ELEŞTİRİ: That Face, Orange Tree Tiyatrosu Richmond ✭✭✭

Tim Hochstrasser, Polly Stenham'ın şu anda Richmond'daki Orange Tree Theatre'da sahnelenen That Face adlı oyununu inceliyor.

That Face oyununda Niamh Cusack. Fotoğraf: Johan Perrson That Face

Orange Tree Theatre, Richmond

3 Yıldız

BİLET AYIRTIN

Orange Tree Theatre, yeni oyunlar sipariş etme ve unutulmaya yüz tutmuş eserleri yeniden canlandırma konusunda mükemmel bir iş çıkarıyor. Polly Stenham’ın eserlerinin genel olarak ihmal edildiğini veya takdir görmediğini kimse söyleyemez; ancak çıkış yaptığı oyunu ‘That Face’in Royal Court'ta eleştirmenlerin büyük beğenisini kazanmasının üzerinden on beş yıl geçti ve bu nedenle eserin yeni bir yapımda nasıl durduğunu görmek oldukça yerinde bir karar. Maalesef, bazı muazzam oyunculuklara rağmen, sonuçtan pek ikna olmadığımı söylemeliyim.

Dram, hem maddi zenginlik hem de işlevsizlik bakımından uçlarda yaşayan bir ailenin parçalanışını konu alıyor. Hong Kong'da bir tür borsa komisyoncusu olan baba Hugh, ailesini bir süre önce ikinci eşi ve çocuğu için terk etmiş; eski eşi ve çocuklarıyla olan tek bağı, tüm sorunlar için ‘çözümü’ olan finansal yardımlardan ibaret. Bu sırada ilk eşi Martha, uyuşturucu ve içki sarmalına o kadar girmiş ki, oğlu Henry ona bakabilmek için okulu bırakmak zorunda kalmış; ebeveyn ve çocuk rolleri tam anlamıyla yer değiştirmiş. Küçük kız Mia ise mesafesini korumuş, ancak oyunun başında onun da farklı bir şekilde yoldan çıktığını görüyoruz. Mia ve kendisinden büyük bir okul arkadaşı, yurttaki bir zorbalık ritüelinde küçük yaşta bir kıza ilaç veriyorlar. Bu durum Mia'nın okuldan atılmasına ve Hugh'un her şeyi düzeltmek için İngiltere'ye dönmesine neden oluyor.

Oyunun aksiyonu, sahneler arasında aksesuarlar eklendikçe veya çıkarıldıkça dönen basit bir yatak üzerinde odaklanıyor. Önce düzenli bir okul yurdu yatağı olarak başlayan bu parça, hızla Martha'nın haplar, içkiler, sigaralar ve sürekli biriken çöplerle dolu sefil dünyasının merkezine dönüşüyor. Eleanor Bull'un bu sıkı odaklı tasarımı, Jamie Platt'ın sahnenin üzerinde asılı duran iki dairesel şerit ışığa dayalı keskin ve etkileyici ışık tasarımıyla tamamlanıyor. Orange Tree'de her zaman olduğu gibi, yapım değerleri ekonomik kullanılmış ve meydan sahne (theatre-in-the-round) düzeninin sağladığı dört girişten de tam anlamıyla yararlanılmış.

Niamh Cusack, Kasper Hilton-Hille, Ruby Stokes ve Dominic Mafham. Fotoğraf: Johan Perrson

Oyunculuklar her daim başarılı, bazıları ise tek kelimeyle olağanüstü. Sorunlu Martha'nın merkezi ve yer yer canavarlaşan rolünde Niamh Cusack; sinirsel enerji, sinsi manipülasyon, acımasız kötülük ve hilekar bir belirsizlik arasında gerçek bir şevkle gidip geliyor. Deneyimli kadın oyuncular için nadiren bu kalitede roller çıkar ve Cusack bu fırsatı sonuna kadar değerlendiriyor. İlk sahne deneyimlerini yaşayan Kaspar Hilton-Hille ve Ruby Stokes da bir o kadar etkileyici. Hilton-Hille, annesinin darmadağınık dünyasına düzen ve güvenlik getirmeye çabalayarak oyunun çoğu sahnesinin merkezinde yer alıyor. Bu kabusun, annesinin gözetim altına alınmasıyla son bulmasına neden bu kadar isteksiz olduğunu bize hissettiriyor; çünkü bu durum, onun durumu çözme çabalarını boşa çıkaracak. Oyunun sonunda, bu kadar berbat ebeveynlere sahip olmanın kendi ruhsal dengesine maliyetini net bir şekilde hissediyoruz. Pek çok açıdan asıl kurban o. Stokes da başlangıçta bencil ve duygusuz görünen ancak aslında imkansız bir duruma verilmiş başka bir tepkiyi yansıtan rolünde, ince elenip sık dokunmuş bir performans sergiliyor.

Diğer iki rol ise biraz zayıf yazılmış ve bu durum genel olarak oyunun aksayan yönlerinden biri. Üst sınıftan okul arkadaşı Izzy, Sarita Gabony tarafından sert ve sinir bozucu bir kibirle canlandırılıyor; ancak etkileyici bir başlangıçtan sonra, Henry ile yaşadığı kısa bir cinsel deneyimin ardından aniden hikayeden kayboluyor. Baba Hugh rolünde ise tam tersi bir sorun var; karakterini tam olarak oturtmak için sahneye çok geç giriyor. Geçmişteki eylemlerine çok fazla açıklayıcı yük yüklenmiş ancak kendi hikayesini anlatmak veya yaptıklarından pişmanlık duymak için çok az zamana sahip oluyor. Dominic Mafham eldeki malzemeden en iyisini çıkarmayı başarıyor.

Bu oyun, on dokuz yaşındaki bir yazar için dikkate değer bir başarı. Ancak bazı kusurlar barındırıyor. Karakterler arasındaki denge sorununun yanı sıra, oyuncular bu sahneleri ne kadar sürükleyici kılsa da, Martha’nın ‘uç noktalardaki’ halleri çok fazla yer kaplıyor. Oyunun tonu, aile içi hesaplaşmaların durup dinlenmeyen bir yoğunluğuna sahip ve olması gerektiği gibi inip çıkmıyor; bu da eserin Coward, Albee ve Tennessee Williams gibi açıkça etkilendiği modellerin tam olarak ötesine geçemediğini hissettiriyor.

That Face, 7 Ekim 2023 tarihine kadar Orange Tree Theatre'da izlenebilir.