RECENSIE: Foxfinder, Ambassadors Theatre ✭✭

Julian Eaves recenseert Iwan Rheon in Dawn Kings toneelstuk Foxfinder in het Ambassadors Theatre.

Iwan Rheon en Paul Nicholls in Foxfinder. Foto: Pamela Raith Foxfinder

Ambassadors Theatre,

13 september 2018

Twee Sterren

Boek Foxfinder Tickets

Het is altijd fascinerend om te zien welke voorstellingen de volledige promotionele aandacht krijgen in de theaterwereld. Deze herneming van een compacte, vierkoppige, dystopische thriller is daar een interessant voorbeeld van.

Allereerst krijgt het een prachtige productie door de vakkundige Rachel O'Riordan. In een meesterlijk eenvoudig en schitterend decor van Gary McGann krijgen we een voorproefje van zijn visie op opera; een bijna surrealistische versmelting van een houten boerderij en een eveneens houten bos. Een soort moderne versie van de wereldas verrijst majestueus vanuit het midden van de vloer, terwijl aan de ene kant een eenvoudige trap met symbolische mystiek omhoog loopt en aan de andere kant het betoverende lichtplan van Paul Anderson door kille ramen naar binnen stroomt, waarin de cast staat te stralen. McGann kleedt hen in de kleding van nu, of misschien de afgelopen decennia, maar hun wereld vertoont verder weinig sporen van moderniteit. Mobieltjes zijn afwezig. Er is niet eens een vaste lijn. Als mensen elkaar willen spreken, moeten ze gewoon aanbellen - inclusief de op een geheim agent lijkende bezoeker uit de titel.

In deze verbeeldingswereld zijn vossen een gruwelijke plaag die Albion terug de chaos in probeert te sleuren. Alleen de morele rechtvaardigheid van de overheid, met haar rondreizende, eenzame 'foxfinders', behoedt het land voor de ondergang. Tot zover klinkt het boeiend. Het stuk begint zelfs precies zoals het krachtige 'The God of Hell' van Sam Shepard, dat in 2005 een schitterende uitvoering kreeg in de Donmar, ruim voordat Dawn King deze versie van hetzelfde concept in 2011 lanceerde bij de Finborough. En inderdaad, hoe langer ik keek, hoe meer het op Shepards stuk begon te lijken. Met één belangrijk verschil: de kwaliteit van de tekst haalt het er bij lange na niet bij.

Dat is King natuurlijk niet kwalijk te nemen: weinigen schrijven zo goed als Sam Shepard. Ze doet haar best. Met de beste bedoelingen baant ze zich een weg door haar eenvoudige verhaal, waarbij ze snippers dystopische ellende schept die net buiten de deur loeren. Haar kwartet van twee mannen en twee vrouwen manoeuvreert zenuwachtig om elkaar heen, continu gedragen door een Pinter-achtige eenvoud. Maar waar Pinter met alledaagse personages de toeschouwer kan laten trillen van angst voor de duistere krachten die op hen inwerken, geeft King zichzelf die kans nauwelijks. Ze bouwt de spanning een paar keer op, maar slaagt er niet in de ideeën van de ene naar de andere scène vast te houden: het licht gaat uit, er klinkt muziek van Simon Slater, en dan proberen we het in de volgende scène weer opnieuw op te starten. Ik heb het gevoel dat haar talent - en dat heeft ze zeker - beter tot zijn recht zou komen als het de ruimte kreeg om te blijven groeien zonder onnodige onderbrekingen. Het zou heel goed mogelijk zijn om de structuur zo aan te passen dat de twee akte als één doorlopend geheel werken; dat zou de impact vergroten en de voorstelling veel sterker maken.

Nu blijven de acteurs zitten met de bijna onmogelijke taak om de fragmenten van dit verhaal aan elkaar te smeden. Het zijn bekende koppen van televisie, wat helpt om een breder publiek aan te spreken, maar is dat genoeg? Het koppel Judith (Heida Reed) en Samuel Covey (Paul Nicholls) stijgt knap boven hun nogal clichématige rollen uit en doet hun best om echt en ontroerend te zijn. Hun bezoeker, 'Ramsay Bolton' uit Game of Thrones, foxfinder William Bloor (Iwan Rheon), gaat gehuld in zwarte gewaden tot hij deze even uittrekt voor een scène waarin hij zijn torso kastijdt met een zweep. Helaas mist zijn stem diezelfde souplesse of schoonheid en raak je snel vermoeid door zijn monotone voordracht. Er is zelfs een scène met gesimuleerde (en volledig geklede) seksuele dwang. Tot op dat punt vroeg ik me nog af of het simpele script misschien bedoeld was voor een 'Young Adult'-publiek, maar dat lijkt me hierdoor onwaarschijnlijk. Buurvrouw Sarah Box (Bryony Hannah) probeert ondertussen nog wat actie in de nogal voorspelbare plot te brengen. De cast doet echt hun uiterste best, maar ze vechten tegen de bierkaai. Het script komt simpelweg niet meer tot leven dan dit. Als er prijzen verdeeld moeten worden, gaat de mijne naar Nicholls voor zijn onvermoeibare en intense vertolking van het flinterdunne personage dat hij kreeg toebedeeld.

Geen zorgen. Je kunt altijd nog 'The God of Hell' herlezen om te zien wat er voor nodig is om een écht goede toneelschrijver te zijn. En wie weet, misschien besluit producent Bill Kenwright ooit nog wel eens om met DAT stuk op tournee te gaan!

FOXFINDER TICKETS