Broadway-intervju – Jason Ralph

Emily Hardy snakker med skodespelar Jason Ralph om Peter & the Starcatcher, New World Stages og reisa etter Broadway for eit Tony-vinnande stykke. «Eg elskar å feile. Eg treng sårt å feile, for om eg feilar nok, så skjer magien til slutt.» Peter and the Starcatcher, som vann fem Tony-prisar, er skrive av Rick Elice og fungerer som ein forløpar til Peter Pan. Stykket fortel korleis «Boy», ein mishandla foreldreløs utan så mykje som eit namn, endar opp i Aldriland, blir verande evig ung – og får eit nært forhold til ein tikkande krokodille, ei bande piratar og dei bortkomne gutane. Når Jason Ralph kjem ut av heisen, er det påfallande (nesten komisk) kor mykje denne unge skodespelaren liknar ein Peter Pan. Ralph sit i den slitne foreldreløysdrakta si (for berre nokre minutt sidan blei han gjennomvåt i ein uventa New York-styrtregnbyge), hiv innpå ein stor energidrikk og førebur seg til den fysisk krevjande framsyninga ved å småete på ein pose peanøtt-M&M’s. «Vi spring i praksis eit maraton kvar einaste dag. Nokre gonger vaknar eg om morgonen og har ingen aning om korleis eg skal finne energien til å kome meg opp – endå mindre til å vere Peter Pan.» Det er vanskeleg å sjå for seg når han sit her så oppglødd, smilande, litt forundra over situasjonen og ser rundt seg, som om dette var første gong han hadde sett teaterfoajeen. Eg gjer mitt beste, storøygde Wendy-inntrykk medan Ralph fortel historia om korleis hans eigne draumar gjekk i oppfylling. «Eg var skikkeleg goth-unge på skulen, og mamma var livredd for alle venene mine. Ho dytta meg verkeleg i retning teater. Eg fann ut seinare at ho faktisk hadde overtalt dramalæraren til å gi meg alle rollene eg spelte på skulen – men eg er så takksam, fordi eg fekk mykje erfaring. Eg gjekk etter kvart ut av goth-fasen og blei til slutt eit litt meir normalt menneske. Så gjekk eg på Collin College i Texas, og etter det tok eg fire år på Purchase her i NYC. I praksis burde eg vel vore lege no!» I ei anna vending gjekk Ralph frå å vere understudy i Broadway-produksjonen av Starcatcher til å spele hovudrolla i den noverande Off-Broadway-oppsetjinga. «Det var fantastisk. Eg kjende likevel at eg hadde gjort meg fortent til det, for eg jobba meg opp på den måten ein bør kunne. Eg hadde luksusen av å få gå på nokre gonger tidlegare, og då spurde folk meg heile tida korleis det kjendes å debutere på Broadway. Eg har sjeldan elska noko meir, men eg kjende ikkje at det var alt som betydde noko. Eg var framleis berre ein del av ensemblet. Det var berre som å ta eit steg vidare.» Og Ralph er ein strålande Peter. Vi legg alt av skepsis til side og blir heilt oppslukte av det vakkert antyda fantasiuniverset i stykket, utan å stille spørsmål ved motivasjonen til trettenåringen Pan, som berre ønskjer ein ny start og høvet til å «berre få vere ein gut ei stund». Men å starte som cover betydde at Ralph ikkje fekk luksusen av å skape rolla frå botnen av. Kor mykje av tolkinga av Peter er då hans eiga? «Regissørane, Roger Rees og Alex Timbers, var veldig rause med meg, for dei hadde òg lyst til å oppdage stykket på nytt. Mange i ensemblet kom inn i stykket heilt ferske, og det gjorde det lettare å skape det på nytt òg. Eg ville gjere det på min måte, men det er vanskeleg å skilje mellom å endre noko berre for å endre det og å endre noko til beste for forteljinga. Eg kunne alle replikkane og all rørsla, så gjennom heile prøveperioden kunne eg teste ting og berre feile i eitt sett til eg fann det som var riktig.» Sidan han ser så ung ut, lurte eg på om det å spele Peter hadde ein slags anti-aldringseffekt, men Ralph – som faktisk er 26 – har jobba knallhardt for å kome dit han er i dag. «Det beste eg gjorde var å jobbe som lesar på eit castingkontor i eitt år. Eg blei ikkje kalla inn til noko, men dei blei kjende med meg, og