RECENSIE: Blackout, Drayton Arms Theatre ✭✭

Blackout

Drayton Arms Theatre

13 oktober

2 sterren

De jonge toneelschrijver Tim Cook heeft een sterke reputatie opgebouwd in het Fringe-circuit; zo won zijn stuk Crushed dit jaar de prijs voor Best New Play op het Brighton Fringe.

Een van zijn eerdere werken, Blackout, is momenteel te zien in het Drayton Arms. Het is een intrigerende ‘post-apocalyptische psychologische thriller’ die zich afspeelt tijdens een stroomstoring in Swindon.

De cynische Mark (Tim Cook) heeft een nieuwe buurvrouw: de hyperactieve Tracy (Amani Zardoe), die over een levendige fantasie beschikt. Overgeleverd aan de plotselinge duisternis zoeken ze steun bij elkaar, maar de schrik slaat toe wanneer de zon de volgende ochtend niet opkomt en het donker blijft.

Het uitgangspunt is interessant en het stuk bevat een aantal sterke dramatische momenten en scherpe dialogen. Het grootste struikelblok is echter dat geen van beide personages echt sympathiek is. Mark is zo misantropisch dat je weinig binding met hem voelt, en Tracy is zo irritant en hysterisch dat je ook voor haar niet echt kunt duimen.

De voorstelling wordt bovendien vertraagd door muzikale intermezzo's die niet goed bij de toon passen. Blackout is over het algemeen een rauwe vertoning, waardoor de keuze voor een soort quasi-musical misplaatst voelt en ook praktisch onlogisch is (wie gaat er nu gitaar spelen tijdens een totale stroomstoring?!).

Desondanks hebben zowel Cook als Zardoe prettige zangstemmen, wat de liedjes genietbaarder maakt dan ze anders zouden zijn geweest. Hoewel ze frustrerende personages neerzetten, zijn het genuanceerde acteurs die hun rollen met emotionele diepgang vertolken; de scène waarin ze de laatste uren van Marks vriendin bespreken, is bijzonder sterk gespeeld.

De constante grappenmakerij gaat echter soms irriteren en het stuk voelt hier en daar onevenwichtig aan. Vooral het tempo van de ontknoping is twijfelachtig; het voelt gehaast, waardoor de grote climax het doel mist. Met een totale speelduur van iets meer dan een uur had een wat uitgebreider einde niet misstaan, om zo meer onbeantwoorde vragen op te lossen (te beginnen bij de oorzaak van de stroomuitval).

Het decor was sober maar effectief, al was het voor een stuk met de titel Blackout niet bepaald donker. Natuurlijk moeten de acteurs hun weg kunnen vinden, maar het was vreemd om de personages te zien rondstommelen terwijl er relatief veel licht was. Iets meer duisternis had de schrikeffecten die door de productie zijn verspreid ook meer impact kunnen geven.

Blackout is een stuk van een schrijver die overduidelijk talent heeft, met een goed concept en enkele sterke momenten. Hoewel het geweldig is om te zien dat jonge toneelschrijvers nieuw werk op de planken brengen, is er een scherper script nodig voor een eventuele herneming op een ander podium.

Blackout is tot en met 17 oktober 2015 te zien in het Drayton Arms Theatre