ELEŞTİRİ: Gazap Üzümleri, West Yorkshire Playhouse ✭✭

Gazap Üzümleri

West Yorkshire Playhouse

24 Mayıs 2017

2 Yıldız

Bilet Alın 2017 yılında sahnelenen herhangi bir 'Gazap Üzümleri' uyarlaması, güncelliğiyle şüphesiz 5 yıldızı hak eder; John Steinbeck’in 1939 tarihli romanında mülksüzleştirilen Joad ailesinin zorlu topraklardan göç ederken yaşadığı fiziksel zorluklar, önyargı, sömürü ve hayal kırıklığı hikayesi, tam da Leeds, Southampton ve Nottingham tiyatrolarının anlatması gereken türden bir öykü. Laura Hopkins’in ikiz kübik çelik dekoru, Calais'deki 'Jungle' kampının tekinsiz anılarını canlandırıyordu; bu, Steinbeck’in öfke dolu hikayesi ile günümüz olayları arasındaki pek çok paralellikten sadece biriydi.

Ancak ne yazık ki, yapımın icrası bu niyetle örtüşmüyordu. Bunun bir kısmı senaryodan kaynaklanıyordu; Steinbeck’in hikayeyi ölçülü bir hızla anlatan o destansı düzyazısı, sahnede aciliyetten ziyade durgun hissettiren bir tempoya dönüşmüş. Dramın diyaloglar arasında seyreldiği uzun başlangıç konuşmaları, Oklahoma’nın toz fırtınaları arasındaki hayatın sıcağını ve umutsuzluğunu yansıtmış olabilir ancak seyircinin karakterlerle duygusal bağ kurmasını ne yazık ki zorlaştırdı. Aksanlar ve akustiğin birleşimi nedeniyle, bazı Joad ailesi üyelerinin kim olduğunu anlamakta bile güçlük çekenler oldu. Bazı teknik detaylar ise başka sorunlara yol açtı; örneğin, Büyükanne (enerjik bir Pamela Merrick) ile sahnede sadece bir kez karşılaşmamıza izin verilmesi, birkaç sahne sonraki ölümüyle ilgilenmemizi imkansız kıldı.

Yapım, bu sorunları telafi etmek için uğraşsa da, sadece spot ışığı altındaki tek bir karakterin testereyle tekinsiz bir melodi çaldığı o büyüleyici anlar gibi kısımlarda kısmen başarılı olabildi. Kaliforniya’ya uzanan çöl yolculuğu, başlangıçtaki yavaş temponun kurbanı oldu; ayrıca sahnelemede de bir netlik sorunu vardı - ben aileyi bir kamyonda sanırken, yanımdaki kişi bir trenin damında yolculuk ettiklerinden emindi. Matt Regan’ın kopuk ve zaman zaman uzun tutulan müzikal geçişleri, karakterlerin hayatındaki karmaşayla uyumlu olsa da, aksiyonla bütünleşemedi ve dramı güçlendirmekten ziyade ona engel oldu. Tüm bu faktörlerin birleşimi, ailenin nihayetinde Kaliforniya'nın güneşli portakal bahçelerine ve o umut dolu manzarasına varışının, hedeflenen dramatik etkiyi yaratamamasına neden oldu.

Bütün bunlar büyük bir kayıptı çünkü Steinbeck’in karakterlerine hayat veren bazı güçlü performanslar mevcuttu. Özellikle, zamanın kendisine sunduğu çoğu acıyı görmüş, kutlamış, dua etmiş, yasını tutmuş ancak yine de güçlü kalabilmiş bir anne rolünde Julia Swift ve dünyanın adaletsizliğine duyduğu öfke ile bu adaletsizliği kabul etmekten başka çaresi kalmayan pragmatizm arasında gidip gelen oğul Tom rolünde Andre Squire dikkat çekiyordu.

İkinci yarıda temponun nihayet hızlanması memnuniyet vericiydi; göçmenlerin sömürücü çiftçilerle olan çatışmalarının yarattığı dram, sahnede parlayan kavgalar, cinayetler ve yangınlarla ihtiyaç duyulan enerjiyi sağladı. Ancak karakterlerin hikayeden bir anda kopması, kim olduklarını veya nereye gittiklerini anlamak için tekrar tiyatro programına bakmama neden olan bir kafa karışıklığı yarattı.

Son olarak, özverili topluluk kadrosuna değinmek gerekir. Yakın zamandaki 'Romeo ve Juliet' yapımında böylesine bir ekibin ne kadar parlak bir etki yarattığını gördükten sonra, benzer bir kadronun burada bu kadar az kullanılmış olması üzücüydü.

Joad ailesinin yolculuğunda kalabalık, hantal ve kasvetli bir varlık gösterdikleri doğru, ancak çok sık durağan bırakıldılar; oysa içlerindeki güç, hepimizin görmesi gereken bu hikayeye çok ihtiyaç duyulan bir dinamizm katabilirdi.

10 Haziran 2017'ye kadar

WEST YORKSHIRE PLAYHOUSE'DA GAZAP ÜZÜMLERİ İÇİN BİLET ALIN