repetitie binnenwankelt na een rampzalige avond.

Janet Fullerlove als Joy in Unexpected Joy. Foto: Pamela Raith De liedjes zijn wisselend; de titelsong, eerst gebruikt als duet en later als finale-reprise, is heerlijk catchy. De nummers van Joy en Jump vangen de jaren zestig sfeer perfect en laten de stemmen van de cast goed uitkomen. Het door de ambitieuze songwriter Tamara zelfgeschreven Like a Good Girl is een vroeg komisch juweeltje dat uitblinkt in brutaliteit. Echter, wanneer het meer introspectief wordt en personages hun gedachten zingend uiten, worden de simpele rijmschema's en basisstructuren wat te opvallend. De 'concertnummers' werken simpelweg veel beter. Daarbij zijn er voor een speelduur van 100 minuten net iets te veel liedjes in gepropt. Al met al is dit een warm en gevat stuk, dat de dynamiek tussen generaties verkent zonder de onnodige zwaarmoedigheid die daar vaak bij komt kijken. Het feit dat de focus zo op vrouwen ligt, draagt enorm bij aan de aantrekkingskracht – het zien van de verhalen van moeders en dochters in plaats van vaders en zonen is een welkome afwisseling. Het einde blijft redelijk open, maar op een veelbelovende en hoopvolle manier. Ondanks de kleine minpunten is Unexpected Joy een sterke nieuwe toevoeging aan het musicalgenre, die met een beetje schaafwerk een echt pareltje kan worden.

UNEXPECTED JOY TICKETS