BINNENKORT: Summer Street in het Old Red Lion Theatre

Julian Eaves werpt een blik op de concertpresentatie van Summer Street, een nieuwe musicalparodie op soapseries.

Hier is iets heerlijk vermakelijks: een musicalparodie op de jaren 80-soap, compleet met rammelende dialogen, fel uitgelichte personages en een reeks nummers in de popstijl van weleer. Het uitgangspunt is een reünie van een ooit populaire soap, de titulaire 'Summer Street'. Terwijl de cast van vergane glorie weer bij elkaar komt, ontdekken we geleidelijk dat niets is wat het lijkt. Gaandeweg neemt de show de conventies en clichés van het genre op de korrel, met scherpe humor en een liefdevol satirisch randje.

Terwijl de wereld wacht op Stiles en Drewe's interpretatie van 'Soapdish', is dit een uitstekend tussendoortje. Andrew Norris is de drijvende kracht achter het project; hij schreef het script, de muziek en de liedteksten, en is een energieke pleitbezorger van deze luchtige muzikale komedie. Tijdens een concertuitvoering in het altijd inventieve Old Red Lion Theatre werden we getrakteerd op een prachtige staalkaart van al het moois dat dit werk te bieden heeft.

De cast, bestaande uit Julie Clare, Michael Cotton, Simon Snashall en Sarah-Louise Young, vertolkte een handvol rollen met heerlijk dik aangezette Australische accenten, aangevuld met de meer verfijnde, vooraf opgenomen stem van Dicky Eton in een paar onzichtbare rollen. In essentie is de ogenschijnlijk onschuldige uitnodiging voor een reünie van uitgerangeerde soapsterren slechts een dekmantel voor een herlancering in het reality-tv-tijdperk door een onzichtbare producent (Julie Clare, die met zichtbaar plezier een vergeten sterretje speelt terwijl ze haar ware identiteit als de 'éminence grise' achter het programma verbergt). Uiteindelijk krijgt de cast dit door en zetten ze de achtervolging in op de bedrieger, maar — zoals dat gaat in musical-komedieland — loopt alles gelukkig goed af.

Ondertussen worden we getrakteerd op een parade aan flashbacks en opgewarmde herinneringen aan oude drama's. De retrospectieve opzet van het plot krijgt echter extra glans door de blijvende passies en spanningen tussen de overgebleven acteurs. Deze 'echte' acteurs, stuk voor stuk nogal tragische figuren, winnen onze sympathie op een manier die hun bordkartonnen personages nooit zouden kunnen. Het is wellicht het meest fantasierijke aspect van de show: dat we gaan meeleven met de onverwacht weinig glamoureuze, teleurgestelde acteurs wiens lot het was om deze armzalige rollen te vertolken in een terecht vergeten middagsoap.

De show staat er dus goed voor en is klaar voor verdere ontwikkeling. Het muzikale landschap werd verzorgd door muzikaal leider Duncan Walsh-Atkins, wiens vooraf opgenomen tracks als begeleiding dienden voor de acteurs. We horen de arrangementen van Norris zelf. Hij vertelde me dat dit zijn eerste musicalscore is, en je kunt je alleen maar afvragen waarom hij daar zo lang mee heeft gewacht: zijn talent is veelzijdig en we mogen hopen dat hij hierna nog veel meer schrijft. De muzikale nummers zijn wonderschoon melodieus, ritmisch sterk en boeiend opgebouwd — absoluut het hoogtepunt van deze partituur.

Complimenten aan het ORL voor het onder de aandacht brengen van alweer een fantastische nieuwe productie. Wie durft de uitdaging aan om dit verder te brengen?

LEES MEER OVER SUMMER STREET