Nytt visuelt uttrykk for Once – musikalen på turné i Storbritannia

Mark Ludmon stikker innom prøvene på den nye, turnerande britiske oppsetjinga av musikalen Once

Once the musical har rørt publikum til tårer heilt sidan den først kom til scenen i New York for ni år sidan. Etter USA, Dublin og Londons West End legg framsyninga endeleg ut på sin første turné i Storbritannia – med premiere seinare denne veka i Croydon. Men ikkje vent ei blåkopi av originaloppsetjinga: eit nytt kreativt team, leia av regissør Peter Rowe, er på plass og kjem med sitt eige blikk på både manus og musikk. «Det er svært annleis når det gjeld iscenesetjinga,» seier musikalsk ansvarleg Ben Goddard. «Vi starta på same måte som vi ville gjort med eit skodespel eller ein musikal Peter og eg har jobba med før: vi tok det av sida og spurde oss sjølve – kva skal vi gjere med dette?»

Basert på Glen Hansard sin film frå 2007 følgjer Once the musical romansen mellom Guy og Girl: to musikarar som prøver å få endane til å møtast – ein gitarist frå Dublin og ei pianist frå Tsjekkia. Originaloppsetjinga vann åtte Tony-prisar, inkludert beste musikal, og då ho kom til Phoenix Theatre i London i 2013, fekk ho to Olivier-prisar, mellom anna for framifrå prestasjon innan musikk. Framsyninga har ikkje berre ein tekst av den leiande irske dramatikaren Enda Walsh, men òg gripande, kjensleladd musikk og songtekstar av låtskrivarane Glen Hansard og Markéta Irglová – inkludert den vakre duetten «Falling».

Til UK-turneen er Martin Lowe sine originale arrangement tilpassa av Goddard til dei særlege ferdigheitene hos det 16 personar store ensemblet av skodespelar-musikarar, men musikken har framleis like stor slagkraft, ut frå ei prøve journalistar fekk vere med på tidlegare denne månaden (biletet). «Songane er veldig sterke og går rett i sjela,» seier han. Med Hansard sin stil og personlegdom som kjernen, er Once annleis enn mange andre scenemusikalar, legg Goddard til. «Det er eit veldig, veldig, veldig fint og sårbart partitur – og i botnen ligg det eigentleg ein singer-songwriter. I musikalsk teater er det ofte eit element av ‘framføring’ i seg sjølv, medan dette verkeleg let musikken gjere jobben. Du blir dradd inn fordi musikken og orda i siste instans kjem frå éin person.»

https://youtu.be/mb25zeY1uGw

Tanken om at musikken dreg deg inn, har påverka iscenesetjinga. Ensemblet er på scena heile tida – også i dei meir intime scenene mellom dei to hovudrollene – og responderer med både musikk og rørsle på historia. Rowe seier dette er ein av måtane produksjonen skil seg frå originalen, regissert av John Tiffany. «Fokuset og energien som ligg i at den gruppa menneske er på scena, både som vitne og som ein del av å bere historia fram, er særmerkt for denne oppsetjinga.» Forskjellen handlar først og fremst om «å få så mange som mogleg av dei med i forteljinga så mykje som mogleg», legg Goddard til. «Det vi har prøvd å gjere i denne produksjonen, er å sørgje for at kvar einaste person fortel historia ... Alle på scena har eit ansvar for den store dramaturgiske boge.»

Dei har òg heilt bokstavleg byrja på nytt med scenografien – ikkje minst fordi turneen skal innom spelestader som er endå større enn Phoenix Theatre. Rowe brukte tid saman med designar Libby Watson på å gå rundt i pubar i Dublin for å hente idear til korleis ein kunne skape det rette uttrykket for ei framsyning som har kjensla av ein live-konsert. «Det er ei samanstilling av dei tinga vi likte best frå mange av desse pubane,» forklarer Rowe, «særleg pubar som har ei lita scene ein kan spele musikk på – noko dei fleste har. Eg trur kjensla er at det ikkje stoppar, at det liksom held fram ut i sidekulissene ... Når du kjem inn i teateret, skal det kjennast som om du er i ein irsk pub der folk er midt i ei musikkøkt.» Når publikum kjem, vil ensemblet jamme i 15 minutt før sjølve framsyninga startar – men det er ingen planar om å invitere folk opp på scena for å ta seg ein Guinness, slik ein gjorde i West End-oppsetjinga.

I rolla som Guy har turneen Daniel Healy, som var del av West End-ensemblet og understudy for Arthur Darvill og Ronan Keating då dei spelte hovudrolla. Han spelte òg rolla då Rowe regisserte Once for ein kort speleperiode på New Wolsey Theatre i Ipswich og Queen’s Theatre Hornchurch i september og oktober i fjor. Emma Lucia er òg tilbake som Girl etter å ha debutert i rolla i Ipswich. Sjølv om dette er ei kjærleikshistorie mellom to menneske, seier Rowe at Once the musical er mykje meir enn det. «Det er ei feiring av det å lage musikk – og av krafta i musikken.»

TURNÉPLAN FOR ONCE THE MUSICAL Besøk turnésida vår Meld deg på nyheitsbrevet vårt