RECENSIE: Vincent River, Trafalgar Studios 2, Londen ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Philip Ridley's toneelstuk Vincent River, met in de hoofdrollen Louise Jameson en Thomas Mahy, nu te zien in de Trafalgar Studios.

Louise Jameson en Thomas Mahy in Vincent River. Foto: Scott Rylander Vincent River Trafalgar Studios 2,

21 mei 2019

5 Sterren

Boek Nu

Philip Ridley is een meester van de epische miniatuur. Hij pakt een vluchtig moment, een haarscherp gefocuste gebeurtenis, een enkel personage of een duo dat iets onverklaarbaars, vreemds of zinderends doet, en diept dit volledig uit. Hij onderzoekt de talloze facetten met een scherpe, onderzoekende blik, confronteert de donkerste en meest angstaanjagende menselijke impulsen en rust niet voordat hij ze heeft blootgelegd voor het publiek. Ik zou niet zeggen dat ik me ooit emotioneel verbonden heb gevoeld met zijn personages — hij lijkt minder met hen begaan dan dat hij over hen waakt met het koele, afstandelijke oordeel van een Griekse tragedieschrijver.

Voor een acteur, en voor een regisseur die met die acteur werkt, vormt hij een ontzagwekkende uitdaging. Zijn hermetisch gesloten uitspraken lijken motivaties eerder te verhullen dan te onthullen, en zijn virtuoze, breed uitgesponnen monologen dreigen voortdurend de balans en de flow van het drama te verstoren. Zijn stukken zijn als een hindernisbaan voor zelfs de meest begaafde makers, waarbij hun kunnen tot het uiterste wordt getest. Gelukkig zien we in deze productie van dit twintig jaar oude stuk voor twee acteurs — over de ontmoeting tussen een rouwende moeder en een jongeman die mogelijk meer weet over de dood van haar zoon — een perfecte symbiose van visie en talent.

Louise Jameson en Thomas Mahy in Vincent River. Foto: Scott Rylander

Louise Jameson schittert in een droomrol die haar de kans biedt om een enorm palet aan emoties en nuances te tonen: van de kille controle van een matriarch tot de hartverscheurende wanhoop van een moeder, en van gevatte East End-vinnigheid tot een benevelde, heerlijk ongepaste — en erotische — kus met een jongen die haar zoon had kunnen zijn. En nog zoveel meer. Het is een magnifieke demonstratie van acteervakmanschap en een puur genot om te zien hoe ze razendsnel schakelt om elke vluchtige nuance of schaduw van effect te vangen en feilloos op ons over te brengen, voordat het verhaal weer verdergaat.

Als haar bezoeker en bron van transformerende informatie houdt Thomas Mahy zich bewonderenswaardig staande. Hoewel hij begint met een rol die aanvankelijk wat vlak lijkt, komt hij gaandeweg steeds meer tot zijn recht als een intrigerend complex individu. Het script geeft hem niet altijd de psychologische onderbouwing die nodig is om sommige van zijn meer radicale uitspraken en daden plausibel te maken. Gelukkig duren de tachtig minuten van de voorstelling kort genoeg om ons daar niet al te lang het hoofd over te hoeven breken.

Louise Jameson en Thomas Mahy in Vincent River. Foto: Scott Rylander

Ondertussen duwen het treffend sobere decor- en kostuumontwerp van Nicolai Hart Hansen — in combinatie met het meesterlijke lichtplan van Marty Langthorne — het stuk resoluut in de richting van het expressionisme (vanaf de allereerste cue!), terwijl het voortdurend flirt met naturalistische nuchterheid. Alles wat we zien — of horen — heeft symbolische waarde. En niemand binnen dit team begrijpt dat beter dan de regisseur.

Robert Chevara bracht dit stuk enkele jaren geleden al tot leven in The Park, en het is duidelijk waarom hij en producenten Danielle Tarento en Stephen M. Levy het niet willen loslaten. Hij ziet overduidelijk dat het stuk zoveel meer is dan de som der delen. In de visie van Chevara is het een drama dat moeiteloos de beperkingen van de setting overstijgt en ons dwingt tot een confrontatie met de donkerste diepten van de menselijke ziel. Het legt onze zwaktes, ondeugden, wreedheid, domheid en ijdelheid bloot, zonder genezing of verzachting te bieden, en laat ons uiteindelijk achter om onze eigen puinhopen op te ruimen. Hij verstaat de kunst om dit angstaanjagende schouwspel perfect te articuleren, met een onberispelijk tempo en een feilloze beheersing van beweging en stilte.

Er vallen hier lessen te trekken over hoe we zouden moeten leven: als individu en als samenleving. Het is een ingetogen werk met verheven idealen in de kern, wars van oppervlakkig vermaak. Perfect is het misschien niet, maar wie van ons is dat wel?

BOEK TICKETS VOOR VINCENT RIVER