RECENSIE: Big Shot, London Irish Centre ✭✭✭

Big Shot

London Irish Centre

3 Sterren

Het ontwikkelen van een nieuwe musical is een vak apart, en dit project laat precies zien hoe uitdagend én belonend dat proces kan zijn. De uiterst getalenteerde Lauren Gaffney is de drijvende kracht achter dit werk; ze schreef het script, de muziek en de liedteksten, nam de regie voor haar rekening en leidde de voorstelling vanuit de orkestbak. Lauren is nog maar begin twintig, maar deze zomer arriveerde ze met haar producent, Grainne MacNeill, in Londen voor een kort bezoek met een pretentieloze workshop-versie van hun eerste project: een trans-Atlantisch verhaal over liefde, misdaad en avontuur dat onlangs de eerste prijs won bij een competitie voor nieuwe musicals in San Diego. Het gehele gezelschap, zowel acteurs als muzikanten, financierde de reis zelf en betaalde de overtocht vanuit Ierland naar zowel Californië als Camden uit eigen zak. Dat getuigt van enorme inzet, toewijding en bovenal een onwrikbaar geloof in hun eigen kunnen. Ieder van hen zou een verhaal kunnen vertellen dat even spannend en gedurfd is als dat van Carrie, de hoofdpersoon die Ierland verlaat om een nieuw leven op te bouwen in New York.

Het bewonderenswaardige is dat dit alles is gebeurd omdat de betrokkenen het zelf hebben waargemaakt. Dit was letterlijk een ‘bunch of kids’ die een show op de mat legden en daarbij de kopstukken uit West End en de diverse Off-West End- en fringe-theaters uitnodigden om hun talent te komen bekijken, hopend op die grote doorbraak. Het project ademt die rauwe, onschuldige en misschien tikkeltje naïeve energie. Maar het barst ook van het talent. Het ensemble, bestaande uit Donal Brennan, Jade Young, Sean McMahon, Niamh Chambers, Gavin MacDermott, Cormac O'Broin, Lynn Redmond en Orla Sheridan, speelt met tomeloze energie, prachtige stemmen en een strakke choreografie (bedacht door twee castleden). De zeskoppige band speelt bovendien voortreffelijk onder leiding van Jake Curran.

In Ierland ontbreekt het momenteel aan de juiste infrastructuur om dit soort producties te realiseren, wat deze prestatie des te indrukwekkender maakt. Iedereen heeft nog een extra baan (of twee) en de tijd voor dit project moet tussen andere verplichtingen door worden gestolen. Toch staan ze daar als één man achter elkaar, helpen ze elkaar vooruit en creëren ze samen iets werkelijk moois.

De spil van de voorstelling zijn de nummers van Gaffney. Zij is een slimme schrijver van pakkende popsongs met sterke hooks, en is vastberaden het vak van schrijven voor het toneel tot in de puntjes te beheersen. De liedjes, die met veel enthousiasme door de jonge cast worden vertolkt, lijken in eerste instantie een klassieke driehoeksverhouding te schetsen: een meisje dat moet kiezen tussen twee aanbidders – de een spreekt haar verstand aan, de ander voedt haar honger naar avontuur. Het plot gaat echter dieper en introduceert diverse personages die het verhaal verschillende tinten en stemmingen geven, van de kwaadaardige duisternis van een meedogenloze huurmoordenaar tot de komische fratsen van een recalcitrante broer. De eigenaar van het café waar onze heldin werkt is eveneens een amusant maar complex personage, terwijl de politie de verliefde jongeren op de hielen zit als een hongerige haai.

De toon van de voorstelling schommelt nog wat door de vele gebeurtenissen en ook aan de structuur van het script kan nog geschaafd worden. Misschien komt dit doordat Gaffney nog niet de juiste regisseur heeft gevonden om deze schelmenroman wat meer vorm en definitie te geven. Of moet ik zeggen: ‘had’ niet gevonden? Het laatste nieuws is dat er na de korte speelperiode in Camden Square interesse is getoond door een Londense producent. Mocht dit doorzetten, dan denk ik dat een samenwerking tussen Britse expertise en dit geweldige nieuwe talent uit de Ierse Republiek zeer vruchtbaar zal zijn. Als dit soort partnerschappen vaker ontstaan en het resultaat zo goed is als deze show, dan is dat iets om naar uit te kijken. Reken maar!