RECENSIE: Jerry's Girls, St James Studio ✭✭✭

Jerry's Girls in de St James Studio. Foto: Darren Bell Jerry's Girls

St James Studio

5 maart 2015

3 Sterren

Jerry Herman was zonder twijfel een van de grootste West End- en Broadway-componisten van de 20e eeuw, en zijn oeuvre blijft moeiteloos overeind. Sommige van zijn shows waren gigantische hits (Mame, Hello Dolly, La Cage Aux Folles), andere hadden het zwaar ondanks hun cultstatus onder de fijnproevers (Mack and Mabel, Milk and Honey, Dear World) en weer andere flopten (Madame Aphrodite, The Grand Tour) omdat ze hun tijd wellicht net iets te ver vooruit waren. Maar ze worden allemaal verbonden door Hermans rijke, melodieuze scores en zijn gevatte, humoristische teksten. En nog iets anders.

Hart.

Hermans partituren barsten van die cruciale factor. Het is zijn geheime ingrediënt.

Momenteel is in de St James Studio de herneming te zien van Kate Golledge van Jerry's Girls, de revue uit 1981 bedacht door Herman zelf en Larry Alford, die uiteindelijk in 1985 op Broadway opende – waar de New York Times niet bepaald enthousiast over was. Het programmaboekje suggereert dat Wayne Cilento op de een of andere manier betrokken was bij het ontstaan van wellicht déze versie van de revue, maar wat die betrokkenheid precies inhield, blijft onduidelijk.

Golledge schrijft in het programma: "We wilden terugkeren naar de cabaret-wortels van dit stuk, om elk nummer de ruimte te geven om zowel binnen als buiten de context van de show te bestaan, en om de talenten van onze ongelooflijke cast te bundelen voor een avond die een van de meest virtuoze componisten/tekstschrijvers die het theater ooit heeft gekend op een diep persoonlijke manier viert."

En terecht ook.

De intieme, comfortabele omgeving van de St James Studio is de ideale plek voor een cabaret-ervaring. De zaal zelf straalt van nature geen warmte uit, waardoor de artiesten de kans krijgen die warmte zelf te creëren en over te brengen. De akoestiek is uitstekend en het publiek kan volledig worden meegezogen in de muziek en de vertolkingen op een manier die bedwelmend kan zijn – een sfeer die alleen cabaret of revue (ze zijn niet hetzelfde) toelaat.

Zowel het programmaboekje als de originele cast-opnames bestempelen Jerry's Girls als een revue, maar de aanpak van Golledge neigt hier meer naar cabaret. Dat komt deels doordat de cast beperkt is tot drie zangeressen en twee muzikanten (die af en toe ook het podium bestijgen). Er is niets mis met deze benadering; integendeel, het zorgt voor een messcherpe focus op de muziek en lyrics.

Golledge zorgt ervoor dat de ruimte optimaal wordt benut: nummers beginnen buiten het zicht, waarbij de zangeres de zaal binnenkomt en zich tussen het publiek begeeft; andere beginnen op het podium, of de zangeressen staan op verschillende plekken verspreid. De enscenering is vloeiend en efficiënt, wat de variatie in het materiaal benadrukt en ruimte biedt voor zowel komische intensiteit als groots sentiment.

Dit valt of staat met superieure muzikale begeleiding, en daar ontbreekt het deze productie absoluut niet aan. Edward Court, lang, ernstig en jong, zorgt voor een trefzekere muzikale leiding en begeleiding vanaf de piano; hij speelt gevoelig en stijlvol, met een klank die de vocalen prachtig ondersteunt. Hij zingt ook een verdienstelijk brokje mee en maakt zelfs een gastoptreden met een tapdans. Zijn bijdrage is innemend enthousiast en vormt een tastbare herinnering aan de betovering die Hermans 'girls' (de personages die hij schreef of voor wie hij schreef) uitoefenen op de gewone man.

Op saxofoon, klarinet en fluit zorgt de sensuele en werkelijk fantastische Sophie Byrne voor gracieuze ondersteuning van Hermans harmonieën en melodieën. De combinatie van deze instrumenten met piano lijkt misschien vreemd, maar het werkt uitstekend en versterkt het gevoel dat de muziek een frisse, eigenzinnige behandeling krijgt.

