ELEŞTİRİ: BU21, Trafalgar Studios ✭✭✭

BU21'de Clive Keene, Graham O'Mara ve Florence Roberts BU21

Trafalgar Studios

11/1/16

3 Yıldız

Bilet Alın

Theatre 503'ten transfer olan Stuart Slade’in oyunu, kurgusal bir olay —Londra'ya düzenlenen bir terör saldırısı ve yarım düzine mağdurun yaşadıkları— etrafında şekillenen bir sözlü tarih çalışması niteliğinde. Saldırı korkunç: Bir füze tarafından düşürülen (BU21 sefer sayılı) yolcu uçağı Parsons Green’e çakılıyor. Başlangıçta karakterler tekil sesler olarak karşımıza çıkıyor, ancak oyun ilerledikçe bir destek grubu oluşturmaya başlıyorlar. Metin, yoğun ve etkileyici bir sadeliğe sahip; bizimle kurulan iletişim doğrudan ve oyunun yayın organları ile sosyal medya aracılığıyla yasın nasıl inşa edildiğine dair söyleyecek çok sözü var. (“Annemin öldüğünü Twitter'dan öğrendim.”) Ayrıca mükemmel bir kadro tarafından sahnelenmesi de oyuna güç katıyor.

BU21'de Roxana Lupu

Oyunun açıkça belirttiği gibi, saldırı sonrası kurgulananlar dışında ortada ne kahramanlar ne de mutlu sonlar var. Isabella Laughland, Izzy rolüyle anlatıyı başlatıyor ve uçağın motoru üzerine düştüğünde annesinin ölümünü zihnimizde canlandırmamıza olanak tanıyor. Roxanna Lupu, güneşlenirken üzerine uçak yakıtı dökülerek korkunç şekilde yanan Ana rolünde çok etkileyici. Graham O’Mara, destek grubunu kuran bir afet kahramanı olan ancak daha sonra yalancı olduğu ortaya çıkan Graham rolünde mükemmel. Bu yalan, bencil ve son derece itici, ancak bir o kadar dürüst ve gerçekçi bir karakter olan Alex tarafından ortaya çıkarılıyor. Alexander Forsyth tarafından büyük bir keyifle canlandırılan Alex'in siyasi doğruculuktan uzak tavrı, dördüncü duvarı acımasızca yıkarak "trajedi pornosu" izlemek için para ödediğimiz gerekçesiyle bizle alay ediyor ve tiyatronun kurgusu ile algılanan gerçekliğin altını çiziyor. Ayrıca, Clive Keene'in hassas bir performansla hayat verdiği Müslüman karakter Clive'ın teröristlerden biri çıkacağına dair ırkçı beklentilerimize de dikkat çekiyor. En etkileyici performanslardan biri ise Florence Roberts’ın canlandırdığı Floss; arka bahçesine bir uçak yolcusunun düştüğü karakter, hem şok ve yası mükemmel yansıtıyor hem de bahçesine düşen babanın oğlu Clive ile gelişen ilişkisi üzerinden umut vaat ediyor.

BU21'de Alexander Forsyth ve Graham O'Mara

Oyun kulağa yoğun ve kasvetli gelse de asıl gücü, herkesin nasıl "medya diliyle" düşündüğüne dair ilginç noktalar fırlatan kapkara mizahında yatıyor; özellikle Alex, durumun acımasız özetleriyle kahkahalar attırıyor. Bana kalırsa bu konu daha fazla deşilebilir, riskler artırılabilirdi. Alex, yalanı yüzünden Graham'a şantaj yapıyor ancak bu ikisinin de işine gelen karşılıklı bir anlaşmaya dönüşüyor ve bunun grup içindeki veya toplumdaki sonuçları asla irdelenmiyor. Ayrıca oyunun Fringe kökenli olması onu biraz kısıtlıyor. Hareket düzeni etkili olsa da, oyuncular sandalyeleri taşırken çalan house müzik ve yanıp sönen ışıklar artık eskimiş bir Fringe yöntemi ve kısa sürede sinir bozucu, tekrarlayıcı bir hal alıyor. Sade dekor da sahne görselliğine pek bir şey katmıyor; açıkçası metnin ve performansların gücü o kadar yüksek ki, gözlerinizi kapatsanız bir radyo oyunu olarak bile daha iyi işleyebilir.

18 Şubat 2017'ye kadar

Fotoğraflar: David Monteith Hodge

TRAFALGAR STUDIOS'TA BU21 İÇİN BİLET AYIRTIN