Najważniejsze wydarzenia teatralne 2017 roku – Mark Ludmon

Poprosiliśmy nasz zespół recenzentów o wskazanie najważniejszych wydarzeń teatralnych 2017 roku. Mark Ludmon wybrał swoje ulubione spektakle.

Celeste Dodwell i Vivian Oparah w An Octoroon An Octoroon (Orange Tree Theatre) Ten rok przyniósł brytyjskiej scenie twórczość cenionego amerykańskiego dramaturga Brandena Jacobsa-Jenkinsa. Hampstead Theatre zaprezentował jego mroczną, niepokojącą satyrę Gloria, podczas gdy Orange Tree Theatre wystawiło niezwykle pomysłowy spektakl An Octoroon. Wykorzystując jako punkt wyjścia niegdyś popularny melodramat Diona Boucicaulta z 1858 roku zatytułowany „The Octoroon”, sztuka w błyskotliwy sposób zgłębiała doświadczenia czarnoskórych osób z perspektywy XIX-wiecznego niewolnictwa. Produkcja w reżyserii Neda Bennetta, z silną obsadą, tętniła pomysłami, humorem i energią, często z wielkim sukcesem przełamując czwartą ścianę. Przeczytaj moją recenzję.

Obsada Barber Shop Chronicles w National Theatre Barber Shop Chronicles (National Theatre)

Energia nowej sztuki Inuy Ellamsa, Barber Shop Chronicles, uderza w widza już od progu foyer teatru Dorfman w National Theatre, udekorowanego szyldami salonów fryzjerskich z całego świata. Przy dźwiękach afrykańskich rytmów publiczność tańczy na scenie wraz z obsadą jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu, a to angażujące i intymne doświadczenie trwa przez cały wieczór. Spektakl odtwarza unikalny świat męskich salonów fryzjerskich – od londyńskiego Peckham po Johannesburg, Harare, Kampalę, Lagos i Akrę. Poza ukazaniem fenomenu tych miejsc, sztuka analizuje afrykańską tożsamość, męskość oraz relacje między ojcami a synami. Nic dziwnego, że niektórzy wracali na ten tytuł wielokrotnie, zwłaszcza gdy National Theatre wznowiło go tej zimy.

Obsada The Ferryman The Ferryman (Royal Court i Gielgud Theatre) Trudno nie wspomnieć o nowej sztuce Jeza Butterwortha „The Ferryman” w jakimkolwiek podsumowaniu 2017 roku. Tu jest wszystko: potężna historia o niemal mitycznych proporcjach, genialne teksty, niesamowita obsada w każdym wieku, a nawet żywe króliki i gęś na scenie. Akcja toczy się w latach 80. w hrabstwie Armagh, a napięcie stopniowo rośnie, gdy okazuje się, że wiejska idylla rodziny Carney zbudowana jest na kruchych fundamentach, zagrożonych przez konflikt na granicy w Irlandii Północnej. Produkcja w reżyserii Sama Mendesa jest trzymająca w napięciu, poruszająca i niezapomniana. Zarezerwuj bilety na spektakl The Ferryman w Gielgud Theatre

Obsada Follies Follies (National Theatre)

Imelda Staunton pojawiła się w tym roku w dwóch fenomenalnych wznowieniach w Londynie – najpierw jako Martha u boku Conletha Hilla w roli George'a w Kto się boi Virginii Woolf?, a następnie w nowej produkcji Follies Stephena Sondheima w National Theatre. W tym drugim tytule Staunton jest wyśmienita jako wzruszająco naiwna Sally, lecz tym razem stanowi integralną część zespołu składającego się z wybitnych kreacji Philipa Quasta, Janie Dee i Petera Forbesa. Razem tworzą obraz dwóch par wspominających młodość w obliczu starości, rozczarowanych tym, jak potoczyło się ich życie. Spektakl w reżyserii Dominica Cooke'a urzeka splendorem i smutkiem przez całe dwie godziny i dziesięć minut wystawiane bez przerwy. Słodko-gorzkie utwory Sondheima są brawurowo wykonywane przez liczną obsadę, z gwiazdorskimi występami drugoplanowymi D i Botcher oraz Tracie Bennett.

Ben Stock i Stella Gonet w Glorious!. Fot. Christian Davies Glorious! (Frinton Summer Theatre) W tym roku odbył się 78. sezon legendarnego Frinton Summer Theatre – najstarszego przetrwałego teatru repertuarowego w Wielkiej Brytanii – we Frinton-on-Sea w Essex. W cotygodniowym programie sztuk i musicali znalazło się wznowienie komedii Petera Quiltera pt. „Glorious!”, w której obok stałego zespołu wystąpiły gwiazdy. Reżyserowana przez aktorkę Amandę Root sztuka przedstawiła Stellę Gonet w roli Florence Foster Jenkins – amatorskiej sopranistki, która w Nowym Jorku lat 40. cieszyła się karierą koncertową i nagraniową mimo braku talentu wokalnego. Dzięki udziałowi Simona Shepherda, Matildy Ziegler i Bena Stocka, był to uroczy spektakl, pełen optymistycznego humoru i zabawnych kreacji, oferujący maleńkiej McGrigor Hall we Frinton produkcję godną londyńskiego West Endu. Przeczytaj moją recenzję.

PRZECZYTAJ INNE RECENZJE MARKA LUDMONA