TERUGBLIK DONDERDAG: Stuart Vincent

Deze week spraken we voor Throwback Thursday met Stuart Vincent over zijn carrière en zijn rol in de toneelbewerking van The Kite Runner.

1) Wat was de allereerste voorstelling die je als kind deed, en wat trok je de theaterwereld in?

Mijn eerste show was een Pantomime genaamd “Dr Jekyll and Mr Hyde: Make mine a Double” bij de Woodhouse Players. Ik speelde Jack, dat drukke jochie dat uiteindelijk de boel redt! Wat me echt de theaterwereld in trok, was mijn eerste dramales op de middelbare school. We deden spelletjes, beweging en improvisatie. Toen de les voorbij was, kon ik letterlijk niet wachten tot de volgende week!

2) Hoe ziet je proces eruit wanneer je je elke avond voorbereidt op je rol?

Voor mijn belangrijkste personage, Zaman in The Kite Runner, trek ik meestal mijn kostuum aan en zoek ik een plekje in de coulissen om te zitten. Zijn scène is erg gespannen en emotioneel, dus ik gebruik die tijd om mijn ogen te sluiten en adem te halen. Vlak voordat ik opga, zet ik de bril op – dat is het laatste onderdeel van mijn kostuum. Op dat moment voel ik me er klaar voor.

3) Hoe verliep het repetitieproces voor The Kite Runner, aangezien het boek zo enorm populair is? Wijkt het veel af van het boek en voelden jullie druk om het herkenbaar te houden voor de fans?

Het repetitieproces was fantastisch! De eerste paar dagen experimenteerden we met verschillende instrumenten die we in de show gebruiken. Zoals de Schwirrbogen, die wordt gebruikt om windgeluiden te maken, of de klankschalen voor de spannende momenten. We hebben ook geoefend met vliegers en hoe we ze konden laten vliegen, wat geweldig was! Ook verdiepten we ons in de geschiedenis van Afghanistan en hoe het leven daar was in de vroege jaren '70, voor de invasie. Het stuk wijkt niet veel af van het boek, omdat toneelschrijver Matthew Spangler het verhaal letterlijk van papier naar het podium wilde brengen; Amir fungeert als verteller en springt ook direct de scènes in.

4) Wat is een van je mooiste of grappigste herinneringen aan de tournee van The Kite Runner?

Een van de mooiste herinneringen tot nu toe is ons optreden in het Opera House in Dubai. Het was een geweldige ervaring om daar te zijn en de voorstelling werd ontzettend goed ontvangen door het publiek, met staande ovaties na afloop. Dubai is echt een indrukwekkend land om te bezoeken!

5) Hoe ben je creatief gebleven tijdens de lockdown?

Dat is gelukt (al heb ik de sportschool wel gemist!). Ik ben weer begonnen met dansen. Veel van mijn recente werk was puur acteren, dus ik heb deze tijd gebruikt om weer meer in beweging te komen. Veel vrienden gaven online lessen, wat te gek was om te doen – al was het in het begin best zwaar, dat geef ik eerlijk toe! Daarnaast gaf het me de kans om weer te gaan choreograferen. Een vriend van me, Kayi Ushi, vroeg me om een stuk te choreograferen op zijn vertolking van “Stand By Me” voor de Black Lives Matter-beweging. Dat was een enorme eer.

6) Welke drie dingen kunnen we altijd vinden in je kleedkamer? Denk aan geluksbrengers, dingen die je helpen op het podium... blauwe M&M's... Koffie, fruit en muziek. Ik heb een YouTube-video opgeslagen met een compilatie van motiverende speeches die ik altijd afspeel voor een auditie of voordat ik het podium op ga. 7) Wat is het beste toneelstuk dat je onlangs hebt gelezen? The Last Days of Judas Iscariot, een briljant stuk!!! 8) Als je leven een theatervoorstelling was, hoe zou deze dan heten en waarom?

Ik denk dat de titel “Just Get On With It!!!” zou zijn, haha! Ik ben een erg ongeduldig persoon; ik hou niet van praten over dingen, ik wil ze gewoon doen! En als dingen niet gaan zoals ik wil (zoals een rol die ik graag wilde hebben), kan ik daar emotioneel onder worden. Dat is een valkuil, want in dit vak loopt niet alles zoals je hoopt. Dat ligt niet aan jou, zo werkt de industrie nu eenmaal. Dus je moet gewoon ademhalen, het loslaten en weer doorgaan!

9) Wat zijn voor jou de grootste verschillen tussen werken voor film en theater, en heb je een voorkeur?

In het theater speel je voor een zaal, dus je bewegingen moeten groter zijn zodat de mensen achterin je ook kunnen zien. Bij film is de camera je enige publiek. In zekere zin is dat gedetailleerder en specifieker, want de camera registreert ALLES! Een van mijn docenten zei ooit: “Het zit hem allemaal in de ogen.” In film kun je zoveel vertellen via de blik van een persoon, en daar geloof ik heilig in. Toch hou ik net iets meer van theater. Het live-moment, daar staan onder de lampen voor een publiek... dat is iets wat ik altijd koester. Theater is echt mijn passie.

10) Welk advies zou je geven aan je jongere zelf die net begint in de industrie?

Blijf bij je standpunt, werk hard, heb geduld en focus je niet op het pad van anderen, maar alleen op dat van jezelf!