RECENSIE: Vampire Hospital Waiting Room, Arts Theatre ✭✭✭

Vampire Hospital Waiting Room

Arts Theatre

11 november

Arts Theatre

3 Sterren

Met alle recente ophef over stakingen in de Britse zorg, is mijn grootste zorg dat Vampire Hospital Waiting Room de politiek wel eens op verkeerde ideeën kan brengen. De voorstelling komt rechtstreeks naar West End na een succesvolle reeks op de Edinburgh Fringe, waar het lovende recensies kreeg en zelfs een dikke duim omhoog van comédienne Jo Brand.

Er hing een echte Fringe-sfeer in het Arts Theatre, compleet met een intieme opstelling en een verlaat aanvangstijdstip van 22:00 uur. Het stuk vertelt het verhaal van de knappe miljardair Arty Baldwin, die na een auto-ongeluk in een rolstoel belandt en in coma raakt. De bizarre en excentrieke Dr. Bloom raakt ervan overtuigd dat Arty de Vampierheer is en zet alles op alles om zijn nieuwe meester te wekken. Arty wordt aan zijn ziekbed vergezeld door zijn toegewijde secretaresse en zijn kwaadaardige echtgenote (die hem liever ziet sterven zodat ze zijn fortuin kan opeisen).

Het plot is volslagen idioot, maar de productie geeft het een cult-achtig glansje à la ‘Little Shop of Horrors’ dat charmant en vermakelijk is. Het script is over het algemeen grappig, met een paar fijne theater-onderonsjes (zoals praten over een ‘moord buiten het toneel’ en een schijnbaar eindeloze decorwissel) en scherpe dialogen. Het is een kort stuk (vandaar deze beknopte recensie), maar het barst van de energie en vaart, waardoor je naar meer verlangt.

De liedjes zijn helaas minder geslaagd en lijken de gevatheid en knotsgekke humor van de gesproken scènes te missen. Het helpt ook niet dat de zangkwaliteiten binnen de cast nogal uiteenlopen; slechts drie van hen (Abby Jackson, Martin MacLennan en Roz Ford) beschikken over het stemgeluid om een groot nummer echt naar hun hand te zetten.

Gelukkig is het acteerwerk door de bank genomen sterk; Joe McArdle is een heerlijk griezelige en hilarische dokter. Ik vermoedde al dat hij een komische achtergrond had aan de manier waarop hij elke punchline wist te verzilveren – een snelle blik op zijn cv bevestigde dat. Abby Jackson was de perfecte sidekick als verpleegster, met de eerder genoemde geweldige zangstem en een soort ondeugende Carry On-humor die rechtstreeks uit een B-film leek te komen.

De cast leek voornamelijk Schots te zijn en soms raakten de accenten ergens boven de grens of boven de Atlantische Oceaan de weg kwijt, vooral bij Craig Methven als de Amerikaanse Arty. Er was uitstekende komische afwisseling van John Rushton als een ongemakkelijke priester en Martin MacLennan als het type onverstaanbare dronkaard dat je in elke ziekenhuiswachtkamer tegenkomt.

Het is makkelijk in te zien waarom Vampire Hospital Waiting Room zo'n hit was op de Fringe; het heeft een eigenzinnige cult-charme waarmee het boven de middelmaat uitsteekt. Het is zeker niet tot in de puntjes gepolijst; soms voelt het alsof je kijkt naar een stel vrienden dat wat aanloopt te klooien, maar dat is tegelijkertijd een groot deel van de aantrekkingskracht.

Vampire Hospital Waiting Room is nog tot 21 november 2015 te zien in het Arts Theatre