RECENSIE: Wish List, The Royal Court ✭✭✭✭

Erin Doherty als Tamsin Carmody en Joseph Quinn als Dean Carmody in Wish List. Foto: Jonathan Keenan Wish List

The Royal Court

13 januari 2017

4 Sterren

BOEK TICKETS

Katherine Sopers toneelstuk, winnaar van de Bruntwood Prize 2015, verkent het Groot-Brittannië van de nulurencontracten via broer en zus Tamsin en Dean. Zij pakt dozen in een magazijn volgens een strikt en, naar mijn mening, onrealistisch tempo, opgejaagd door een onverbiddelijke klok. Telefoons zijn verboden op de werkvloer, de lunch duurt exact 30 minuten en twee toiletbezoeken per dag worden al in twijfel getrokken. Dean is aan huis gebonden door een dwangstoornis en strikte rituelen waar hij zich aan moet houden. Hij wordt arbeidsgeschikt verklaard en zijn uitkering wordt stopgezet, wat leidt tot een eindeloze stroom formulieren en beroepsprocedures, terwijl Tamsin ondertussen onder druk staat om sneller te pakken en hulp te regelen.

Joseph Quinn als Dean Carmody en Erin Doherty als Tamsin Carmody in Wish List. Foto: Jonathan Keenan

Dat jonge mensen onder deze enorme druk worden gezet, vechtend tegen een tsunami aan papierwerk en regeltjes, wordt prachtig gespeeld door het ensemble. Erin Doherty is volkomen meeslepend als Tamsin; ze toont een prachtige kwetsbaarheid die bij elkaar wordt gehouden door een stalen vastberadenheid terwijl ze probeert optimistisch en sterk te blijven. De hoop op haar gezicht wanneer ze de kans ziet — hoe klein ook — dat haar verschrikkelijke baan een vast contract wordt (en daarmee een loonsverhoging krijgt), is hartverscheurend. Joseph Quinn als Dean is evenzeer indrukwekkend. Hij staat al op het podium als het publiek binnenkomt, bezig met een van de vele rituelen die hij nodig heeft om de dag door te komen. Beckett zou de routine van wanhoop waarin deze personages zich bevinden direct herkennen. Als teamleider in de fabriek is Aleksander Mikic perfect als de baas die zich aan de regels houdt en moeiteloos bedrijfstaal uitkraamt terwijl hij de productiviteit probeert te verhogen, waarbij hij Tamsin slechts flarden hoop biedt. Mocht dit allemaal te zwaar klinken: Shaquille Ali-Yebuah levert een heerlijke prestatie als collega Luke, een 16-jarige met eigen toekomstplannen die een voorzichtige relatie met Tamsin begint.

Erin Doherty als Tamsin Carmody in Wish List. Foto: Jonathan Keenan

Het overheersende gevoel van het stuk is tederheid. Tamsins geduld met haar broer slaat soms om in frustratie, maar de liefde blijft intact, waarbij de hints naar het verlies van hun moeder voor extra diepgang zorgen. Er is een prachtige scène tussen Tamsin en Luke, waarin een Kit-Kat en Meatloaf je hart zullen doen smelten; dit is hoe de jeugd zou moeten zijn, niet zwoegend in een doodlopende fabrieksbaan. Het is een wereld waarin het zetten van een kop thee een daad van pure liefde is. Echter, omdat de teamleider de enige autoriteitsfiguur is, trekt het stuk niet fel van leer tegen 'het systeem' — misschien is dat tegenwoordig alleen nog aan Ken Loach voorbehouden. Er is geen vertegenwoordiger van de sociale dienst, niemand die de broer en zus ter verantwoording kunnen roepen. Hoewel beslissingen die van een afstand worden genomen per kille brief pijnlijk zijn, had extra conflict de inzet nog verder kunnen verhogen. Desondanks zijn er scènes waarin het script zindert van wanhoop en regisseur Matthew Xia zet de productie perfect neer, met een uitstekend decor van Ana Ines Jabares-Pita dat deels fabriek en deels flat is. De volgende keer dat ik online producten bestel, zal het lastig zijn om niet aan mensen als Tamsin en Luke te denken.

Tot en met 11 februari 2017

Foto's: Alastair Muir

BOEK TICKETS VOOR WISH LIST IN THE ROYAL COURT

Shaquille Ali-Yebuah als Luke Mburu in Wish List. Foto: Jonathan Keenan