De show is een verzameling van de allerbeste melodieën die Herman heeft geschreven, aangevuld met flarden informatie over zijn leven en carrière. De balans tussen die informatie en het muzikale materiaal lijkt in deze uitvoering echter net niet helemaal goed: er is te weinig context om de nieuwsgierigheid echt te bevredigen of een samenhangend levensverhaal te vertellen. En dat is jammer.

Toch zijn de fragmenten die wel informatie bieden goed gedaan, vooral het verhaal over Hermans ontmoeting met Frank Loesser. Er zijn twee andere momenten die eruit springen: opnames van Carol Channing die een monoloog uit Hello Dolly! brengt en van Angela Lansbury die liefdevol over Herman spreekt. Beide momenten schitteren door dat onmisbare Herman-ingrediënt: hart. Channing en Lansbury hebben dat in overvloed, en hun vertolkingen van Hermans nummers zijn er tot in de haarvaten mee doordrenkt.

Ria Jones, een van de drie sterren uit deze versie van Jerry's Girls, heeft dat hart ook in overvloed. Ze gebruikt het moeiteloos en met groot effect voor meeslepende, soms speelse, soms zinderende interpretaties van de Herman-klassiekers. Zij zorgde voor de drie absolute hoogtepunten van de avond: sardonische humor in haar aandeel van 'Take It All Off', kippenvel-waardige hoop in 'Before The Parade Passes By' en vervolgens een glasheldere zelfbevestiging in een ontroerend 'I Am What I Am'.

Jones is het echte werk, een gulle performer met oprechte vaardigheid en intelligentie. Ze bezit het indrukwekkende vermogen om met een simpele hoofdbeweging of een bitterzoete glimlach een sfeer op te roepen. In de hoogte knettert de stem van Jones van kracht en energie. Wanneer ze de 'money note' raakt, gaat er een rilling van genot door de zaal die lang blijft nazinderen.

Haar medespelers, Sarah-Louise Young and Anna-Jane Casey, spelen niet in dezelfde divisie als Jones. Young is een fijne actrice en performer, en is bijzonder sterk in klungelige of curieuze komische momenten, maar haar vocale werk is niet krachtig genoeg voor de muziek van Herman. Casey heeft een stem van een rinkelende precisie, maar ze is te vaak te koel. De innerlijke warmte van Hermans werk komt niet echt tot uiting in haar vinnige vertolkingen met een bevroren glimlach bij de meer introspectieve of emotionele nummers.

Samen, of in duo’s, werken de drie vrouwen heel goed. Ze hebben een natuurlijke klik en spelen vrolijk op elkaar in, wat een gezellige sfeer creëert – vooral wanneer ze een gagetje uithalen met argeloze toeschouwers (zoals sluwse katten dat doen met een dode muis; speels, maar volledig in controle) of met de muzikanten. Ze brengen sterke imitaties van de beroemde vrouwen die onlosmakelijk met Hermans muziek verbonden zijn en doen volledig recht aan de kwieke "Broadway"-choreografie van Matthew Cole. Casey is vooral in haar element tijdens het dansen; ze is op haar best als de beentjes van de vloer gaan.

Er is sprake van nogal vreemde kostuums van Rebecca Gunstone, die geen van de drie zangeressen echt flatteerden. Het is onbegrijpelijk waarom simpel en glamoureus, eventueel aangevuld met een enkel accessoire voor een speciaal effect, niet de leidraad was voor de kledingkeuze.

Maar aan het eind van de dag is de echte ster Jerry Herman, zijn muziek en zijn teksten. Het is een groot genoegen om een (vrijwel) volledig vrouwelijke cast leven en stem te horen geven aan Hermans schatkist vol melodieën. Als u zin heeft in een heerlijke avond uit, wilt genieten van uitmuntende muzikanten en herinnerd wilt worden aan de tijd dat Broadway-deuntjes nog gewoon onderdeel uitmaakten van het dagelijks leven, dan is dit een kans die u niet mag laten liggen.

Jerry's Girls is tot 15 maart te zien in de St James Theatre Studio