etter eit år såg dei meg for dette – og eg fekk rolla. Eg trur det er slik det skal fungere. Du ventar, du står på, du prøver å nyte reisa, og så skjer til slutt det riktige. Ingenting så bra som dette kjem til å vere lett.» Ralph sin draum er ein dag å spele Prince Hal i alle Shakespeares Henry-stykke. Når eg føreslår at han burde kome til London for å gjere det, lyser han opp. «Eg hadde elska å gjere det i London … på The Globe!» seier han ivrig. Peter and the Starcatcher har hatt si eiga reise; det var like nytt på Broadway som Ralph var, men Tony-prisane gav produksjonen venger (om ein kan seie det slik). Starcatcher legg ut på sin første nasjonale turné seinare i år, men spelar for tida på New World Stages. For ein utanfrå kan flyttinga frå Broadway til Off-Broadway verke uvanleg. «Det er ei rar overgang, men teateret vi var i før hadde andre bookinger. Det var framleis etterspurnad etter framsyninga, kanskje på grunn av Tony-prisane, så ho har fått halde fram. Det er eit intimt stykke, og vi merkar at det faktisk passar endå betre i denne mindre salen.» Det er vanskeleg å sjå for seg Starcatcher nokon annan stad enn her i det nye heimet sitt – ein magisk sal med 500 seter, berre eit steinkast frå Broadway. Folk som bur langt frå New York City ventar spent på sjansen til å sjå Tony-vinnande produksjonar når dei kjem til ein stad i nærleiken. Dette lovar godt for Starcatcher, som er eit ideelt stykke å turnere med; det brukar svært lite scenografi og kviler i staden tungt på kroppane og stemmene til ensemblet. Skodespelarane blir verande på scena heile tida for å skape dei skranglande skipa og det fantastiske Aldriland. Dette var i starten ei utfordring for Ralph, som hadde ansvaret for å covere fem roller. «Eg sat der første prøvedag med fem markeringstusjar. Manuset mitt såg ut som ein regnboge, med strekmenn som sprang hit og dit overalt. Då eg kom heim, hadde eg ingen aning om kva noko av det betydde. Men som understudy fekk eg sjå det utanfrå; det er veldig tilfredsstillande å sjå kor lett og saumlaust alt verkar, men på innsida er det orkestrert kaos – heilt manisk. Du sluttar aldri å springe, og om du koplar ut i eitt sekund, fell illusjonen saman.» Kor-snakkinga er av og til kronglete og vanskeleg å følgje (kanskje fordi publikum ikkje ventar det), men vi blir snart fanga av den sjølvmedvitne, slapstickprega humoren og den rusande, saumlaust flytande rørsla – med Steven Hoggett si koreografiske signatur over det heile. «Framsyninga er som ei maskin, på ein fin måte. Når ho først startar, stoppar ho aldri, og du blir kasta inn i scener der du blottar sjela di utan noko særleg førebuing. Det passar meg, for eg rekk ikkje å bekymre meg. Du er berre eit heilt nødvendig tannhjul i maskineriet.» Peter Pan med si Molly, medskodespelar Nicole Lowrance Alt fungerer. Stykket er ei jublande feiring av teaterforma, men éin ting får meg til å stusse: Peter and the Starcatcher – trass i all den litterære leiken, detaljrikdomen og det ukonvensjonelle – kjennest som om det burde treffe eit yngre publikum. Historia, marknadsført som «ein vaksen forløpar til Peter Pan», ber moralen og krafta til eit eventyr. «Born elskar det. Dei lever seg så inn i historia om Peter og Molly. Dei vaksne har ein tendens til å fokusere meir på Black Stache.» Det finst sjølvsagt referansar og nyansar som born uunngåeleg går glipp av, men ungar går ikkje i teater åleine. Å framstille stykket som noko «for vaksne» er misvisande, og det gir inntrykk av at det ikkje passar for dei som eg meiner det eigentleg passar best for. Trass alt er born ofte betre kvalifiserte enn dei fleste når det gjeld å bruke fantasien – og den smittande energien i dette oppfinnsame ensemblet fortener å bli delt og sett pris på av alle. Med den tanken let eg Peter Pan sitje att med M&M’s-ane sine og la ut i regnflommen igjen.