ELEŞTİRİ: Fat Blokes, Purcell Rooms, Southbank Centre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies, Southbank Centre bünyesindeki Purcell Rooms'da sahnelenen Fat Blokes oyununu değerlendiriyor.

Fat Blokes

Purcell Rooms, Southbank Centre.

8 Kasım 2018

5 Yıldız

Fat Blokes, kuir sanatçı ve aktivist Scottee'nin 'ilerici bir şişko' olarak onuncu yılını kutladığı ve kendine has dans yaklaşımını sergilediği yeni gösterisi. Scottee'nin kendi deyimiyle Fat Blokes; 'yağ katmanları, gıdılar ve halka açık yerlerde soyunmak' üzerine bir yapım. Gösteri, kilolu erkeklerin neden hiçbir zaman seksi olarak değil de hep komik, hep 'öncesi' fotoğrafı olarak görülüp asla 'sonrası' karesi olamadıklarını sorguluyor. Kilolu erkekler neden hep neşeli en iyi arkadaş ya da ruhsal çöküntü içindeki bireyler olarak tasvir edilir? Koreograf Lea Anderson ve büyük beden dört adamla birlikte çalışan Scottee; kuir bir 'dışlanmış' olmaya dair son derece çarpıcı, zaman zaman kışkırtıcı, bazen de nazik, dürüst ve kutlama tadında olağanüstü bir işe imza atıyor.

Gösterinin ilk saniyelerinde Scottee, açılış dansına güldükleri için seyirciyi azarlıyor. Bu öfkesi yerinde ve tavizsiz olsa da, sonrasında sırıtan yüzünü görüp seyirciyle şakalaşmaya başlaması içimizi rahatlatıyor. Ancak verilmek istenen mesaj hemen yerine ulaşıyor: Şişman fobisi ve vücut algısı konularında kendinizi ne kadar politik olarak bilinçli görürseniz görün, bu gösteri hem kendinize hem de kilolu insanlara bakış açınızı yeniden değerlendirmenizi sağlayacak. Sahnedeki beş adam inanılmaz derecede cesur ve birçoğu ilk kez böyle bir yapımda performans sergiliyor. Topluluk tarafından çerçevesi ve gündemi titizlikle çizilmiş olan bu yapım, bir yandan çok eğlendirirken bir yandan da bizi asla konfor alanımızda bırakmıyor.

Gösteriyi bu denli güçlü kılan unsur, performansçıların kendi hikayelerini anlatırken acele etmemeleri ve duyguların yoğunlaştığı anlarda oluşan sessizliği ustalıkla taşımaları. Daha önce hiç böyle bir deneyimi olmamış olan Asad Ullah, iki yıldır babasıyla konuşmuyor; bu sürede evlenmiş ve eşiyle çok mutlu. Yemekle kurulan kültürel bağ ve başka bir 'fat bloke'a (kilolu bir adama) aşık olmanın verdiği keyif ön plana çıkarılıyor. Joe Spencer, şişmanlığın nasıl bir sınıf meselesi olduğunu ve işçi sınıfını ezmek için nasıl kullanıldığını, aralıksız zorbalığa maruz kalırken yemeğin nasıl hızlı bir çözüm ve teselli kaynağına dönüştüğünü harika bir şekilde anlatıyor. Sam Buttery'nin sırf şişman olduğu için başka bir gey erkek tarafından saldırıya uğramasını anlatması, akşamı daha keskin ve sarsıcı bir boyuta taşıyor. Gez Mez ise gözlerindeki o muzip parıltıyla şu anki halinden gayet memnun, muzır bir enerji saçıyor ve muazzam bir solo dans performansı sergiliyor. Scottee ise öfkesi, dürüstlüğü ve sevgi dolu desteğiyle parlıyor.

Şişmanlık karmaşık bir mesele; bu gösteri kuir olsun ya da olmasın kendini dışlanmış hisseden herkese hitap ediyor. Medyanın şişmanlığa karşı tutumu ve bitmek bilmeyen zorbalığın aslında hiçbir değişimi getirmeyeceği üzerine bir tartışma başlatması gerekiyor. Eğer tüm bunlar kulağa biraz içe dönük ve –kelime oyunu yapacak olursak– 'ağır' geliyorsa, hiç öyle bir gösteri değil. Aslında yapımı bilindik bir türün içine sokmak zor. Karşımızdaki iş kafa tutan, keyifli, düşündüren ve koreografisiyle oldukça esprili, derin; hatta itiraf etmem gerekirse fazlasıyla seksi! Bir önceki gece Colchester Arts Centre'da öğrenme güçlüğü olan sanatçı Ian Johnston’ın dans gösterisi 'Dancer'ı izlemiştim. Performans alanlarının "dışlanmışlar", radikaller ve genellikle bu fırsatı bulamayanlar tarafından ele geçirilmesini görmekten büyük mutluluk duyuyorum. Tiyatrolar not alsın, bir devrim yaklaşıyor.

Fotoğraflar: Holly Revell

FAT BLOKES HAKKINDA DAHA FAZLASINI ÖĞRENİN