RECENSIE: Alice's Adventures Underground, The Vaults ✭✭✭✭✭

Phillippa Hogg als Alice in Alice's Adventures Underground

The Vaults, Waterloo

Dinsdag 25 april 2017

5 Sterren

Boek Nu

Als je dit jaar maar één ding bezoekt, laat het dan deze voorstelling zijn! Het is een hallucinogene dwaaltocht door een doolhof van briljant vormgegeven ruimtes die scènes en avonturen oproepen uit de tijdloze Alice-verhalen van Lewis Carroll. Het is een van de meest verrukkelijke ervaringen die ik in lange tijd heb beleefd. De show vraagt je niet om nostalgisch terug te blikken op je jeugd, maar heractiveert die juist en serveert deze weer aan je uit, in al zijn onschuldige wildheid en grenzeloze liefde. Het stuk is terug voor een nieuw seizoen (tot en met 23 september) in de kunsthub onder het spoor bij Waterloo, en is sinds de eerste uitvoering in 2015 gedurfd herschreven. Het is een ervaring die met niets anders te vergelijken is. Het team van Oliver Lansley (schrijver, regisseur en producent), James Seager (regisseur en producent) en Emma Brunjes (producent) – samen met een enorm leger aan creatieven, technici en adviseurs – heeft dit concept verfijnd tot de meest succesvolle en meeslepende 'immersive' ervaring van Les Enfants Terribles tot nu toe. Bijna alle kronkelende gangen van The Vaults zijn ingezet om de gangen, kamers, zalen, tuinen en rechtszalen van Lewis Carrolls door opiaten ingegeven fantasiewereld te huisvesten. Het resultaat is sensationeel.

Alex Gilbert (Hartenkoningin) en Sam Hoye (Koning)

Passend bij de omvangrijke locatie, vormt een enorme cast van 39 acteurs (plus diverse crewleden) een voortdurend wisselende bezetting van sleutelfiguren uit dit picareske verhaal. Zij begeleiden groepen bezoekers over een willekeurig gekozen pad. Deze 'tours' vertrekken ongeveer elke 45 minuten in de gewelven en de show duurt zo’n anderhalf uur; hierdoor is er volop variatie in wat elke groep ervaart. Daarnaast bevat de opzet van de 'show' meerdere splitsingen die afwijken van het traditionele verloop van het verhaal. Voor mij is dit volkomen logisch: toen ik als kind de boeken ('Alice in Wonderland' en 'Alice in Spiegelland') las, had ik nooit het geduld om te doen wat het boek zei: 'Begin bij het begin, ga door tot je aan het einde bent en stop dan'. Geen haar op mijn hoofd die zulke boeken zo las! Ik wist dondersgoed dat de avonturen eerder een droom waren dan de werkelijkheid, en in dromen val je simpelweg tijdens je slaap. Eenmaal in dromenland wist ik dat elk moment intens, levendig en bijna 'echt' is, voordat het met volledige natuurlijkheid overgaat in iets dat er totaal niet op lijkt. En dat is precies de aanpak die hier is gekozen.

Alex Gilbert (Hartenkoningin) en Sam Hoye (Koning)

Hoewel de grote lijnen van het verhaal behouden blijven — met de val in het konijnenhol aan het begin en het proces (met een verrassende wending) aan het einde — krijgt elke groep tussen deze punten een unieke combinatie van scènes voorgeschoteld.

'Alice' lijkt een heel eenvoudig verhaal, maar het is in de praktijk ontzettend lastig om er een goede adaptatie van te maken. Een lange reeks van uiterst intelligente en creatieve kunstenaars heeft geprobeerd de unieke magie van de boeken naar een andere vorm te vertalen. Toch sluipt die ongrijpbare magie telkens weer tussen de vingers van de makers door. Je zou dus bijna twijfelen of dit concept wel zou werken in de rauwe, stedelijke bakstenen gewelven onder een van 's werelds drukste treinstations, laat staan die van Londen – ware het niet voor het zinderende debuut dat de show in 2015 maakte.

Richard Booth (Kikker)

De verwachtingen worden hier niet alleen waargemaakt, ze worden overtroffen! Dit blijkt simpelweg de best mogelijke ervaring te zijn. Het is een magnifieke gok die loont: een soort enorme, dwalende en anarchistische droom op basis van de romans, die volwassen bezoekers op wonderbaarlijke wijze hun kindertijd teruggeeft. Maar hoe? Ik denk dat het komt doordat wij, het publiek, in het hart van het verhaal worden geplaatst. Aan het begin spreekt Alice tot ons, maar dan zonder lichaam. Onder begeleiding van andere personages – met name het Witte Konijn en de Speelkaarten – worden we gedwongen haar reis zelf te ondernemen en de willekeurige paden door Wonderland en Spiegelland te volgen. Het verhaal neemt ons over; eerst fysiek, door ons dit of dat te laten 'eten' of 'drinken', en uiteindelijk door onze gedachten en verbeelding te prikkelen, waardoor we spontaan de rol van de hoofdpersoon aannemen in deze verbluffende recreatie. Met andere woorden: de briljante cast en de verbazingwekkende productie (die meer weg heeft van een reeks filmsets dan van een traditioneel toneel) voeren ons niet alleen mee naar vreemde en uitdagende locaties vol wonderlijke wezens, maar ook naar de verborgen uithoeken van onze eigen psyche. Daar ontmoeten we – net als Alice – niet alleen de vreemde figuren uit de fictie, maar ook een nog merkwaardiger wezen: onszelf.

BOEK TICKETS VOOR ALICE'S ADVENTURES UNDERGROUND