Broadway-interview - Jason Ralph

Emily Hardy spreekt met acteur Jason Ralph over Peter & the Starcatcher, New World Stages en de weg die een Tony-winnend toneelstuk aflegt na een Broadway-succes. “Ik hou van falen. Ik heb het keihard nodig, want als ik maar vaak genoeg de mist in ga, ontstaat er uiteindelijk magie.” Het met vijf Tony Awards bekroonde Peter and the Starcatcher, geschreven door Rick Elice, is de prequel van Peter Pan. Het vertelt hoe ‘Boy’, een mishandeld weeskind zonder naam, in Neverland terechtkomt, voor altijd jong blijft en kennismaakt met een tikkende krokodil, een bende piraten en de Lost Boys. Wanneer Jason Ralph uit de lift stapt, is het opvallend (bijna komisch) hoezeer deze jonge acteur op een Peter Pan lijkt. Ralph zit in zijn ruige weeskostuum (omdat hij een paar minuten daarvoor overvallen werd door een onverwachte New Yorkse hoosbui), drinkt een grote energiedrank en bereidt zich voor op de fysiek zware voorstelling door een zak pinda-M&M’s weg te werken. “We lopen elke dag in feite een marathon. Soms word ik ’s ochtends wakker en heb ik geen idee waar ik de energie vandaan moet halen om op te staan, laat staan om Peter Pan te zijn.” Dat is moeilijk voor te stellen terwijl hij hier enthousiast zit te grijnsen, geamuseerd door de situatie en nieuwsgierig om zich heen kijkend alsof hij de foyer van het theater voor het eerst ziet. Ik doe mijn best om een onschuldige Wendy-blik op te zetten terwijl Ralph vertelt hoe zijn eigen dromen uitkwamen. “Op school was ik een echte goth en mijn moeder was doodsbang voor al mijn vrienden. Ze heeft me echt de kant van het theater op geduwd. Later hoorde ik dat ze de dramadocent zelfs had overgehaald om mij alle rollen te geven die ik op school speelde, maar ik ben haar erg dankbaar omdat ik daardoor veel ervaring kon opdoen. Uiteindelijk ontgroeide ik mijn goth-fase en werd ik een iets normaler mens. Daarna ging ik naar Collin College in Texas en volgde ik vier jaar aan SUNY Purchase hier in NYC. Eigenlijk had ik inmiddels wel arts kunnen zijn!” In een volgende overgang ging Ralph van understudy in de Broadway-productie van Starcatcher naar de hoofdrol in de huidige off-Broadway revival. “Het was geweldig. Maar ik had echt het gevoel dat ik het verdiend had, omdat ik me op de juiste manier heb opgewerkt. Ik had de luxe dat ik al een paar keer mocht invallen, en toen dat gebeurde bleven mensen me vragen hoe het voelde om mijn Broadway-debuut te maken. Ik heb zelden ergens meer van genoten, maar het voelde niet als het ultieme einddoel. Ik was nog steeds gewoon onderdeel van het gezelschap. Het voelde als een volgende stap vooruit.” En Ralph is een briljante Peter. We laten ons volledig meeslepen in de prachtig gesuggereerde fantasiewereld van het stuk en twijfelen geen moment aan de motivatie van de dertienjarige Pan, die alleen maar op zoek is naar een frisse start en de kans om “gewoon even een jongen te zijn”. Omdat hij als cover begon, had Ralph echter niet de luxe om de rol zelf vorm te geven. In hoeverre is de interpretatie van Peter dan van hemzelf? “De regisseurs, Roger Rees en Alex Timbers, waren erg aardig voor me omdat zij het stuk ook weer opnieuw wilden ontdekken. Veel castleden waren nog helemaal nieuw in de productie, wat het makkelijker maakte om het opnieuw te creëren. Ik wilde het op mijn eigen manier doen, maar het is lastig om het onderscheid te maken tussen iets veranderen om het veranderen, of iets veranderen omdat het het verhaal ten goede komt. Ik kende alle tekst en de choreografie al, dus tijdens het hele repetitieproces kon ik dingen uitproberen en maar wat aanrotzooien totdat ik vond wat klopte.” Gezien zijn jeugdige uitstraling vroeg ik me af of het spelen van Peter een verjongend effect op hem had, maar Ralph, inmiddels 26, heeft onvermoeibaar gewerkt om te komen waar hij nu is. “Het beste wat ik heb gedaan is een jaar als lezer op een castingbureau werken. Ik werd nergens voor gevraagd, maar ze leerden me kennen en na een jaar zagen ze me voor deze rol en kreeg ik hem. Ik