RECENZJA: Big Shot, London Irish Centre ✭✭✭

Big Shot

London Irish Centre

3 Gwiazdki

Tworzenie nowego musicalu to prawdziwa sztuka, a ten projekt jest idealnym dowodem na to, jak trudny, a zarazem satysfakcjonujący może być ten proces. Lauren Gaffney to niezwykle utalentowana twórczyni, która odpowiada za libretto, muzykę i teksty piosenek, a także za reżyserię i dyrygowanie spektaklem z orkiestronu. Lauren, będąc wciąż na początku swojej trzeciej dekady życia, wraz z producentką Grainne MacNeill, zawitała tego lata do Londynu z krótką wizytą. Zaprezentowały surowy, warsztatowy pokaz swojego pierwszego projektu: transatlantyckiej opowieści o miłości, zbrodni i przygodzie, która właśnie zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie nowych musicali w San Diego. Cały zespół, zarówno aktorzy, jak i muzycy, sfinansował swój przyjazd z Irlandii – zarówno do Kalifornii, jak i do Camden – z własnej kieszeni. To mówi samo za siebie, jeśli chodzi o ich zaangażowanie i wiarę w to, co robią. Każdy z nich mógłby opowiedzieć historię równie ekscytującą i odważną, co losy Carrie, głównej bohaterki, która opuszcza Irlandię, by zacząć nowe życie w Nowym Jorku.

Niezwykłe jest to, że wszystko to wydarzyło się dzięki determinacji zaangażowanych osób. To był klasyczny przykład grupy młodych ludzi wystawiających spektakl i zapraszających na widownię „szychy” z West Endu oraz teatrów off-westendowych i fringe'owych, mając nadzieję, że zaprezentowanie ich talentu zaowocuje wielkim kontraktem i uczyni z nich gwiazdy. Projekt faktycznie kipi tą surową, niewinną, może wręcz naiwną energią. Ale ma też talent: i to w ogromnych ilościach. Zespół w składzie: Donal Brennan, Jade Young, Sean McMahon, Niamh Chambers, Gavin MacDermott, Cormac O'Broin, Lynn Redmond i Orla Sheridan gra z niespożytą energią, prezentując świetne warunki wokalne i sprawną choreografię (opracowaną przez dwoje członków zespołu). Szukosobowy zespół muzyczny pod kierownictwem Jake'a Currana brzmi znakomicie.

W Irlandii właściwie nie istnieje infrastruktura dla tego typu twórczości, co sprawia, że ich osiągnięcie jest jeszcze bardziej imponujące. Każdy z nich ma inną pracę, czasem dwie, a czas na próby musi wyrywać z codziennych obowiązków. Mimo to trzymają się razem, wspierają i tworzą coś naprawdę uroczego.

Kluczem do sukcesu są piosenki autorstwa Gaffney. Autorka, potrafiąca tworzyć nośne melodie z wpadającymi w ucho motywami, obrała najlepszą drogę do nauki rzemiosła scenicznego – pisząc i wystawiając autorski musical. Same utwory, wdzięcznie wykonane przez młodą obsadę, zdają się opowiadać prostą historię o dziewczynie rozpartej między dwoma adoratorami: jednym, który przemawia do jej rozsądku, i drugim, który zaspokaja jej głód emocji. Fabuła idzie jednak dalej, wprowadzając galerię barwnych postaci, z których każda wnosi do opowieści inny nastrój – od mrocznej złowrogości bezwzględnego płatnego mordercy po komiczne wygłupy krnąbrnego brata. Właściciel kawiarni, w której pracuje nasza bohaterka, to kolejna zabawna, a zarazem złożona postać, podczas gdy siły porządkowe krążą wokół zakochany młodych ludzi niczym nieubłagane rekiny na żerowisku.

Choć ton spektaklu bywa jeszcze niejednolity, rzucany od zdarzenia do zdarzenia, a struktura scenariusza momentami niepewna, wynika to być może z tego, że Gaffney nie znalazła jeszcze reżysera, który nadałby tej łotrzykowskiej przygodzie wyraźniejszy kształt i definicję. A może powinnam powiedzieć: „nie znajdowała”? Najnowsze wieści po krótkim pokazie w Camden Square głoszą, że projektem zainteresował się jeden z londyńskich producentów. Jeśli dojdzie do współpracy, możemy stać się świadkami owocnego połączenia brytyjskiego doświadczenia teatralnego z tym nieprzeciętnym talentem z Irlandii. A jeśli zrodzi się z tego stała współpraca, to być może takich projektów będzie więcej. Biorąc pod uwagę obecne efekty, zdecydowanie jest na co czekać. I to bardzo.