RECENSIE: BU21, Trafalgar Studios ✭✭✭

Clive Keene, Graham O'Mara en Florence Roberts in BU21 BU21

Trafalgar Studios

11-01-2016

3 Sterren

Koop Tickets

Stuart Slade's toneelstuk, overgekomen van Theatre 503, is een verbatim-voorstelling rondom een fictieve gebeurtenis: een terroristische aanslag op Londen en de ervaringen van een handvol overlevenden. De aanval is gruwelijk: een passagiersvliegtuig (vluchtnummer BU21) wordt neergehaald door een raket en stort neer in Parsons Green. In eerste instantie zijn het eenzame stemmen, maar gaandeweg vormen ze een praatgroep. Het script is krachtig in zijn eenvoud; de personages spreken ons rechtstreeks aan. Het stuk snijdt scherpe thema's aan over de verwerking van rouw via media en sociale netwerken (“Ik kwam er via Twitter achter dat mijn moeder was overleden”). De voorstelling wordt bovendien gedragen door een uitmuntende cast.

Roxana Lupu in BU21

Zoals het stuk duidelijk maakt, zijn er geen helden of happy endings, behalve de verhalen die we achteraf construeren. Isabella Laughland als Izzy opent de vertelling en laat ons voelen hoe haar moeder omkwam toen de motor van het vliegtuig op haar crashte. Roxanna Lupu is indrukwekkend als Ana, die gruwelijke brandwonden opliep terwijl ze lag te zonnen en werd overgoten met kerosine. Graham O’Mara speelt een sterke rol als Graham, de 'held' die de praatgroep opricht, maar later een leugenaar blijkt te zijn. Deze leugen wordt ontmaskerd door Alex, een egoïstisch en uitermate onaangenaam figuur, die desondanks pijnlijk eerlijk is. Alexander Forsyth speelt deze politiek incorrecte rol met hoorbaar plezier; hij doorbreekt de vierde wand en bespot het publiek omdat we hebben betaald om naar 'tragiek-porno' te kijken, waarmee hij de grens tussen theater en realiteit op scherp zet. Ook wijst hij op onze eigen vooroordelen: we verwachten dat de moslim Clive (een integere rol van Clive Keene) een van de daders is. Meest meeslepend is Florence Roberts als Floss, in wiens achtertuin een passagier terechtkwam. Ze zet een prachtig portret neer van shock en verdriet, maar biedt ook hoop door haar groeiende band met Clive, wiens vader juist in haar tuin overleed.

Alexander Forsyth en Graham O'Mara in BU21

Hoewel dit zwaar en grimmig klinkt, schuilt de kracht in de gitzwarte humor. Het stuk maakt interessante punten over hoe we allemaal in 'mediatermen' denken; vooral Alex krijgt de lachers op zijn hand met zijn brute samenvattingen van de situatie. Wat mij betreft had dit nog verder uitgediept mogen worden; de inzet had hoger gekund. Alex chanteert Graham met zijn leugen, maar dit mondt uit in een wederzijdse afspraak waar ze beiden profijt van hebben; de bredere consequenties voor de groep blijven uit. Ook wordt de voorstelling wat geremd door haar Fringe-oorsprong. Hoewel de bewegingen goed zijn geregeld, voelt het gesleep met stoelen onder begeleiding van luide housemuziek en flitsende lichten inmiddels als een nogal sleetse Fringe-cliché dat al snel gaat irriteren. Het sobere decor voegt weinig toe; sterker nog, met je ogen dicht zou dit bijna beter werken als hoorspel, zo krachtig zijn de tekst en het acteerwerk.

Te zien tot 18 februari 2017

Foto's: David Monteith Hodge

BOEK TICKETS VOOR BU21 IN TRAFALGAR STUDIOS