denk dat het zo hoort te werken. Je wacht af, houdt vol, probeert van de reis te genieten en uiteindelijk valt alles op zijn plek. Niets dat zo goed is, is ooit makkelijk.” Ralph droomt eronderuit om ooit Prince Hal te spelen in alle Henry-stukken van Shakespeare. De suggestie dat hij daarvoor naar Londen moet komen, doet hem van oor tot oor glimlachen. “Dat zou ik dolgraag in Londen doen… in de Globe!” roept hij enthousiast uit. Peter and the Starcatcher heeft zelf ook een weg afgelegd; het was net zo nieuw op Broadway als Ralph, maar het winnen van Tony Awards gaf de productie vleugels (bij wijze van spreken). Starcatcher begint later dit jaar aan de eerste nationale tournee, maar staat momenteel in New World Stages. Voor een buitenstaander lijkt de overstap van Broadway naar off-Broadway ongebruikelijk. “Het is een vreemde overstap, maar het theater waar we eerst zaten was al geboekt voor andere voorstellingen. Er was nog steeds vraag naar de show, misschien wel door de Tony’s, dus zijn we doorgegaan. Het is een intiem stuk en we merken dat het in deze kleinere zaal eigenlijk beter tot zijn recht komt.” Het is moeilijk om Starcatcher ergens anders voor te stellen dan in dit nieuwe onderkomen, een magisch theater met 500 plaatsen op een steenworp afstand van Broadway. Mensen buiten New York kijken reikhalzend uit naar de kans om Tony-winnende producties te zien wanneer ze naar een stad in de buurt komen. Dit is een goed teken voor Starcatcher, wat een ideaal stuk is om mee te toeren; er wordt nauwelijks decor gebruikt en het leunt zwaar op de lichamen en stemmen van de cast. De acteurs blijven de hele tijd op het toneel om de rammelende schepen en het fantastische Neverland te verbeelden. Dit was aanvankelijk een uitdaging voor Ralph, die de taak had om vijf rollen te coveren. “Ik zat daar op de eerste repetitiedag met vijf markeerstiften. Mijn script zag eruit als een regenboog met overal poppetjes die heen en weer renden. Toen ik thuiskwam, had ik geen idee wat het allemaal betekende. Maar als understudy kon ik het van buitenaf bekijken; het geeft veel voldoening om te zien hoe makkelijk en vloeiend het eruitziet, maar van binnenuit is het georkestreerde chaos, echt hectisch. Je bent constant in beweging en als je één seconde je concentratie verliest, is de illusie verbroken.” De koorspraak is af en toe ingewikkeld en lastig te volgen (misschien omdat het publiek het niet verwacht), maar we worden al snel gegrepen door de zelfbewuste slapstickhumor en de meeslepende, vloeiende bewegingen verzorgd door Steven Hoggett. “De show is als een machine, op een prettige manier. Als het eenmaal begint, stopt het niet meer en word je in scènes geworpen waarin je zonder voorbereiding je ziel blootlegt. Voor mij werkt dat goed, omdat ik geen tijd heb om me er zorgen over te maken. Je bent gewoon een essentieel radertje in de machine.” Peter Pan met zijn Molly, tegenspeelster Nicole Lowrance. Alles klopt. Het stuk is een prachtige viering van theatervormen, maar één ding begrijp ik niet helemaal: Peter and the Starcatcher voelt, ondanks alle literaire kwinkslagen, complexiteit en eigenzinnigheid, alsof het op een jonger publiek gericht zou moeten zijn. Het verhaal, verkocht als ‘De prequel van Peter Pan voor volwassenen’, draagt de moraal en de kracht van een sprookje in zich. “Kinderen vinden het geweldig. Ze gaan helemaal op in het verhaal van Peter en Molly. Volwassenen richten zich meestal meer op Black Stache.” Er zijn natuurlijk verwijzingen en nuances die kinderen onvermijdelijk zullen missen, maar kinderen gaan niet alleen naar het theater. Zeggen dat het stuk voor ‘volwassenen’ is, is misleidend en suggereert dat het ongeschikt is voor degenen voor wie het volgens mij juist het meest geschikt is. Kinderen zijn immers als geen ander in staat hun fantasie te gebruiken, en de aanstekelijke energie van dit inventieve gezelschap zou universeel gedeeld en gewaardeerd moeten worden. Met die gedachte liet ik mijn Peter Pan achter bij zijn M&M’s en stapte ik de stortregen weer in.