RECENSIE: Cyrano De Bergerac, Playhouse Theatre Londen ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Edmond Rostands Cyrano De Bergerac, gepresenteerd door de Jamie Lloyd Company in het Playhouse Theatre, Londen.

James McAvoy in Cyrano De Bergerac. Foto: Marc Brenner Cyrano De Bergerac

Playhouse Theatre, Londen.

6 december 2019

4 sterren

Boek Tickets De Jamie Lloyd Company trapt een jaarlijkse residentie in het Playhouse Theatre af met een levendige herinterpretatie van Edmond Rostands klassieker Cyrano De Bergerac. Het verhaal is in vele genres bewerkt – denk aan de beroemde film Roxanne met Steve Martin – en draait om de onbeantwoorde liefde van Cyrano voor Roxanne. Die liefde is complex omdat hij zichzelf door zijn grote neus "lelijk" vindt, en het wordt nog ingewikkelder wanneer zij verliefd wordt op Christian. Omdat zij woorden belangrijker vindt dan uiterlijk, fluistert Cyrano – die zowel soldaat als dichter is – Christian romantische woorden in en schrijft hij brieven uit zijn naam terwijl ze aan het front zijn. Gezien dit een Jamie Lloyd-productie is, na het voortreffelijke Pinter at the Pinter-seizoen en zijn regie van Evita deze zomer, weten we dat we een radicale bewerking van de tekst kunnen verwachten. Wat ik echter niet zag aankomen, was een beatbox-versie, uitgevoerd in een minimalistische setting waarin de uitstekende tekst van Martin Crimp volledig tot zijn recht komt. Het is radicaal, verrassend en briljant.

Anita Joy Uwajeh als Roxanne. Foto: Marc Brenner

De sobere aanpak is doorgevoerd in decor en kostuums, en deze Cyrano heeft geen protheseneus. Bij James McAvoy vond ik dit aanvankelijk wat onwennig; hij is de knappe man die we kennen van het witte doek. Maar naarmate het stuk vordert en de stijl zich vestigt, vangt hij perfect de complexiteit van de rol: de arrogantie en bravoure die plaatsmaken voor tederheid en romantiek. Hij bruist van de energie. Anita Joy Uwajeh is een uitstekende Roxanne: pittig, sterk en opstandig tegen haar maatschappelijke positie. (Hoewel de productie zich nog steeds afspeelt in 1640, zorgt de moderne invalshoek ervoor dat Crimp en het gezelschap de 'male gaze' kunnen uitdagen. Het is hier juist het uitgeklede mannenlichaam waar we naar kijken.) Eben Figueiredo brengt Christian met een zelfverzekerde zwier die mooi omslaat in kwetsbaarheid in de liefde, en Michelle Austin is voortreffelijk als 'Queen of the Verse' en caféhoudster Leila, die zorgt voor scherpe observaties en vertelling. Als obstakel voor de ware liefde is Tom Edden geweldig als De Guiche, die Roxanne tot een huwelijk probeert te dwingen en op hilarische wijze zelf een poging tot rappen waagt!

Anita Joy Uwajeh (Roxanne), Eben Figueiredo (Christian) en James McAvoy (Cyrano). Foto: Marc Brenner

Elke minuut van deze productie zindert van inventiviteit; elke scène is weer anders dan de vorige. De verleidingsscène per brief, gespeeld met slechts vier oranje plastic stoelen, is hilarisch, en de tweede helft is diep onroerend. Het eerste deel duurt iets te lang; de meta-theatrale elementen waarbij de cast de rest van het gezelschap aanspoort om nu eindelijk eens door te gaan met het stuk, weerspiegelen mijn eigen lichte frustratie dat het even duurt voordat de vaart erin zit. Het had wat compacter gekund. Puristen zullen wellicht hun neus ophalen voor deze bewerking, maar voor een stuk dat draait om poëzie en liefde, is het volkomen terecht dat de tekst van Crimp de echte hoofdrol speelt. Zijn woorden knallen door de zaal en dwingen ons tot stilte op de juiste momenten. De 'spoken word'-stijl houdt dit klassieke vers-drama springlevend, en dit is absoluut een voorstelling om van te genieten!

BOEK TICKETS VOOR CYRANO DE BERGERAC