ELEŞTİRİ: The Graduate, West Yorkshire Playhouse ✭✭✭✭

Benjamin rolünde Jack Monaghan ve Mrs Robinson rolünde Catherine McCormack. Fotoğraflar: Manuel Harlan The Graduate (Aşk Mezunu)

West Yorkshire Playhouse

3 Mayıs 2017

4 Yıldız

Bilet Al

Hormonların ve kahvaltılık gevreklerin etkisi altındaki bir gençken, bir gece geç vakit 'The Graduate'ı izlemek için tek başıma oturdum - meğer alt sınıftaki tüm çocuklar da aynı şeyi yapmış. O günlerde sempatim tamamen Benjamin'den yanaydı; babasının arkadaşının eşi, efsanevi Mrs. Robinson tarafından baştan çıkarılan ama gerçek aşkı onun kızında bulan o mutsuz ve genç mezun çocuktan yana... Şimdi, Terry Johnson'ın filmden sahneye uyarladığı eseri izlerken, aradan geçen otuz küsur yılın beni tamamen Mrs. Robinson’ın tarafına çektiğini fark ediyorum. Ama Charles Webb’in hem filme hem de oyuna kaynaklık eden hikayesinin güzelliği de burada: Orta sınıf banliyö insanlarına, onların kokteyl partileri ve hayalleriyle dolu dünyasına, havuz başı hayallerine ve yanılgılarına net ama şefkatli bir gözle bakıyor. Babalar, oğullar, anneler ve kızlar... Her yaştan karakterle bağ kurulabiliyor ve onlara hak verilebiliyor.

Benjamin rolünde Jack Monaghan ve Elaine Robinson rolünde Emma Curtis. Fotoğraf: Manuel Harlan

Ben’in onuruna verilen partide Bay Robinson, “Sana tek bir kelime söyleyeceğim Ben,” diyor: “Plastik.” Bu gibi replikler, yataktan çıkıp hayatın gri ve zorlayıcı gerçekleriyle yüzleşmek yerine, yorganın altında saklanarak hayattan kaçmanın daha kolay olduğu o çarpık dünyayı kusursuzca özetliyor.

Hikayenin merkezinde aslında bir aşk üçgeni var ve bu dinamik, Lucy Bailey’nin sağduyulu ve enerjik yönetimindeki West Yorkshire Playhouse yapımında keskin bir biçimde hayat buluyor. Jack Monaghan tarafından sahici bir bunaltı ve beceriksizlikle canlandırılan Ben ile Benjamin’in melankolisinin aksine inançlarında oldukça tiz ve heyecanlı bir ‘iyi yanından bak’ tavrı sergileyen Elaine (Emma Curtis), Mona Lisa ve kahvaltılık gevrekler üzerine ettikleri telaşlı sohbetler sırasında birbirlerine aşık oluyorlar. Ancak bu kasvetli banliyö partileri ve iç karartıcı striptiz barları arasında geçen konuşmaları, kulağa biraz safça bir atışma gibi geliyor. Üçgenin tepe noktasında ise efsanevi Mrs. Robinson var; sevgisiz, dünyası yerinden oynamış, gerçeklikten viski ve seksle kaçan bir kadın... Catherine McCormack, bu karakteri muazzam bir bıkkınlık ve yorgunlukla canlandırıyor. Sahneye çıktığında, hikayeye en duygusuz insanların bile tanıyabileceği bir dinamizm ve çarpıcı bir enerji katıyor. Elbette kendisine eskiden şarkılar söyleyen ama artık bunu yapmayan bir adamla yüzleşmektense, Ben'i baştan çıkarmayı tercih ediyor. Ve tabii ki sevgilisinin kızıyla görüşmesini engellemek için elindeki her türlü öfkeyi ve manipülasyonu kullanacaktır. Ben ile yaşadığı ilişkinin sadece bir dikkat dağıtma aracı olması (Ben’in yatakta onunla, şey, konuşmaya çalıştığı o komik sahnede bu çok net görülüyor) onu tescilli bir 'cadı' yapabilir; ancak gençlik ve güzelliğin el ele verip onu geride bırakacağı gerçeğiyle yüzleşirken, hepimizin empati kurabileceği bir cadıdır o.

Mrs Robinson rolünde Catherine McCormack. Fotoğraf: Manuel Harlan

Oyun, bu aşk ve tutku üçgeninin gelişimini zaman zaman dengesizleşen bir tempoyla aktarıyor; bazı sahneler gereksiz uzarken, bazıları ise farkına varılmadan biten keskin sahnelerden oluşuyor. Ancak final sahnelerinde filmden daha iyi bir iş çıkarıyor. Hikayenin tadını kaçırmadan söylemek gerekirse, filmin o basit ve zafer dolu kaçış finali, burada her karakterin bakış açısını neredeyse bir umutsuzluk çığlığıyla gösterecek şekilde genişletiliyor ve parçalarına ayrılıyor. Mrs. Robinson hariç. Onun bir sandalyeye yorgun yığılışı ve dumanı dışarı üfleyişi, en yüksek çığlıktan bile daha gürültülü çıkıyor.

THE GRADUATE İÇİN BİLET AYIRTIN