RECENSIE: Fat Blokes, Purcell Rooms, Southbank Centre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Fat Blokes in het Purcell Rooms in het Southbank Centre.

Fat Blokes

Purcell Rooms, Southbank Centre.

8 november 2018

5 sterren

Fat Blokes is de nieuwe voorstelling van Queer-kunstenaar en activist Scottee, die hiermee viert dat hij al tien jaar een trotse, 'forward facing fatso' is met zijn unieke kijk op dans. In zijn eigen woorden gaat Fat Blokes 'over vetrollen, dubbele kinnen en uit de kleren gaan in het openbaar'. Hij onderzoekt waarom dikke mannen nooit als sexy worden neergezet, maar altijd als grappig; altijd de 'voor'-foto, nooit de 'na'-foto. Waarom is de dikke man altijd de grappige beste vriend of de gebroken eenling? In samenwerking met choreograaf Lea Anderson en vier 'plus size' mannen is dit een buitengewoon confronterend, brutaal, maar ook zachtmoedig, eerlijk en feestelijk stuk over het leven als Queer outsider.

Slechts enkele seconden na aanvang kapt Scottee het publiek af omdat ze lachten om de openingsdans. Zijn woede is terecht en compromisloos, al is het een opluchting als hij even later glimlacht en de interactie met de zaal opzoekt. De boodschap is echter direct duidelijk: hoe politiek bewust je ook denkt te zijn op het gebied van 'fat shaming' en lichaamsbeeld, deze show dwingt je om opnieuw naar jezelf en naar dikke mensen te kijken en je eigen standpunt te heroverwegen. De vijf mannen zijn buitengewoon dapper; voor meesten is het de eerste keer dat ze in een dergelijke productie staan. De agenda en context worden krachtig neergezet door het ensemble; het is een goedgevonden stuk dat enorm vermakelijk is, maar de toeschouwer nooit zomaar laat wegkomen.

De kracht van de show zit in de individuele verhalen. De vertolkers nemen de tijd en weten de stiltes die vallen wanneer de emoties de overhand krijgen, prachtig vast te houden. Asad Ullah, die nog nooit zoiets heeft gedaan, heeft zijn vader al twee jaar niet gesproken. In die tijd is hij getrouwd en is hij erg gelukkig met zijn man. De culturele relatie met voedsel wordt uitgelicht, evenals zijn geluk in de liefde met een mede-'fat bloke'. Joe Spencer legt haarscherp uit hoe overgewicht een klassenkwestie is die wordt gebruikt om de arbeidersklasse te kleineren; hij vertelt hoe eten een snelle troost biedt wanneer je voortdurend wordt gepest. Het relaas van Sam Buttery, die door een andere homoseksuele man werd aangevallen met een glas puur omdat hij dik is, zet de hele avond in een scherp, rauw daglicht. En Gez Mez is, met een ondeugende twinkeling in zijn ogen, hartstikke gelukkig met wie hij is – een genot om naar te kijken tijdens zijn geweldige danssolo. En Scottee zelf schittert door zijn woede, eerlijkheid, liefde en steun.

Lichaamsgewicht is een complex thema en deze voorstelling zal iedereen aanspreken – queer of niet – die zich weleens een buitenstaander voelt. Het zou het debat moeten aanwakkeren over de houding van de media tegenover dikke mensen en hoe aanhoudend pesten en kleineren nooit tot verandering zal leiden. Hoewel dit misschien wat introspectief en (pun intended) zwaar klinkt, is dit absoluut niet zo'n soort show. Het is eigenlijk lastig in een hokje te plaatsen. Het is uitdagend, vermakelijk, zet aan tot nadenken en de choreografie is gevat, doordacht en – ik geef het eerlijk toe – sexy AF! De avond hiervoor zag ik 'Dancer' van Ian Johnston in het Colchester Arts Centre. Ik geniet ervan om te zien hoe podia worden opgeëist door 'outsiders', radicalen en degenen die normaal gesproken de toegang wordt ontzegd. Theaters, let op: er is een rebellie gaande.

Foto's: Holly Revell

LEES MEER OVER FAT BLOKES