ELEŞTİRİ: Cyrano De Bergerac, Playhouse Theatre Londra ✭✭✭✭

Paul T Davies, Londra Playhouse Theatre'da Jamie Lloyd Company tarafından sahnelenen Edmond Rostand'ın Cyrano De Bergerac oyununu değerlendiriyor.

Cyrano De Bergerac rolünde James McAvoy. Fotoğraf: Marc Brenner Cyrano De Bergerac

Playhouse Theatre, Londra.

6 Aralık 2019

4 Yıldız

Bilet Al Playhouse Theatre'daki bir yıllık yerleşik programının açılışını yapan Jamie Lloyd Company, Edmond Rostand’ın klasiği Cyrano De Bergerac’ın çarpıcı ve modern bir yorumuyla karşımıza çıkıyor. Steve Martin’in başrolünde olduğu meşhur Roxanne filmi de dahil olmak üzere pek çok türe uyarlanan hikaye, Cyrano’nun Roxanne’e duyduğu imkansız aşkı konu alıyor. Bu aşk, Cyrano’nun burnu yüzünden kendini “çirkin” görmesiyle düğümlenirken, Roxanne’in yakışıklı Christian’a aşık olmasıyla daha da çıkmaza girer. Sözcüklere dış görünüşten daha çok değer veren Roxanne için bir şair ve asker olan Cyrano, Christian’ın ağzından romantik cümleler dökülmesini sağlar; savaş cephesinden Christian mış gibi mektuplar yazar. Jamie Lloyd imzası taşıyan bu yapım, muazzam Pinter at the Pinter sezonu ve bu yılki Regent’s Park Open-air Theatre’daki Evita prodüksiyonunun ardından, metne radikal bir yaklaşım getireceğinin sinyallerini veriyordu. Ancak prodüksiyonun beatbox ile harmanlanmış, dekoru sadeleştirerek Martin Crimp’in kusursuz metnini ön plana çıkaran tarzı beni gerçekten şaşırttı. Radikal, şaşırtıcı ve tek kelimeyle dahiyane.

Roxanne rolünde Anita Joy Uwajeh. Fotoğraf: Marc Brenner

Sadeleştirilmiş yaklaşım dekor ve kostümlere de yansıyor; bu Cyrano’da protez burun kullanılmamış. James McAvoy gibi ekrandan tanıdığımız yakışıklı bir aktörde bu durum başta biraz yadırgatıcı gelebilir. Ancak oyun ilerledip üslup oturdukça, karakterin karmaşıklığını, kibirini, cesaretini ve ardından gelen o duygusallığı ve romantizmi mükemmel bir enerjiyle yansıtıyor. Anita Joy Uwajeh, toplumsal beklentilere başkaldıran, güçlü ve canlı bir Roxanne portresi çiziyor. (Oyun hala 1640 yılında geçse de güncel bakış açısı Crimp ve ekibine toplumsal cinsiyet rollerini sorgulama imkanı tanıyor; nitekim bu kez izlediğimiz 'nesneleştirilen', erkek bedeni oluyor.) Eben Figueiredo, Christian karakterinde özgüvenli duruşuyla aşkın getirdiği kırılganlığı harmanlıyor; Leila rolünde Michelle Austin ise hem kafe sahibi hem de şiirin kraliçesi olarak sahnede harika bir anlatıcı sunuyor. Gerçek aşkın önündeki engel olan De Guiche rolünde Tom Edden, Roxanne'i evliliğe zorlamaya çalışırken çok başarılı; hele bir rap denemesi var ki gerçekten komik!

Anita Joy Uwajeh (Roxanne), Eben Figueiredo (Christian) ve James McAvoy (Cyrano). Fotoğraf: Marc Brenner

Prodüksiyonun her anı yaratıcılık fışkırıyor, her sahne bir öncekinden farklı bir tat bırakıyor. Sadece dört turuncu plastik sandalye üzerinde sahnelenen o meşhur mektupla baştan çıkarma sahnesi kahkahalara boğarken, ikinci yarı ise derin bir hüzün barındırıyor. İlk yarı biraz uzun tutulmuş; oyuncuların hikayeye bir an önce başlamak için sabırsızlandığı meta-tiyatro bölümleri, benim oyunun tempo kazanana kadar hissettiğim hafif sabırsızlığı yansıtıyordu; oyun süresinden biraz feragat edilebilirmiş. Klasikçiler bu uyarlamaya mesafe koyabilir ancak odağı şiir ve aşk olan bir oyunda, asıl yıldızın salonda yankılanan ve bizi pürdikkat kesen Crimp’in kelimeleri olması çok yerinde. Şiirsel anlatım, modern 'spoken word' ile hayat buluyor. Bu kesinlikle görülmesi ve tadına varılması gereken bir yapım!

CYRANO DE BERGERAC BİLETLERİ İÇİN TIKLAYIN