RECENZJA: The American Clock, The Old Vic ✭✭✭

Paul T Davies ocenia sztukę Arthura Millera „The American Clock”, którą można obecnie obejrzeć w londyńskim Old Vic Theatre

Obsada spektaklu „The American Clock”. Fot. Manuel Harlan The American Clock

The Old Vic.

14 lutego 2019 r.

3 gwiazdki

Zarezerwuj bilety Okazja do obejrzenia dwóch rzadziej wystawianych sztuk Arthura Millera w ciągu zaledwie dwóch dni podkreśla trwały wpływ, jaki Wielki Kryzys lat 30. wywarł na niego i jego karierę literacką. Dzięki postaci Moe, będącej alter ego ojca Millera, w „The American Clock” odnajdziemy wiele wątków autobiograficznych. Jednak podczas gdy „Cena” (wystawiana obecnie w Wyndhams) ma strukturę bardziej linearną i tradycyjną, napisany w 1980 roku zegar „The American Clock” jest dziełem epizodycznym i fragmentarycznym, obejmującym około dekady kryzysu.

Obsada „The American Clock”. Fot. Manuel Harlan

Sztuka zapowiadana jest jako wodewil i to właśnie stanowi o sile tej inscenizacji. Reżyserka Rachel Chavkin, idąc za ciosem po sukcesie „Hadestown” w National Theatre, sprawnie łączy sceny muzyką i znakomitą choreografią Ann Yee – muzyka na żywo i partie śpiewane to czysta przyjemność. Jednocześnie jednak widać wyraźnie, dlaczego ten tekst rzadko trafia na afisz – po prostu nie jest aż tak dobry jako dramat. Całość nigdy w pełni się nie zazębia, niektóre sceny wypadają znacznie lepiej od innych, a antykapitalizm Millera jest momentami tak natarczywy, że brzmi jak kazanie. Sercem opowieści jest rodzina Baumów, która w miarę pogłębiania się recesji zmuszona jest wyprzedać wszystko, by przeżyć – aż do utraty ukochanego pianina. Chavkin zdecydowała się jednak rozdzielić każdą postać z rodziny Baumów na troje różnych aktorów i choć nadaje to historii wymiar uniwersalny, osłabia naszą więź emocjonalną z bohaterami, dystansując widza i wprowadzając niepotrzebny chaos. Z pewnością nie są to Lomanowie.

Golda Rosheuvel i obsada „The American Clock”. Fot. Manuel Harlan

Na szczęście zespół aktorski prezentuje się świetnie. Clarke Peters w roli narratora Robertsona wnosi do spektaklu elegancję i swobodę, umiejętnie prowadząc nas przez wydarzenia, choć musi mierzyć się z przeładowanymi ekspozycją kwestiami.  Doskonale radzą sobie Francesca Mills w kilku rolach, Golda Rosheuvel dysponująca świetnym głosem oraz Ewan Wardrop jako stepujący szef General Electricity. Spektakl ma kilka znakomitych sekwencji, szczególnie maratony tańca, które stają się coraz bardziej brutalne w miarę trwania kryzysu. Ciekawym detalem są tablice informujące o roku akcji, które wraz z postępującą biedą stają się coraz bardziej zniszczone i prowizoryczne.

Ewan Wardrop i obsada „The American Clock”. Fot. Manuel Harlan

Co ciekawe, epizodyczna struktura dzieła przypomniała mi nieco „Strach i nędzę Trzeciej Rzeszy” Brechta, choć oczywiście perspektywa jest tu zgoła odmienna.  Obie sztuki ukazują jednak niszczycielski wpływ decyzji politycznych i okoliczności na życie zwykłych obywateli. Jako refleksja nad amerykańską historią, „The American Clock” stanowi interesujący seans. Jednak jako widowisko teatralne, w drugiej połowie zaczyna wyraźnie tracić tempo i z trudem brnie do finału. Jeśli cenią Państwo twórczość Millera, warto zobaczyć tę rzadziej grywaną pozycję, zwłaszcza dla dobrej gry zespołowej całej obsady.

ZAREZERWUJ BILETY NA „THE AMERICAN CLOCK”