RECENZJA: Wish List, The Royal Court ✭✭✭✭

Erin Doherty jako Tamsin Carmody i Joseph Quinn jako Dean Carmody w sztuce Wish List. Fotografia: Jonathan Keenan Wish List

The Royal Court

13 stycznia 2017

4 Gwiazdki

REZERWUJ BILETY

Nagrodzona Bruntwood Prize w 2015 roku sztuka autorki Katherine Soper to poruszający wgląd w brytyjską rzeczywistość „umów śmieciowych” na przykładzie rodzeństwa, Tamsin i Deana. Ona zajmuje się pakowaniem paczek w magazynie, gdzie narzucone normy czasowe wydają się wręcz nierealne, a rytm pracy wyznacza bezlitosny zegar. Telefony są surowo zabronione, przerwa na lunch trwa równe 30 minut, a dwie wizyty w toalecie dziennie stają się powodem do przesłuchań. Dean nie wychodzi z domu – zmaga się z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi i restrykcyjnymi rytuałami, które są dla niego jedynym sposobem na przetrwanie. Gdy zostaje uznany za zdolnego do pracy, a jego świadczenia zostają obcięte, zaczyna się walka: kolejne formularze, odwołania i wszechobecna presja. W tym czasie Tamsin podkręca tempo pracy, byle tylko utrzymać się na powierzchni i zdobyć jakiekolwiek wsparcie.

Joseph Quinn jako Dean Carmody i Erin Doherty jako Tamsin Carmody w Wish List. Fotografia: Jonathan Keenan

Obsada w piękny sposób oddaje stres młodych ludzi uwięzionych w tsunami biurokracji i przepisów. Erin Doherty jest absolutnie magnetyczna jako Tamsin – jej postać to połączenie kruchości z hartem ducha, próba zachowania optymizmu tam, gdzie o niego najtrudniej. Widok nadziei na jej twarzy, gdy pojawia się cień szansy na stały etat i podwyżkę w jej koszmarnej pracy, jest po prostu rozdzierający. Joseph Quinn w roli Deana jest równie przekonujący; obecny na scenie już w momencie wchodzenia widzów na salę, odprawia jeden ze swoich rytuałów niezbędnych, by przetrwać dzień. Beckett z pewnością rozpoznałby tę rutynę rozpaczy. Aleksander Mikic jako brygadzista bezbłędnie wciela się w szefa trzymającego się procedur, serwującego korporacyjną nowomowę o wydajności i dającego Tamsin jedynie strzępy nadziei. Choć brzmi to przytłaczająco, Shaquille Ali-Yebuah wnosi do spektaklu mnóstwo światła jako 16-letni współpracownik Luke, który snuje własne plany i zaczyna nieśmiałą relację z Tamsin.

Erin Doherty jako Tamsin Carmody w Wish List. Fotografia: Jonathan Keenan

Tym, co najbardziej uderza w tej sztuce, jest czułość. Cierpliwość Tamsin do brata czasem ustępuje frustracji, ale ich więź pozostaje nienaruszona, a wspomnienie zmarłej matki dodaje całości smutku. Cudowna scena z Kit-Katem i piosenką Meat Loafa łamie serce – tak właśnie powinna wyglądać młodość, a nie na harówce w fabryce bez perspektyw. To świat, w którym zrobienie komuś herbaty jest najwyższym aktem miłości. Jednak przez to, że jedyną postacią reprezentującą władzę jest brygadzista, sztuka nie jest buntem przeciwko całemu systemowi – być może taką walkę zostawia się już tylko Kenowi Loachowi. Nie ma tu urzędników z DWP, nikogo, kogo rodzeństwo mogłoby bezpośrednio rozliczyć. Choć fakt, że decyzje zapadają gdzieś daleko i przychodzą w zimnym liście, jest bolesny, dodatkowy konflikt mógłby jeszcze bardziej podbić stawkę. Niemniej jednak tekst miejscami tętni rozpaczą, a reżyser Matthew Xia idealnie wyważył emocje, wykorzystując świetną scenografię Any Ines Jabares-Pity, łączącą surowość fabryki z ciasnotą mieszkania. Przy kolejnych zakupach online trudno będzie nie pomyśleć o kimś takim jak Tamsin czy Luke.

Grane do 11 lutego 2017

Zdjęcia: Alastair Muir

REZERWUJ BILETY NA WISH LIST W THE ROYAL COURT

Shaquille Ali-Yebuah jako Luke Mburu w Wish List. Fotografia: Jonathan Keenan