ELEŞTİRİ: The Normal Heart, National Theatre London ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Larry Kramer'ın 1986'dan bu yana Londra'da ilk kez sahnelenen ve şu anda National Theatre'da izleyiciyle buluşan The Normal Heart oyununu değerlendiriyor.

The Normal Heart'ta Ben Daniels ve Dino Fetscher. Fotoğraf: Helen Maybanks The Normal Heart.

The National Theatre, Olivier Sahnesi.

30 Eylül 2021

5 Yıldız

Bilet Al

Öfkeyle harlanan, hükümetin ve makamların tepkisizliğine haklı bir tepki gösteren ve Larry Kramer’ın kendi deneyimlerinden güç alan otobiyografik AIDS oyunu, 1986'daki ilk sahnelenmesinden bu yana Londra'daki ilk büyük temsilini yapıyor. Ve bu prodüksiyon, birinci sınıf oyuncu kadrosu ve sahnelemesiyle büyüleyici, yürek burkan bir eser olmuş. İlk sahnelendiği yıllardaki o malum AIDS manşetleri ve her geçen gün artan ölü sayısı artık geride kalmış olabilir. Dominic Cooke’un tutkulu rejisi ve Vicki Mortimer’ın neredeyse bomboş dekoru, oyunun netlik ve hızla ilerlemesine olanak tanıyor; kelimeler tüm salonu doldururken, bu oyun adeta "ışığın sönüşüne karşı" bir isyan başlatıyor. Prodüksiyonun nasıl başladığına dair sürprizi bozmayacağım, ancak başlangıcın çok estetik ve saygılı olduğunu söyleyebilirim.

The Normal Heart'ta Liz Carr ve Ben Daniels. Fotoğraf: Helen Maybanks

New York'taki AIDS salgınının ilk günlerini Kramer'ın kendi deneyimlerine dayanarak anlatan oyun, yıllar geçtikçe daha da olgunlaşmış ve güzelleşmiş. Gay Men’s Health Crisis adlı derneği kuruşu ve ardından kendi kurduğu organizasyondan uzaklaştırılma sürecini yansıtan oyundaki Ned Weeks karakteri aslında bizzat Kramer. Ned'in hiddeti, konuyu haberleştirmeyen New York Times'a, New York Belediye Başkanı Koch'a, yavaş ilerleyen tıbbi süreçlere; ama en çok da kimliğini saklayan eşcinsel erkeklere yönelik. Ben Daniels, Ned rolünde muazzam; sarsıcı bir duygu seli, yoğunluğu hiç azalmayan bir hitabet ve Felix'e ilk kez aşık olduğunda (ve Felix hastalığa yakalandığında) sergilediği o kırılganlık tek kelimeyle harika. (Dino Fetscher bu noktada yürek parçalayan bir performans sergiliyor.) Özellikle ilk perdede Ned'in argümanları bazen fazla sert, hatta öğreticiye yakın kaçabiliyor; ancak Kramer'ın kendi fikirlerine karşıt görüşleri ne kadar ustalıkla yazdığını şimdi daha iyi anlıyorum. Zaman, oyundaki o ince mizaha da daha özgürce gülmemize olanak tanıyor; bu mizahın büyük bir kısmı Danny Lee Wynter’ın canlandırdığı Southern queen Tommy karakterinden geliyor. Dr. Emma Brookner rolündeki Liz Carr, kimsenin duymak istemediği "Eşcinsel erkeklere seks yapmayı bırakmalarını söyleyin" haberini verirken mükemmel; yaşadığımız pandemi dönemiyle olan paralellikler, inkarlar ve komplo teorileri ise tüyler ürpertici. AIDS yardım kuruluşları küçük bağışlar için savaşırken iki milyon dolarlık ev yaptıran Ned'in kardeşi Ben rolünde Robert Bowman, sorgulayan ve şefkatli tavrıyla kardeş sevgisini çok iyi hissettiriyor.

Robert Bowman, The Normal Heart'ta

İkinci yarı, her biri insanın kalbine dokunan ve ruhunuzdaki eşitlik mücadelesini alevlendiren güçlü konuşmalarla dolu. Bu oyunun her satırında siyaset kişisel bir meseleye dönüşüyor ve ekip bu zorluğun altından ustalıkla kalkıyor. Basit müzik seçimleri gerektiğinde metni destekliyor; devasa Olivier sahnesinde trajedi ve şefkat o kadar samimi işlenmiş ki, prodüksiyon sizi içine çekme konusunda çok başarılı. Bu yılın başlarında Channel 4'da It’s A Sin yayınlandığında, 30'lu yaşlarındaki pek çok eşcinsel arkadaşım bana "Gerçekten böyle miydi?" diye sormuştu. Evet, tam olarak böyleydi. İşte bu oyun o günlerin yaşayan bir kanıtı. Bu yıl görebileceğiniz en iyi performanslardan bazılarını içeren, etkileyici ve sarsıcı bir yeniden yapım.

Daniel Monks, Danny Lee Wynter ve Henry Nott. Fotoğraf: Helen Maybanks